Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΒΕΜΠΟ (Σοφία Βέμπο)













01. O άνθρωπός μου Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μενέλαος Θεοφανίδης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος, Δημήτρης Βασιλειάδης
Χρόνια και χρόνια | με τυραννάει | κι ούτε μια στάλα | δεν με πονάει | γιατί; | και ζω κοντά του | μες τη μιζέρια | χειμώνες τώρα | και καλοκαίρια | γιατί; | και με βαριέται | και μ’άλλες πάει | και μου τα παίρνει | και με χτυπάει | γιατί; | μα τον λατρεύω | κι είναι το φως μου | γιατί είναι βλέπεις | ο άνθρωπός μου | δεν είναι γόης | δεν είναι ωραίος | και κολυμπάει | μέσα στο χρέος | γιατί; | κι ένα κοστούμι | μονάχα έχει | που το φοράει | χιονίζει βρέχει | γιατί; | κι όλο τα πίνει | κι όλο τα σπάει | κι όλο σε μένα | μετά ξεσπάει | γιατί; | δε μου μιλάει | για το φεγγάρι | κι ένα λουλούδι | δε μου `χει πάρει | γιατί; | μονάχα πίκρες | μού `χει χαρίσει | ποτέ δε μού `χει | γλυκομιλήσει | γιατί; | ποτέ δε μού `χει | χαμογελάσει | κι ο έρωτάς του | μ’έχει γεράσει | γιατί;

02. Λόντρα Παρίσι Αθήνα Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Λεό Ραπίτης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Όπου κι αν πάω, ο νους μου διαρκώς τριγυρνά | μέσ' στα στενά της Αθήνας και στα καπηλειά της | και κάθε βράδυ, τρικλίζοντας στα σκοτεινά | λέει, μεθυσμένη, η ψυχή μου, απ' τα γιασεμιά της | Λόντρα, Παρίσι, Νιού Γιόρκ, Βουδαπέστη, Βιέννη | μπρός στην Αθήνα, καμμιά μα καμμιά σας δε βγαίνει | γιατ' είναι πάντα γεμάτες με ρόδα οι ποδιές της | κι άσπρες δαντέλες τυλίγουν τις ακρογιαλιές της | έχει ομορφιές, χιλιάδες ζωγραφιές | και στις ανηφοριές τις γραφικές της | κάθε βραδιά, κάτω από μια μουριά | ο έρως, ξενυχτά κλεφτά κλεφτά | σε κατοικούνε Θεοί, ξελογιάστρα μου Αθήνα | που κατεβαίνουν στην Πλάκα να πιούνε ρετσίνα | και ζαλισμένοι, το βράδυ, κολώνα κολώνα | να κοιμηθούνε, πηγαίνουνε, στον Παρθενώνα | α, α, α ο Υμηττός λέει με κέφι στην Πεντέλη | α, α, α λέει η ρετσίνα στο βαρέλι  | α, α, α λέν' οι γαζίες, στο φεγγάρι, οι ερωτιάρες  | α, α, α λέν' οι Πλακιώτικες κιθάρες | πόσα ταξίδια δεν κάναμε, εμείς, μακρινά | μα εσύ, Αθήνα, ποτέ, μα ποτέ δεν πεθαίνεις | κι όπου κι αν πάμε, η ψυχή μας διαρκώς θα γυρνά | στις αμμουδιές του Φαλήρου και της Βουλιαγμένης | Λόντρα, Παρίσι, Νιού Γιόρκ, Βουδαπέστη, Βιέννη | μπρός στην Αθήνα, καμμιά μα καμμιά σας δε βγαίνει | γιατ' είναι πάντα γιομάτες με ρόδα οι ποδιές της | κι άσπρες δαντέλες τυλίγουν τις ακρογιαλιές της | έχει ομορφιές, χιλιάδες ζωγραφιές | και στις ανηφοριές τις γραφικές της | κάθε βραδιά, κάτω από μια μουριά | ο έρως, ξενυχτά κλεφτά κλεφτά | σε κατοικούνε Θεοί, ξελογιάστρα μου Αθήνα | που κατεβαίνουν στην Πλάκα να πιούνε ρετσίνα  | και ζαλισμένοι, το βράδυ, κολώνα κολώνα | να κοιμηθούνε, πηγαίνουνε, στον Παρθενώνα | α, α, α ο Υμηττός λέει με κέφι στην Πεντέλη | α, α, α λέει η ρετσίνα στο βαρέλι | α, α, α λέν' οι γαζίες, στο φεγγάρι, οι ερωτιάρες  | α, α, α λέν' οι Πλακιώτικες κιθάρες.

03. Άσε τον παλιόκοσμο να λέει Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ | Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος
Δεν το `χαμε καλοσκεφτεί, γιατί χωρίσαμε, γιατί | αφού, πώς θέλεις να στο πω, και μ’ αγαπάς και σ’ αγαπώ | λόγια του κόσμου μην ακούς, έχεις να κάνεις με κακούς | γύρνα και πάλι στα παλιά και μη συγχύζεσαι σταλιά | μη μου είσαι θυμωμένο, έλα που σε περιμένω | κι άσε τον παλιόκοσμο να λέει, να λέει, να λέει | το φιλί σου είναι μέλι, φίλα με και μη σε μέλει | κι άσε τον παλιόκοσμο να λέει, να λέει ό,τι θέλει | δεν ήρθες χτες ούτε προχτές κι ήταν οι μέρες μου φριχτές | γιατί τα δάκρυα κι οι λυγμοί δε με αφήσανε στιγμή | να χωριστούμε δεν βαστώ, ούτε και θα `τανε σωστό | ρίξε μου δυο ματιές γλυκές κι άσε τις γλώσσες τις κακές | μη μου είσαι θυμωμένο, έλα που σε περιμένω | κι άσε τον παλιόκοσμο να λέει, να λέει, να λέει | το φιλί σου είναι μέλι, φίλα με και μη σε μέλει | κι άσε τον παλιόκοσμο να λέει, να λέει ό,τι θέλει.

04. Σβήσε το φως Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Λεό Ραπίτης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μου 'λειψες τόσον καιρό | κι είχε χειμώνα η ψυχή μου | μα κάτι μου 'λεγε | πως θα σε ξαναβρώ | κι απόψε που 'ρθες εδώ | γιόμισε ρόδα η ζωή μου | και όπως τότε | σου τραγουδώ | σβήσε το φως | και γιομάτη γαλήνη | άσε να μπει η σελήνη | σαν εκείνη τη βραδιά | σβήσε το φως | κι έλα γείρε κοντά μου | να σου πω τα όνειρά μου | κι ό,τι κρύβω στην καρδιά μου | έλα αγαπούλα μου εδώ | που έχω τόσο καιρό να σε δω | έλα με μάτια σβηστά | τώρα που είν’ όλα γύρω κλειστά | σβήσε το φως | κι έλα γείρε κοντά μου | να σου πω τα όνειρά μου | κι ό,τι κρύβω στην καρδιά μου | νιώθω χαρά περισσή | κι έχει γιορτή η καρδιά μου | απόψε που 'ρθες και πάλι | σαν πρώτα εσύ | τώρα η ζωή μου γελά | γι’ αυτό έλα γείρε κοντά μου | και όπως τότε | πες μου απαλά | σβήσε το φως | και γιομάτη γαλήνη | άσε να μπει η σελήνη | σαν εκείνη τη βραδιά | σβήσε το φως | κι έλα γείρε κοντά μου | να σου πω τα όνειρά μου | κι ό,τι κρύβω στην καρδιά μου | έλα αγαπούλα μου εδώ | που έχω τόσο καιρό να σε δω | έλα με μάτια σβηστά | τώρα που είν’ όλα γύρω κλειστά | σβήσε το φως | κι έλα γείρε κοντά μου | να σου πω τα όνειρά μου | κι ό,τι κρύβω στην καρδιά μου.

05. Να με πέρνανε τα σύννεφα Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Λεό Ραπίτης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Σε πνίγουν κάθε στιγμή | δίχως αφορμή | στρατιές θυμοί | ζήλιες και στεναγμοί | ενώ η σκιά σου είμαι εγώ | που σε κυνηγώ | με το μυαλό μου θολό | παρακαλώ | να με παίρνανε τα σύννεφα | οι άνεμοι τα κύματα | να με παν σε ένα έρημο νησί | να γλιτώσω από τις ζήλιες σου | κι απ’ όλα σου τα πείσματα | κι από τις πίκρες που μου ’δωσες εσύ | μα δε θα χωρίσουμε ποτέ | και θα πεθάνουμε ερασταί | κι ας με κουράζει ο έρωτάς σου | κι ας πικραίνομαι κοντά σου | και θα φεύγουνε τα σύννεφα | οι άνεμοι τα κύματα | και θα ’μαστε πάντοτε μαζί | κοντά μου ήρθες εσύ | σαν αυγή χρυσή | κι ένας γαλανός | έλαμψε ουρανός | μα όλη η άνοιξη αυτή | έχει πια σβηστεί | κι ενώ τρελά σε φιλώ | παρακαλώ.

06. Καλό σου ταξίδι Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Κώστας Γιαννίδης | Στίχοι: Αιμίλιος Σαββίδης
Με το πλοίο που σε πήρε συλογίσου | ταξιδεύει και η σκέψη μου μαζί σου | κι ο αγέρας που χαδιάρικα φυσά | ζωντανεύει τα όνειρά μου τα χρυσά | καλό σου ταξίδι κρυφή μου χαρά | αντίο στερνή μου ελπίδα | τρελός από θλίψη και δίχως φτερά | σου γράφω αυτή τη σελίδα | μην αργήσεις να γυρίσεις | καλό σου ταξίδι κρυφή μου χαρά | αντίο στερνή μου ελπίδα | τι κι αν τώρα ξαναφεύγεις μακριά μου | τι κι αν δε σε συγκινούν τα δάκρυά μου | δε θα βρεις σαν τη δική μου την καρδιά | και σ’ εμένα θα γυρίσεις μια βραδιά.

07. Σ' αγαπώ και μ' αρέσει η ζωή Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μενέλαος Θεοφανίδης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Αντίο στεναγμοί | και πίκρες και λυγμοί | για πάντα αντίο | αγάπησα ξανά | και είν’ όλα φωτεινά | και γαλανά | αγάπησα ξανά | και όλα φωτεινά | τα βλέπω τώρα | και η άδεια μου η καρδιά | έχει κάθε βραδιά | πρωτομαγιά | σ’ αγαπώ και μ’ αρέσει η ζωή | γιατί εσένα αγαπώ | κοντά σου ευτυχία χορταίνω | μακριά σου πεθαίνω | σ’ αγαπώ γιατί βράδυ πρωί | η δική σου πνοή | με γιομίζει ζωή | και στα κουρασμένα μου χείλη | ξυπνούν πόθοι χίλιοι | κοντά σου η καρδιά μου | καινούριους σκοπούς τραγούδησε | και η άδεια η ζωή μου | με μια σου ματιά λουλούδισε | αντίο στεναγμοί | και πίκρες και λυγμοί | για πάντα αντίο | αγάπησα ξανά | και είν’ όλα φωτεινά | και γαλανά | αγάπησα ξανά | και όλα φωτεινά | τα βλέπω τώρα | και η άδεια μου η καρδιά | έχει κάθε βραδιά | πρωτομαγιά.

08. Ραντεβού στην Αθήνα Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Λεό Ραπίτης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Ομορφιές έχει ο κόσμος σωρό | μα η Αθήνα και ποιος δεν το ξέρει | κάτι άλλο έχει εκείνη θαρρώ | που δεν το `χουνε τ’ άλλα τα μέρη | να γιατί σ’ όποια γη κι ουρανό | αν με πάει της μοίρας τ’ αγέρι | μια στιγμή δεν ξεχνώ | της Αθήνας το κάθε στενό | ραντεβού στην Αθήνα οι καρδιές ψιθυρίζουν βαθιά | ραντεβού στην Αθήνα για να πιούμε ρετσίνα ξανθιά | είμαστε Αθήνα δεσμώτες δικοί σου | κι όταν φεύγουμε λίγο απ’ τη γη σου | ραντεβού στην Αθήνα οι καρδιές ψιθυρίζουν βαθιά | είσαι μάγισσ’ Αθήνα μου εσύ | που κι ο ήλιος μπροστά σου τα χάνει | κι όταν πιει δυο ποτήρια κρασί | λησμονιέται και κόρτε σου κάνει | κι έτσι έχεις τον ήλιο αγκαλιά | που διαρκώς στο χρυσάφι σε ντύνει | και χιλιάδες φιλιά | τα ξανθά σου γιομίζει μαλλιά.

09. Χειμώνας Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Ιωσήφ Ριτσιάρδης | Στίχοι: Δημήτρης Γιαννουκάκης
Ζήσαμ’ ωραία της αγάπης μας την άνοιξη | με τ’ Απριλιού τα λουλουδένια τα χαλιά | και τα πουλιά κι αυτά σωπαίναν με κατάνυξη | όταν εμείς οι δυο αλλάζαμε φιλιά | το καλοκαίρι και ο έρωτας τρελάθηκε | ήταν θερμός κι είχε μεθύσει από ευωδιές | με το φθινόπωρο η αγάπη μας μαράθηκε | ήρθε σε λίγο κι ο χειμώνας στις καρδιές | χειμώνας | δεν τ’ ακούω πια τριγύρω μου τ’ αηδόνια | χειμώνας | κι η καρδιά μου εσκεπάστηκε με χιόνια | με χτυπά το ξεροβόρι μ’ απονιά | κι έχει σβήσει κάθε σπίθα στης ελπίδας τη γωνιά | χειμώνας | πώς μου φαίνεται η νύχτα σαν αιώνας | πώς να βρω τη λησμονιά | μες στη βαρυχειμωνιά | στη φριχτή της μοναξιάς μου παγωνιά | μα η αγάπη αν τα νιάτα μας τα κέρασε | με χίλια χάδια κι ανοιξιάτικα φιλιά | όταν για κάποιο πείσμα δείξει ότι πέρασε | θα σβήσει μες στης λησμονιάς τη σιγαλιά | μετανιωμένοι απ’ τ’ ανόητα γινάτια μας | της μοναξιάς θα δούμε άτυχες βραδιές | όταν το δάκρυ ψιχαλίζει από τα μάτια μας | τότε θα πει πως χειμωνιάζουν οι καρδιές | χειμώνας | δεν τ’ ακούω πια τριγύρω μου τ’ αηδόνια | χειμώνας | κι η καρδιά μου εσκεπάστηκε με χιόνια | με χτυπά το ξεροβόρι μ’ απονιά | κι έχει σβήσει κάθε σπίθα στης ελπίδας τη γωνιά | χειμώνας | πώς μου φαίνεται η νύχτα σαν αιώνας | πώς να βρω τη λησμονιά | μες στη βαρυχειμωνιά | στη φριχτή της μοναξιάς μου παγωνιά.

10. Το χαστούκι Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Θοδωρής Παπαδόπουλος
Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος, Γιώργος Γιαννακόπουλος
Απ’ τη ζωή μου τη φριχτή | μέχρι τα τώρα είχα δεχτεί | τόσα χαστούκια μαζεμένα | μέρα καλή δεν έχω δει | μου 'λειπε μόνο δηλαδή | ένα χαστούκι κι από σένα | για το χαστούκι σου αυτό | δεν πρόκειται να σου κλαφτώ | ούτε μαράζι να το βάλω | και συλλογιέμαι πως καμιά | να πάθω δεν μπορώ ζημιά | μ’ ένα χαστούκι παραπάνω | χτύπα λοιπόν χτύπα γερά | χτύπα με ακόμα μια φορά | αφού το κέφι σου το θέλει | μα να θυμάσαι όπου πας | είν’ ανανδρία να χτυπάς | ένα ανθρώπινο κουρέλι.

11. Το καινούργιο φεγγάρι Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Γιάννης Κυπαρίσσης
Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος, Χρήστος Γιαννακόπουλος
Έχω μιαν ακεφιά και καημό και θλίψη | και τ’ ομολογώ πως σε νοσταλγώ | γλυκιά μου συντροφιά πόσο μου `χεις λείψει | τέτοιο θησαυρό πώς θα ξαναβρώ | το καινούργιο φεγγάρι τ’ αργυρό καρτερώ | ίσως να `ν’ τυχερό κι ενωθούμε ξανά | όπως κάποιον καιρό | το καινούργιο φεγγάρι, αν μας κάνει την χάρη | και βρεθούμ’ αγκαλιά, κάθε ζήλεια παλιά | θα πνιγεί στα φιλιά | με πίκρανε φρικτά ο τρελός θυμός σου | που δε σου περνά, μα αν σε δω ξανά | θα κρεμαστώ σφιχτά γύρω απ’ τον λαιμό σου | και θα ξαναρθεί, δε θα τ’ αρνηθεί | το καινούργιο φεγγάρι τ’ αργυρό καρτερώ | ίσως να `ν’ τυχερό κι ενωθούμε ξανά | όπως κάποιον καιρό | το καινούργιο φεγγάρι, αν μας κάνει την χάρη | και βρεθούμ’ αγκαλιά, κάθε ζήλεια παλιά | θα πνιγεί στα φιλιά.

12. Το ταγκό της ψαροπούλας Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Χρήστος Χαιρόπουλος
Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος, Χρήστος Γιαννακόπουλος
Στην αμμουδιά τη μαγεμένη | μια ψαροπούλα αγκαλιασμένη | με τον καλό της τον ψαρά | μεθάει απο χαρά | κι οι δυο τους έχουνε μεθύσει | και μες στην πορφυρένια δύση | κρύβεται απάνω του εκείνη σαν παιδί | κι εκείνος τη φιλάει και σιγοτραγουδεί | αχ ψαροπούλα μες στις θάλασσες και στ’ ακρογιάλια | δε θα βρεθούνε σαν τα χείλη σου τέτοια κοράλλια | πάνω στα μαλλιά σου παιχνιδίζουν | τρελά μαϊστράλια | και σου μίλα | το κύμα όταν κυλά | και μια βραδιά φουρτουνιασμένη | εκείνη αδίκως περιμένει | άφησε εκείνος τη στεριά | και πάει μακριά | έφυγε με το πυροφάνι κι ούτε πια πίσω δεν εφάνει | κι ενώ κοιτάζει με μια ελπίδα της κρυφή | το μαϊστράλλι παίρνει τούτη τη στροφή | αχ ψαροπούλα μες στις θάλασσες και στ’ ακρογιάλια | δε θα βρεθούνε σαν τα χείλη σου τέτοια κοράλλια | πάνω στα μαλλιά σου παιχνιδίζουν | τρελά μαϊστράλια | και σου μίλα το κύμα όταν κυλά.

13. Χαράμι Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Χαράμι να σου γίνουν τα ξενύχτια μου | κι όλα τα δάκρυα μου που έχυσα ποτάμι | κι οι τόσες πίκρες που για χάρη σου ετράβηξα | χαράμι να σου γίνουνε χαράμι | το ξέρω στη καρδιά τη σιδερένια σου | πως δεν υπάρχει πια για μένα αγάπη δράμι | και μετανιώνω γιατί όλες οι θυσίες μου | χαράμι τώρα πήγανε χαράμι | με πλήγωσε το φέρσιμο σου τ’ άτιμο | μου 'κανε μαύρη τη καρδιά μου σαν κατράμι | γι’ αυτό η αγάπη και η πίστη που σου έδειξα | χαράμι να σου γίνουνε χαράμι.

14. Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Γιάννης Κυπαρίσσης | Στίχοι: Χρήστος Γιαννακόπουλος
Το `θελα κι εγώ σαν τρελή | το `θελες κι εσύ πιο πολύ | κι έγινα παιδί μου για πάντα δική σου | όμως ούτε το `χα σκεφτεί | ούτε το `χα ονειρευτεί | πόσο ευτυχισμένη θα είμαι μαζί σου | το πρωί με ξυπνάς με φιλιά | μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά | όλη μέρα γελάς | λόγια λες τρυφερά | και γεμίζεις το σπίτι χαρά | πόσο χαίρομαι που μ’ αγαπάς | πάντα κάπου τα βράδια με πας | και τις νύχτες ρωτάς | αν κι εγώ σ’ αγαπώ | αλλά πια δεν μπορώ να τα πω | βρίσκουμε τις μέρες μικρές | που περνούν γεμάτες χαρές | πάντα με την ίδια που λέγαμε τάξη | άλλο δεν προσμένω καλό | και μονάχα παρακαλώ | στη ζωή μας τίποτα να μην αλλάξει.

15. Η ταμπακιέρα Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Ιωσήφ Ριτσιάρδης | Στίχοι: Γιώργος Γιαννακόπουλος, Μίμης Τραϊφόρος
Τι μου τη χάρισες αυτή τη ταμπακιέρα | αφού για μένα πονηρά έχεις σκεφτεί | κι αφού στο βάθος θέλεις να με κάνεις πέρα | τι μου τη χάρισες την ταμπακιέρα αυτή; | την ταμπακιέρα σου δεν έπρεπε να πάρω | γιατί τη βλέπω και βαθιά μελαγχολώ | μέχρι που σκέφτομαι να κόψω το τσιγάρο | για να σε διώξω μια στιγμή απ’ το μυαλό | ποτέ δε μ’ άφησες να δω μιαν άσπρη μέρα | και σου γουστάρει πάντα να με τυραννάς | κι ίσως μου χάρισες αυτή την ταμπακιέρα | για να μου γίνει και το κάπνισμα βραχνάς.

16. Ομόνοια place Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μενέλαος Θεοφανίδης
Στίχοι: Γιώργος Ασημακόπουλος, Βασίλης Σπυρόπουλος, Πάνος Παπαδούκας
Σαν την Πλας Πιγκάλ από χρόνια | μια πλατεία πολύ κεντρική | στην Αθήνα μας είν’ η Ομόνοια | που είν’ η φήμη της ιστορική | σε κάθε γωνία εφτά καφενεία | καρέκλες με κόσμο γεμάτες | και ταξί που ψαρεύουν πελάτες | κομψοί και ωραίοι, πόλισμαν τροχαίοι | πέντ’ έξι παλιές μπυραρίες | καυγαδάκια στις αφετηρίες | καμπαρέ και τζαζ μπαντ και μπελ φαμ | με ταμπέλες που λεν’ γουέλκαμ | τι ρυθμός και ζωή και κοσμοσυρροή | μέρα νύχτα και ως το πρωί | και τ’ ανθοπωλεία σειρά στην πλατεία | τριάντα περίπτερα πλάι | κι από κάτω μετρό που περνάει | κάποιου εκεί κουλουρτζή ο ταβλάς | να, η Ομόνοια Πλας | μια πλατεία παλιά όλο χάρη | όλοι οι δρόμοι οδηγούν προς τα εκεί | και μαζεύονται κι οι φαντάροι | το απόγευμα την Κυριακή | πλατεία κοκέτα, φαγιά σε πακέτα | τσατσάρες, στυλό και λαχεία | και χαζοί από την επαρχία | δυο μέτρα πιο κάτω, πολύ ορεξάτο | παρφέμ ένα γύρω σκορπίζει | το ντονέρ το κεμπάπ που γυρίζει | και αργά από κάποιο στενό | για βολτίτσα προβάλλει ο Ζανώ | τι ρυθμός και ζωή και κοσμοσυρροή | μέρα νύχτα και ως το πρωί | και πριν ξημερώσει, ξενύχτηδες τόσοι | περνούνε να παν’ για το σπίτι | ενώ το πρώτο το τραμ σκάει μύτη | κάποιου εκεί κουλουρτζή ο ταβλάς | να, η Ομόνοια Πλας.

17. Στην ακρογιαλιά Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Ιωσήφ Ριτσιάρδης
Στίχοι: Δημήτρης Γιαννουκάκης, Δημήτρης Ευαγγελίδης
Για θυμήσου κοντά στ’ ακρογιάλι | πώς περάσαμε κάποια βραδιά | και το κύμα που ερχόταν αγάλι | γλυκοφίλαγε την αμμουδιά | εφυσούσε ανάλαφρη αύρα | του γιαλού αεράκι δειλό | που κι αυτό τα μαλλιά σου φιλούσε τα μαύρα | σαν χάδι απαλό ντροπαλό | στην ακρογιαλιά | είμαστ’ αγκαλιά | και χωρίς μιλιά | δίναμε φιλιά | απ’ το κύμα κι απ’ το αεράκι | για να μη σας τα πολυλογώ | ίσως ζήλεψα και σε λιγάκι | σε φιλούσα μικρό μου κι εγώ | το φεγγάρι ψηλά είχε ανέβει | για να παίξει στα νέφη κρυφτό | κι επειδή το φεγγάρι κι εκείνο ζηλεύει | φιλούσε τ’ αστέρια κι αυτό | στην ακρογιαλιά | είμαστ’ αγκαλιά | και χωρίς μιλιά | δίναμε φιλιά.

18. Αθήνα και πάλι Αθήνα Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Αθήνα μου, πώς να σ' το πω | σαν μάνα μου σε αγαπώ | και πιο πολύ ακόμα | κι απ' τη ζωή σαν κουραστώ | θα 'θελ', Αθήνα, να θαφτώ | μέσ' στο δικό σου χώμα | τα βράδια σου τα τρυφερά | όταν τα δίχτυα, τ' αργυρά | του φεγγαριού, με πιάνουν | και τα μαβιά σου δειλινά | π' αλλού δεν τα 'δα πουθενά | ποτέ να μην πεθάνουν | Αθήνα και πάλι Αθήνα | κι απόψε τα χείλη μου ας πουν | Αθήνα και πάλι Αθήνα | και γέροι και νιοί | και παιδιά σ’ αγαπούν | με κρύο ή με λιακάδα | μ' αρέσεις, Αθήνα, γιατί | όλη η γλυκειά μας Ελλάδα | στα χέρια σου, Αθήνα μου | έχει χτιστεί | όλη η γλυκειά μας Ελλάδα | στα χέρια σου, Αθήνα μου | έχει χτιστεί | κι αν κάποτε ξενητευτώ | για 'σένανε θε' να ρωτώ | τον ήλιο κι όλα τ' αστρα | και στα Πλακιώτικα στενά | η σκέψη μου θα τριγυρνά | Αθήνα, ξελογιάστρα | κι αν τύχει, ο Πλάστης, μιαν αυγή | και καταστρέψει όλη τη γη | την Πλάκα, σαν ιππότης | μ' ένα χαμόγελο γλυκό θα τη γλιτώσει απ' το κακό | γιατί είν' κι αυτός Πλακιώτης | Αθήνα και πάλι Αθήνα | κι απόψε τα χείλη μου ας πουν | Αθήνα και πάλι Αθήνα | και γέροι και νιοί | και παιδιά σ’ αγαπούν | με κρύο ή με λιακάδα | μ' αρέσεις, Αθήνα, γιατί | όλη η γλυκειά μας Ελλάδα | στα χέρια σου, Αθήνα μου | έχει χτιστεί | όλη η γλυκειά μας Ελλάδα | στα χέρια σου, Αθήνα μου | έχει χτιστεί.

19. Παιδιά της Ελλάδος παιδιά Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μέσ’ στους δρόμους τριγυρνάνε | οι μανάδες και κοιτάνε | ν’ αντικρίσουνε | τα παιδιά τους π’ ορκιστήκαν | στο σταθμό όταν χωριστήκαν | να νικήσουνε | μα για `κείνους που `χουν φύγει | και η δόξα τους τυλίγει | ας χαιρόμαστε | και ποτέ καμιά ας μη κλάψει | κάθε πόνο της ας κάψει | κι ας ευχόμαστε | παιδιά, της Ελλάδος παιδιά | που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά | παιδιά στη γλυκιά Παναγιά | προσευχόμαστε όλες να `ρθετε ξανά | λέω σ’ όσες αγαπούνε | και για κάποιον ξενυχτούνε | και στενάζουνε | πως η πίκρα κι η τρεμούλα | σε μια τίμια Ελληνοπούλα | δεν ταιριάζουνε | Ελληνίδες του Ζαλόγγου | και της πόλης και του λόγγου | και Πλακιώτισσες | όσο κι αν πικρά πονούμε | υπερήφανα ας πούμε | σαν Σουλιώτισσες | παιδιά, της Ελλάδος παιδιά | που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά | παιδιά στη γλυκιά Παναγιά | προσευχόμαστε όλες να `ρθετε ξανά | με της νίκης τα κλαδιά | σας προσμένουμε παιδιά.

20. Βάζει ο Ντούτσε την στολή του Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Θεόφραστος Σακελλαρίδης | Στίχοι: Γιώργος Θίσβιος
Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του | και τη σκούφια την ψηλή του | μ’ όλα τα φτερά | και μια νύχτα με φεγγάρι | την Ελλάδα πάει να πάρει | βρε, το φουκαρά | ωχ | τον τσολιά μας τον λεβέντη | βρίσκει στα βουνά | και ταράζει τον αφέντη | τον μακαρονά | αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο | με τους τσολιάδες ποιος μου είπε να τα βάνω | αχ | ξεκινάει την άλλη μέρα | μα και πάλι ακούει αέρα | από τον τσολιά | δρόμο παίρνει και δρομάκι | και πηδάει το ποταμάκι | ξέρει τη δουλειά | ωχ | τρώει τις σφαίρες σαν χαλάζι από τον τσολιά | κι όλο στρατηγούς αλλάζει για να βρει δουλειά | αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο | και στείλε γρήγορα τα μαύρα μου να βάνω | αχ | στέλνει ο νέος Ναπολέων | μεραρχίες πειναλέων | στο βουνό ψηλά | για να βρουν τον διάβολό τους | κι ο στρατός μας αιχμαλώτους | τσούρμο κουβαλά | ωχ | και οι Κένταυροι οι καημένοι | βρε τι τρομερό | νηστικοί, ξελιγωμένοι | πέφτουν στο νερό | αχ Γκράτσι, να μη σε δω Γκράτσι | γιατί σε κάρβουνα αναμμένα έχω κάτσει | αχ | τρέχουν σαν τρελοί στους βράχους | κι από μας και τους συμμάχους | τρώνε τη κλωτσιά | και χωρίς πολλές κουβέντες | μπήκαν Έλληνες λεβέντες | μεσ’ τη Κορυτσά | ωχ | μέσα στ’ Αργυρόκαστρο εμπήκε το χακί | και σημαία κυματίζει τώρα Ελληνική | αχ Τσιάνο, θα σκοτωθώ Τσιάνο | γιατί σε λίγο και τα Τίρανα τα χάνω | και `πάθαν οι καημένοι | μεγάλη συμφορά | κι η Ρώμη περιμένει | κι εκείνη τη σειρά | αχ.

21. Η Ερήνη Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μίμης Τραϊφόρος | Στίχοι: Κώστας Γιαννίδης
Ερή- Ερήνη, πού- Ερήνη πού- | Ερήνη πού 'σουν το πρωί | πού 'σουν το- πού 'σουν το- πού- | 'σουν το μεσημέρι πού- | 'σουν το, πού `σουν το πού- | 'σουν το μεσημέρι πού | πού, πού, πού, 'σουν το λιο- πού 'σουν το λιο- | πού 'σουν το λιοβασίλεμα | νεράντζο- νεράντζο- νε- | ράντζοφιλημένη νε- | ράντζο νεράντζο νε- | ράντζοφιλημένη νε- | τούτα θα σου πω Ερήνη | και η Παναγιά ας με κρίνει | τούτα θα σου πω Ερήνη | και η Παναγιά ας με κρίνει | Ερή- Ερήνη βρες, Ερήνη βρες | Ερήνη βρες ένα παιδί | βρες ένα, βρες ένα, βρες | ένα παλληκάρι βρες | ένα βρες, ένα βρες | ένα παλληκάρι βρες | για- γιατί όπως πας, ούτ’ο στραβός | γιατί όπως πας, ούτ’ο στραβός | ο Λιας βρε, ο Λιας δε θα | ο Λιας δε θα σε πάρει ο | Λιας βρε, ο Λιας δε θα | Λιας δε θα σε πάρει ο | τούτα θα σου πω Ερήνη | και η Παναγιά ας με κρίνει | τούτα θα σου πω Ερήνη | και η Παναγιά ας με κρίνει | Ερή- Ερή.