Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΒΕΜΠΟ (Σοφία Βέμπο)




















01. O άνθρωπός μου Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μενέλαος Θεοφανίδης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος, Δημήτρης Βασιλειάδης
Χρόνια και χρόνια | με τυραννάει | κι ούτε μια στάλα | δεν με πονάει | γιατί; | Και ζω κοντά του | μες τη μιζέρια | χειμώνες τώρα | και καλοκαίρια | γιατί; | Και με βαριέται | και μ’άλλες πάει | και μου τα παίρνει | και με χτυπάει | γιατί; | Μα τον λατρεύω | κι είναι το φως μου | γιατί είναι βλέπεις | ο άνθρωπός μου | Δεν είναι γόης | δεν είναι ωραίος | και κολυμπάει | μέσα στο χρέος | γιατί; | κι ένα κοστούμι | μονάχα έχει | που το φοράει | χιονίζει βρέχει | γιατί; | κι όλο τα πίνει | κι όλο τα σπάει | κι όλο σε μένα | μετά ξεσπάει | γιατί; | Δε μου μιλάει | για το φεγγάρι | κι ένα λουλούδι | δε μου `χει πάρει | γιατί; | Μονάχα πίκρες | μού `χει χαρίσει | ποτέ δε μού `χει | γλυκομιλήσει | γιατί; | Ποτέ δε μού `χει | χαμογελάσει | κι ο έρωτάς του | μ’έχει γεράσει | γιατί;

02. Λόντρα Παρίσι Αθήνα Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Λεό Ραπίτης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Όπου κι αν πάω, ο νους μου διαρκώς τριγυρνά | μέσ' στα στενά της Αθήνας και στα καπηλειά της | και κάθε βράδυ, τρικλίζοντας στα σκοτεινά | λέει, μεθυσμένη, η ψυχή μου, απ' τα γιασεμιά της | Λόντρα, Παρίσι, Νιού Γιόρκ, Βουδαπέστη, Βιέννη | μπρός στην Αθήνα, καμμιά μα καμμιά σας δε βγαίνει | γιατ' είναι πάντα γεμάτες με ρόδα οι ποδιές της | κι άσπρες δαντέλες τυλίγουν τις ακρογιαλιές της | Έχει ομορφιές, χιλιάδες ζωγραφιές | και στις ανηφοριές τις γραφικές της | κάθε βραδιά, κάτω από μια μουριά | ο έρως, ξενυχτά κλεφτά κλεφτά | Σε κατοικούνε Θεοί, ξελογιάστρα μου Αθήνα | που κατεβαίνουν στην Πλάκα να πιούνε ρετσίνα | και ζαλισμένοι, το βράδυ, κολώνα κολώνα | να κοιμηθούνε, πηγαίνουνε, στον Παρθενώνα | Α, α, α ο Υμηττός λέει με κέφι στην Πεντέλη | Α, α, α λέει η ρετσίνα στο βαρέλι  | Α, α, α λέν' οι γαζίες, στο φεγγάρι, οι ερωτιάρες  | Α, α, α λέν' οι Πλακιώτικες κιθάρες | Πόσα ταξίδια δεν κάναμε, εμείς, μακρινά | μα εσύ, Αθήνα, ποτέ, μα ποτέ δεν πεθαίνεις | κι όπου κι αν πάμε, η ψυχή μας διαρκώς θα γυρνά | στις αμμουδιές του Φαλήρου και της Βουλιαγμένης | Λόντρα, Παρίσι, Νιού Γιόρκ, Βουδαπέστη, Βιέννη | μπρός στην Αθήνα, καμμιά μα καμμιά σας δε βγαίνει | γιατ' είναι πάντα γιομάτες με ρόδα οι ποδιές της | κι άσπρες δαντέλες τυλίγουν τις ακρογιαλιές της | Έχει ομορφιές, χιλιάδες ζωγραφιές | και στις ανηφοριές τις γραφικές της | κάθε βραδιά, κάτω από μια μουριά | ο έρως, ξενυχτά κλεφτά κλεφτά | Σε κατοικούνε Θεοί, ξελογιάστρα μου Αθήνα | που κατεβαίνουν στην Πλάκα να πιούνε ρετσίνα  | και ζαλισμένοι, το βράδυ, κολώνα κολώνα | να κοιμηθούνε, πηγαίνουνε, στον Παρθενώνα | Α, α, α ο Υμηττός λέει με κέφι στην Πεντέλη | Α, α, α λέει η ρετσίνα στο βαρέλι | Α, α, α λέν' οι γαζίες, στο φεγγάρι, οι ερωτιάρες  | Α, α, α λέν' οι Πλακιώτικες κιθάρες.

03. Άσε τον παλιόκοσμο να λέει Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ | Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος
Δεν το `χαμε καλοσκεφτεί, γιατί χωρίσαμε, γιατί | Αφού, πώς θέλεις να στο πω, και μ’ αγαπάς και σ’ αγαπώ | Λόγια του κόσμου μην ακούς, έχεις να κάνεις με κακούς | Γύρνα και πάλι στα παλιά και μη συγχύζεσαι σταλιά | Μη μου είσαι θυμωμένο, έλα που σε περιμένω | Κι άσε τον παλιόκοσμο να λέει, να λέει, να λέει | Το φιλί σου είναι μέλι, φίλα με και μη σε μέλει | κι άσε τον παλιόκοσμο να λέει, να λέει ό,τι θέλει | Δεν ήρθες χτες ούτε προχτές κι ήταν οι μέρες μου φριχτές | Γιατί τα δάκρυα κι οι λυγμοί δε με αφήσανε στιγμή | Να χωριστούμε δεν βαστώ, ούτε και θα `τανε σωστό | Ρίξε μου δυο ματιές γλυκές κι άσε τις γλώσσες τις κακές | Μη μου είσαι θυμωμένο, έλα που σε περιμένω | Κι άσε τον παλιόκοσμο να λέει, να λέει, να λέει | Το φιλί σου είναι μέλι, φίλα με και μη σε μέλει | κι άσε τον παλιόκοσμο να λέει, να λέει ό,τι θέλει.

04. Σβήσε το φως Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Λεό Ραπίτης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μου 'λειψες τόσον καιρό | κι είχε χειμώνα η ψυχή μου | μα κάτι μου 'λεγε | πως θα σε ξαναβρώ | Κι απόψε που 'ρθες εδώ | γιόμισε ρόδα η ζωή μου | και όπως τότε | σου τραγουδώ | Σβήσε το φως | και γιομάτη γαλήνη | άσε να μπει η σελήνη | σαν εκείνη τη βραδιά | Σβήσε το φως | κι έλα γείρε κοντά μου | να σου πω τα όνειρά μου | κι ό,τι κρύβω στην καρδιά μου | Έλα αγαπούλα μου εδώ | που έχω τόσο καιρό να σε δω | έλα με μάτια σβηστά | τώρα που είν’ όλα γύρω κλειστά | Σβήσε το φως | κι έλα γείρε κοντά μου | να σου πω τα όνειρά μου | κι ό,τι κρύβω στην καρδιά μου | Νιώθω χαρά περισσή | κι έχει γιορτή η καρδιά μου | απόψε που 'ρθες και πάλι | σαν πρώτα εσύ | Τώρα η ζωή μου γελά | γι’ αυτό έλα γείρε κοντά μου | και όπως τότε | πες μου απαλά | Σβήσε το φως | και γιομάτη γαλήνη | άσε να μπει η σελήνη | σαν εκείνη τη βραδιά | Σβήσε το φως | κι έλα γείρε κοντά μου | να σου πω τα όνειρά μου | κι ό,τι κρύβω στην καρδιά μου | Έλα αγαπούλα μου εδώ | που έχω τόσο καιρό να σε δω | έλα με μάτια σβηστά | τώρα που είν’ όλα γύρω κλειστά | Σβήσε το φως | κι έλα γείρε κοντά μου | να σου πω τα όνειρά μου | κι ό,τι κρύβω στην καρδιά μου.

05. Να με πέρνανε τα σύννεφα Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Λεό Ραπίτης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Σε πνίγουν κάθε στιγμή | δίχως αφορμή | στρατιές θυμοί | ζήλιες και στεναγμοί | Ενώ η σκιά σου είμαι εγώ | που σε κυνηγώ | με το μυαλό μου θολό | παρακαλώ | Να με παίρνανε τα σύννεφα | οι άνεμοι τα κύματα | να με παν σε ένα έρημο νησί | Να γλιτώσω από τις ζήλιες σου | κι απ’ όλα σου τα πείσματα | κι από τις πίκρες που μου ’δωσες εσύ | Μα δε θα χωρίσουμε ποτέ | και θα πεθάνουμε ερασταί | κι ας με κουράζει ο έρωτάς σου | κι ας πικραίνομαι κοντά σου | Και θα φεύγουνε τα σύννεφα | οι άνεμοι τα κύματα | και θα ’μαστε πάντοτε μαζί | Κοντά μου ήρθες εσύ | σαν αυγή χρυσή | κι ένας γαλανός | έλαμψε ουρανός | Μα όλη η άνοιξη αυτή | έχει πια σβηστεί | κι ενώ τρελά σε φιλώ | παρακαλώ.

06. Καλό σου ταξίδι Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Κώστας Γιαννίδης | Στίχοι: Αιμίλιος Σαββίδης
Με το πλοίο που σε πήρε συλογίσου | ταξιδεύει και η σκέψη μου μαζί σου | κι ο αγέρας που χαδιάρικα φυσά | ζωντανεύει τα όνειρά μου τα χρυσά | Καλό σου ταξίδι κρυφή μου χαρά | αντίο στερνή μου ελπίδα | τρελός από θλίψη και δίχως φτερά | σου γράφω αυτή τη σελίδα | Μην αργήσεις να γυρίσεις | καλό σου ταξίδι κρυφή μου χαρά | αντίο στερνή μου ελπίδα | Τι κι αν τώρα ξαναφεύγεις μακριά μου | τι κι αν δε σε συγκινούν τα δάκρυά μου | δε θα βρεις σαν τη δική μου την καρδιά | και σ’ εμένα θα γυρίσεις μια βραδιά.

07. Σ' αγαπώ και μ' αρέσει η ζωή Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μενέλαος Θεοφανίδης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Αντίο στεναγμοί | και πίκρες και λυγμοί | για πάντα αντίο | αγάπησα ξανά | και είν’ όλα φωτεινά | και γαλανά | Αγάπησα ξανά | και όλα φωτεινά | τα βλέπω τώρα | και η άδεια μου η καρδιά | έχει κάθε βραδιά | Πρωτομαγιά | Σ’ αγαπώ και μ’ αρέσει η ζωή | γιατί εσένα αγαπώ | κοντά σου ευτυχία χορταίνω | μακριά σου πεθαίνω | Σ’ αγαπώ γιατί βράδυ πρωί | η δική σου πνοή | με γιομίζει ζωή | και στα κουρασμένα μου χείλη | ξυπνούν πόθοι χίλιοι | Κοντά σου η καρδιά μου | καινούριους σκοπούς τραγούδησε | και η άδεια η ζωή μου | με μια σου ματιά λουλούδισε | Αντίο στεναγμοί | και πίκρες και λυγμοί | για πάντα αντίο | αγάπησα ξανά | και είν’ όλα φωτεινά | και γαλανά | Αγάπησα ξανά | και όλα φωτεινά | τα βλέπω τώρα | και η άδεια μου η καρδιά | έχει κάθε βραδιά | Πρωτομαγιά.

08. Ραντεβού στην Αθήνα Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Λεό Ραπίτης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Ομορφιές έχει ο κόσμος σωρό | μα η Αθήνα και ποιος δεν το ξέρει | κάτι άλλο έχει εκείνη θαρρώ | που δεν το `χουνε τ’ άλλα τα μέρη | Να γιατί σ’ όποια γη κι ουρανό | αν με πάει της μοίρας τ’ αγέρι | μια στιγμή δεν ξεχνώ | της Αθήνας το κάθε στενό | Ραντεβού στην Αθήνα οι καρδιές ψιθυρίζουν βαθιά | ραντεβού στην Αθήνα για να πιούμε ρετσίνα ξανθιά | είμαστε Αθήνα δεσμώτες δικοί σου | κι όταν φεύγουμε λίγο απ’ τη γη σου | ραντεβού στην Αθήνα οι καρδιές ψιθυρίζουν βαθιά | Είσαι μάγισσ’ Αθήνα μου εσύ | που κι ο ήλιος μπροστά σου τα χάνει | κι όταν πιει δυο ποτήρια κρασί | λησμονιέται και κόρτε σου κάνει | Κι έτσι έχεις τον ήλιο αγκαλιά | που διαρκώς στο χρυσάφι σε ντύνει | και χιλιάδες φιλιά | τα ξανθά σου γιομίζει μαλλιά.

09. Χειμώνας Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Ιωσήφ Ριτσιάρδης | Στίχοι: Δημήτρης Γιαννουκάκης
Ζήσαμ’ ωραία της αγάπης μας την άνοιξη | με τ’ Απριλιού τα λουλουδένια τα χαλιά | και τα πουλιά κι αυτά σωπαίναν με κατάνυξη | όταν εμείς οι δυο αλλάζαμε φιλιά | Το καλοκαίρι και ο έρωτας τρελάθηκε | ήταν θερμός κι είχε μεθύσει από ευωδιές | με το φθινόπωρο η αγάπη μας μαράθηκε | ήρθε σε λίγο κι ο χειμώνας στις καρδιές | Χειμώνας | Δεν τ’ ακούω πια τριγύρω μου τ’ αηδόνια | Χειμώνας | Κι η καρδιά μου εσκεπάστηκε με χιόνια | Με χτυπά το ξεροβόρι μ’ απονιά | κι έχει σβήσει κάθε σπίθα στης ελπίδας τη γωνιά | Χειμώνας | Πώς μου φαίνεται η νύχτα σαν αιώνας | Πώς να βρω τη λησμονιά | μες στη βαρυχειμωνιά | στη φριχτή της μοναξιάς μου παγωνιά | Μα η αγάπη αν τα νιάτα μας τα κέρασε | με χίλια χάδια κι ανοιξιάτικα φιλιά | όταν για κάποιο πείσμα δείξει ότι πέρασε | θα σβήσει μες στης λησμονιάς τη σιγαλιά | Μετανιωμένοι απ’ τ’ ανόητα γινάτια μας | της μοναξιάς θα δούμε άτυχες βραδιές | Όταν το δάκρυ ψιχαλίζει από τα μάτια μας | τότε θα πει πως χειμωνιάζουν οι καρδιές | Χειμώνας | Δεν τ’ ακούω πια τριγύρω μου τ’ αηδόνια | Χειμώνας | Κι η καρδιά μου εσκεπάστηκε με χιόνια | Με χτυπά το ξεροβόρι μ’ απονιά | κι έχει σβήσει κάθε σπίθα στης ελπίδας τη γωνιά | Χειμώνας | Πώς μου φαίνεται η νύχτα σαν αιώνας | Πώς να βρω τη λησμονιά | μες στη βαρυχειμωνιά | στη φριχτή της μοναξιάς μου παγωνιά.

10. Το χαστούκι Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Θοδωρής Παπαδόπουλος
Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος, Γιώργος Γιαννακόπουλος
Απ’ τη ζωή μου τη φριχτή | Μέχρι τα τώρα είχα δεχτεί | Τόσα χαστούκια μαζεμένα | Μέρα καλή δεν έχω δει | Μου 'λειπε μόνο δηλαδή | Ένα χαστούκι κι από σένα | Για το χαστούκι σου αυτό | Δεν πρόκειται να σου κλαφτώ | Ούτε μαράζι να το βάλω | Και συλλογιέμαι πως καμιά | Να πάθω δεν μπορώ ζημιά | Μ’ ένα χαστούκι παραπάνω | Χτύπα λοιπόν χτύπα γερά | Χτύπα με ακόμα μια φορά | Αφού το κέφι σου το θέλει | Μα να θυμάσαι όπου πας | Είν’ ανανδρία να χτυπάς | Ένα ανθρώπινο κουρέλι.

11. Το καινούργιο φεγγάρι Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Γιάννης Κυπαρίσσης
Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος, Χρήστος Γιαννακόπουλος
Έχω μιαν ακεφιά και καημό και θλίψη | και τ’ ομολογώ πως σε νοσταλγώ | γλυκιά μου συντροφιά πόσο μου `χεις λείψει | τέτοιο θησαυρό πώς θα ξαναβρώ | Το καινούργιο Φεγγάρι τ’ αργυρό καρτερώ | ίσως να `ν’ τυχερό κι ενωθούμε ξανά | όπως κάποιον καιρό | Το καινούργιο Φεγγάρι, αν μας κάνει την χάρη | και βρεθούμ’ αγκαλιά, κάθε ζήλεια παλιά | θα πνιγεί στα φιλιά | Με πίκρανε φρικτά ο τρελός θυμός σου | που δε σου περνά, μα αν σε δω ξανά | θα κρεμαστώ σφιχτά γύρω απ’ τον λαιμό σου | και θα ξαναρθεί, δε θα τ’ αρνηθεί | Το καινούργιο Φεγγάρι τ’ αργυρό καρτερώ | ίσως να `ν’ τυχερό κι ενωθούμε ξανά | όπως κάποιον καιρό | Το καινούργιο Φεγγάρι, αν μας κάνει την χάρη | και βρεθούμ’ αγκαλιά, κάθε ζήλεια παλιά | θα πνιγεί στα φιλιά.

12. Το ταγκό της ψαροπούλας Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Χρήστος Χαιρόπουλος
Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος, Χρήστος Γιαννακόπουλος
Στην αμμουδιά τη μαγεμένη | μια ψαροπούλα αγκαλιασμένη | με τον καλό της τον ψαρά | μεθάει απο χαρά | Κι οι δυο τους έχουνε μεθύσει | και μες στην πορφυρένια δύση | κρύβεται απάνω του εκείνη σαν παιδί | κι εκείνος τη φιλάει και σιγοτραγουδεί | Αχ ψαροπούλα μες στις θάλασσες και στ’ ακρογιάλια | δε θα βρεθούνε σαν τα χείλη σου τέτοια κοράλλια | Πάνω στα μαλλιά σου παιχνιδίζουν | τρελά μαϊστράλια | και σου μίλα | το κύμα όταν κυλά | Και μια βραδιά φουρτουνιασμένη | εκείνη αδίκως περιμένει | άφησε εκείνος τη στεριά | και πάει μακριά | Έφυγε με το πυροφάνι κι ούτε πια πίσω δεν εφάνει | κι ενώ κοιτάζει με μια ελπίδα της κρυφή | το μαϊστράλλι παίρνει τούτη τη στροφή | Αχ ψαροπούλα μες στις θάλασσες και στ’ ακρογιάλια | δε θα βρεθούνε σαν τα χείλη σου τέτοια κοράλλια | Πάνω στα μαλλιά σου παιχνιδίζουν | τρελά μαϊστράλια | και σου μίλα το κύμα όταν κυλά.

13. Χαράμι Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Χαράμι να σου γίνουν τα ξενύχτια μου | κι όλα τα δάκρυα μου που έχυσα ποτάμι | κι οι τόσες πίκρες που για χάρη σου ετράβηξα | χαράμι να σου γίνουνε χαράμι | Το ξέρω στη καρδιά τη σιδερένια σου | πως δεν υπάρχει πια για μένα αγάπη δράμι | και μετανιώνω γιατί όλες οι θυσίες μου | χαράμι τώρα πήγανε χαράμι | Με πλήγωσε το φέρσιμο σου τ’ άτιμο | μου 'κανε μαύρη τη καρδιά μου σαν κατράμι | γι’ αυτό η αγάπη και η πίστη που σου έδειξα | χαράμι να σου γίνουνε χαράμι.

14. Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Γιάννης Κυπαρίσσης | Στίχοι: Χρήστος Γιαννακόπουλος
Το `θελα κι εγώ σαν τρελή | το `θελες κι εσύ πιο πολύ | κι έγινα παιδί μου για πάντα δική σου | Όμως ούτε το `χα σκεφτεί | ούτε το `χα ονειρευτεί | πόσο ευτυχισμένη θα είμαι μαζί σου | Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά | μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά | όλη μέρα γελάς | λόγια λες τρυφερά | και γεμίζεις το σπίτι χαρά | Πόσο χαίρομαι που μ’ αγαπάς | πάντα κάπου τα βράδια με πας | και τις νύχτες ρωτάς | αν κι εγώ σ’ αγαπώ | αλλά πια δεν μπορώ να τα πω | Βρίσκουμε τις μέρες μικρές | που περνούν γεμάτες χαρές | πάντα με την ίδια που λέγαμε τάξη | άλλο δεν προσμένω καλό | και μονάχα παρακαλώ | στη ζωή μας τίποτα να μην αλλάξει.

15. Η ταμπακιέρα Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Ιωσήφ Ριτσιάρδης | Στίχοι: Γιώργος Γιαννακόπουλος, Μίμης Τραϊφόρος
Τι μου τη χάρισες αυτή τη ταμπακιέρα | αφού για μένα πονηρά έχεις σκεφτεί | Κι αφού στο βάθος θέλεις να με κάνεις πέρα | τι μου τη χάρισες την ταμπακιέρα αυτή; | Την ταμπακιέρα σου δεν έπρεπε να πάρω | γιατί τη βλέπω και βαθιά μελαγχολώ | Μέχρι που σκέφτομαι να κόψω το τσιγάρο | για να σε διώξω μια στιγμή απ’ το μυαλό | Ποτέ δε μ’ άφησες να δω μιαν άσπρη μέρα | και σου γουστάρει πάντα να με τυραννάς | Κι ίσως μου χάρισες αυτή την ταμπακιέρα | για να μου γίνει και το κάπνισμα βραχνάς.

16. Ομόνοια place Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μενέλαος Θεοφανίδης
Στίχοι: Γιώργος Ασημακόπουλος, Βασίλης Σπυρόπουλος, Πάνος Παπαδούκας
Σαν την Πλας Πιγκάλ από χρόνια | μια πλατεία πολύ κεντρική | στην Αθήνα μας είν’ η Ομόνοια | που είν’ η φήμη της ιστορική | Σε κάθε γωνία εφτά καφενεία | καρέκλες με κόσμο γεμάτες | και ταξί που ψαρεύουν πελάτες | Κομψοί και ωραίοι, πόλισμαν τροχαίοι | πέντ’ έξι παλιές μπυραρίες | καυγαδάκια στις αφετηρίες | Καμπαρέ και τζαζ μπαντ και μπελ φαμ | με ταμπέλες που λεν’ γουέλκαμ | Τι ρυθμός και ζωή και κοσμοσυρροή | μέρα νύχτα και ως το πρωί | Και τ’ ανθοπωλεία σειρά στην πλατεία | τριάντα περίπτερα πλάι | κι από κάτω μετρό που περνάει | Κάποιου εκεί κουλουρτζή ο ταβλάς | να, η Ομόνοια Πλας | Μια πλατεία παλιά όλο χάρη | όλοι οι δρόμοι οδηγούν προς τα εκεί | και μαζεύονται κι οι φαντάροι | το απόγευμα την Κυριακή | Πλατεία κοκέτα, φαγιά σε πακέτα | τσατσάρες, στυλό και λαχεία | και χαζοί από την επαρχία | Δυο μέτρα πιο κάτω, πολύ ορεξάτο | παρφέμ ένα γύρω σκορπίζει | το ντονέρ το κεμπάπ που γυρίζει | Και αργά από κάποιο στενό | για βολτίτσα προβάλλει ο Ζανώ | Τι ρυθμός και ζωή και κοσμοσυρροή | μέρα νύχτα και ως το πρωί | Και πριν ξημερώσει, ξενύχτηδες τόσοι | περνούνε να παν’ για το σπίτι | ενώ το πρώτο το τραμ σκάει μύτη | Κάποιου εκεί κουλουρτζή ο ταβλάς | να, η Ομόνοια Πλας.

17. Στην ακρογιαλιά Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Ιωσήφ Ριτσιάρδης
Στίχοι: Δημήτρης Γιαννουκάκης, Δημήτρης Ευαγγελίδης
Για θυμήσου κοντά στ’ ακρογιάλι | πώς περάσαμε κάποια βραδιά | και το κύμα που ερχόταν αγάλι | γλυκοφίλαγε την αμμουδιά | Εφυσούσε ανάλαφρη αύρα | του γιαλού αεράκι δειλό | που κι αυτό τα μαλλιά σου φιλούσε τα μαύρα | σαν χάδι απαλό ντροπαλό | Στην ακρογιαλιά | είμαστ’ αγκαλιά | και χωρίς μιλιά | δίναμε φιλιά | Απ’ το κύμα κι απ’ το αεράκι | για να μη σας τα πολυλογώ | ίσως ζήλεψα και σε λιγάκι | σε φιλούσα μικρό μου κι εγώ | Το φεγγάρι ψηλά είχε ανέβει | για να παίξει στα νέφη κρυφτό | κι επειδή το φεγγάρι κι εκείνο ζηλεύει | φιλούσε τ’ αστέρια κι αυτό | Στην ακρογιαλιά | είμαστ’ αγκαλιά | και χωρίς μιλιά | δίναμε φιλιά.

18. Αθήνα και πάλι Αθήνα Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Αθήνα μου, πώς να σ' το πω | σαν μάνα μου σε αγαπώ | και πιο πολύ ακόμα | κι απ' τη ζωή σαν κουραστώ | θα 'θελ', Αθήνα, να θαφτώ | μέσ' στο δικό σου χώμα | Τα βράδια σου τα τρυφερά | όταν τα δίχτυα, τ' αργυρά | του φεγγαριού, με πιάνουν | και τα μαβιά σου δειλινά | π' αλλού δεν τα 'δα πουθενά | ποτέ να μην πεθάνουν | Αθήνα και πάλι Αθήνα | κι απόψε τα χείλη μου ας πουν | Αθήνα και πάλι Αθήνα | και γέροι και νιοί | και παιδιά σ’ αγαπούν | Με κρύο ή με λιακάδα | μ' αρέσεις, Αθήνα, γιατί | όλη η γλυκειά μας Ελλάδα | στα χέρια σου, Αθήνα μου | έχει χτιστεί | όλη η γλυκειά μας Ελλάδα | στα χέρια σου, Αθήνα μου | έχει χτιστεί | Κι αν κάποτε ξενητευτώ | για 'σένανε θε' να ρωτώ | τον ήλιο κι όλα τ' αστρα | και στα Πλακιώτικα στενά | η σκέψη μου θα τριγυρνά | Αθήνα, ξελογιάστρα | Κι αν τύχει, ο Πλάστης, μιαν αυγή | και καταστρέψει όλη τη γη | την Πλάκα, σαν ιππότης | μ' ένα χαμόγελο γλυκό θα τη γλιτώσει απ' το κακό | γιατί είν' κι αυτός Πλακιώτης | Αθήνα και πάλι Αθήνα | κι απόψε τα χείλη μου ας πουν | Αθήνα και πάλι Αθήνα | και γέροι και νιοί | και παιδιά σ’ αγαπούν | Με κρύο ή με λιακάδα | μ' αρέσεις, Αθήνα, γιατί | όλη η γλυκειά μας Ελλάδα | στα χέρια σου, Αθήνα μου | έχει χτιστεί | όλη η γλυκειά μας Ελλάδα | στα χέρια σου, Αθήνα μου | έχει χτιστεί.

19. Παιδιά της Ελλάδος παιδιά Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μέσ’ στους δρόμους τριγυρνάνε | οι μανάδες και κοιτάνε | ν’ αντικρίσουνε | τα παιδιά τους π’ ορκιστήκαν | στο σταθμό όταν χωριστήκαν | να νικήσουνε | Μα για `κείνους που `χουν φύγει | και η δόξα τους τυλίγει | ας χαιρόμαστε | και ποτέ καμιά ας μη κλάψει | κάθε πόνο της ας κάψει | κι ας ευχόμαστε | Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά | που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά | παιδιά στη γλυκιά Παναγιά | προσευχόμαστε όλες να `ρθετε ξανά | Λέω σ’ όσες αγαπούνε | και για κάποιον ξενυχτούνε | και στενάζουνε | πως η πίκρα κι η τρεμούλα | σε μια τίμια Ελληνοπούλα | δεν ταιριάζουνε | Ελληνίδες του Ζαλόγγου | και της πόλης και του λόγγου | και Πλακιώτισσες | όσο κι αν πικρά πονούμε | υπερήφανα ας πούμε | σαν Σουλιώτισσες | Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά | που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά | παιδιά στη γλυκιά Παναγιά | προσευχόμαστε όλες να `ρθετε ξανά | Με της νίκης τα κλαδιά | σας προσμένουμε παιδιά.

20. Βάζει ο Ντούτσε την στολή του Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Θεόφραστος Σακελλαρίδης | Στίχοι: Γιώργος Θίσβιος
Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του | και τη σκούφια την ψηλή του | μ’ όλα τα φτερά | και μια νύχτα με φεγγάρι | την Ελλάδα πάει να πάρει | βρε, το φουκαρά | Ωχ | Τον τσολιά μας τον λεβέντη | βρίσκει στα βουνά | και ταράζει τον αφέντη | τον μακαρονά | Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο | με τους τσολιάδες ποιος μου είπε να τα βάνω | Αχ | Ξεκινάει την άλλη μέρα, | μα και πάλι ακούει "Αέρα" | από τον τσολιά | δρόμο παίρνει και δρομάκι | και πηδάει το ποταμάκι | ξέρει τη δουλειά | Ωχ | Τρώει τις σφαίρες σαν χαλάζι από τον τσολιά | κι όλο στρατηγούς αλλάζει για να βρει δουλειά | Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο | και στείλε γρήγορα τα μαύρα μου να βάνω | Αχ | Στέλνει ο νέος Ναπολέων | μεραρχίες πειναλέων | στο βουνό ψηλά | για να βρουν τον διάβολό τους | κι ο στρατός μας αιχμαλώτους | τσούρμο κουβαλά | Ωχ | Και οι Κένταυροι οι καημένοι | βρε τι τρομερό | νηστικοί, ξελιγωμένοι | πέφτουν στο νερό | Αχ Γκράτσι, να μη σε δω Γκράτσι | γιατί σε κάρβουνα αναμμένα έχω κάτσει | Αχ | Τρέχουν σαν τρελοί στους βράχους | κι από μας και τους συμμάχους | τρώνε τη κλωτσιά | και χωρίς πολλές κουβέντες | μπήκαν Έλληνες λεβέντες | μεσ’ τη Κορυτσά | Ωχ | Μέσα στ’ Αργυρόκαστρο εμπήκε το χακί | και σημαία κυματίζει τώρα Ελληνική | Αχ Τσιάνο, θα σκοτωθώ Τσιάνο | γιατί σε λίγο και τα Τίρανα τα χάνω | Και `πάθαν οι καημένοι | μεγάλη συμφορά | κι η Ρώμη περιμένει | κι εκείνη τη σειρά | Αχ.

21. Η Ερήνη Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μίμης Τραϊφόρος | Στίχοι: Κώστας Γιαννίδης
Ερή, Ερήνη, πού, Ερήνη πού | Ερήνη πού 'σουν το πρωί | πού 'σουν το, πού 'σουν το πού | 'σουν το μεσημέρι πού | 'σουν το, πού `σουν το πού | 'σουν το μεσημέρι πού | Πού, πού, πού, 'σουν το λιο, πού 'σουν το λιο | πού 'σουν το λιοβασίλεμα | νεράντζο νεράντζο νε | ράντζοφιλημένη νε | ράντζο νεράντζο νε | ράντζοφιλημένη νε | Τούτα θα σου πω Ερήνη | και η Παναγιά ας με κρίνει | Τούτα θα σου πω Ερήνη | και η Παναγιά ας με κρίνει | Ερή, Ερήνη βρες, Ερήνη βρες | Ερήνη βρες ένα παιδί | βρες ένα, βρες ένα, βρες | Ένα παλληκάρι βρες | Ένα βρες, ένα βρες | ένα παλληκάρι βρες | Για, Γιατί όπως πας, ούτ’ο στραβός | Γιατί όπως πας, ούτ’ο στραβός | ο Λιας βρε, ο Λιας δε θα | ο Λιας δε θα σε πάρει ο | Λιας βρε, ο Λιας δε θα | Λιας δε θα σε πάρει ο | Τούτα θα σου πω Ερήνη | και η Παναγιά ας με κρίνει | Τούτα θα σου πω Ερήνη | και η Παναγιά ας με κρίνει | Ερή, Ερή.

Τραγούδια αυτού του δίσκου από το YouTube: 
O άνθρωπός μου Σοφία Βέμπο
Λόντρα Παρίσι Αθήνα Σοφία Βέμπο
Άσε τον παλιόκοσμο να λέει Σοφία Βέμπο
Σβήσε το φως Σοφία Βέμπο
Να με πέρνανε τα σύννεφα Σοφία Βέμπο
Καλό σου ταξίδι Σοφία Βέμπο
Σ' αγαπώ και μ' αρέσει η ζωή Σοφία Βέμπο
Ραντεβού στην Αθήνα Σοφία Βέμπο
Χειμώνας Σοφία Βέμπο
Το χαστούκι Σοφία Βέμπο
Το καινούργιο φεγγάρι Σοφία Βέμπο
Το ταγκό της ψαροπούλας Σοφία Βέμπο
Χαράμι Σοφία Βέμπο
Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά Σοφία Βέμπο
Η ταμπακιέρα Σοφία Βέμπο
Ομόνοια place Σοφία Βέμπο
Στην ακρογιαλιά Σοφία Βέμπο
Αθήνα και πάλι Αθήνα Σοφία Βέμπο
Παιδιά της Ελλάδος παιδιά Σοφία Βέμπο
Βάζει ο Ντούτσε την στολή του Σοφία Βέμπο
Η Ερήνη Σοφία Βέμπο