Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Ξαναζώντας στην μάντρα του




















01. Μαραμένα τα γιούλια Τραγούδι: Ελίζα Μαρέλη
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Χτές αργά με ψυχή φορτωμένη | από θλίψη γιά σε περισσή, | πήγα μόνος να δω τι απομένει, | απ' τον κήπο που πότιζες εσύ. | Την πορτούλα ο κισσός είχε κλείσει, | μήπως ξένος κανείς την διαβεί | κι είχε ο χρόνος μ' αγκάθια στολίσει, | τη βρυσούλα που μένει πια βουβή. | Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες | μαραμένα και τα γιασεμιά | μαραμένες κι οι ελπίδες μου όλες | στης καρδιάς μου τη μαύρη ερημιά. | Στη γωνίτσα που άλλοτ' ανθούσε | μέσα στ' άνθη η δική μας χαρά, | ενώ ο κήπος τριγύρω πενθούσε, | μέσα μ' ένοιωσα τέτοια συμφορά. | Ως το βράδυ μονάχος μιλούσα, | σαν να σ' είχα κοντά μου ξανά | κι όταν νύχτωσ' εκεί που γυρνούσα, | είπα "Να ζει κανείς η να μη ζει".

02. Να ζει κανείς ή να μη ζει Τραγούδι: Νινή Ζαχά
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Πολλούς έχουν τρελάνει δυο μαύρα μάτια | πολλοί καταστράφηκαν για γαλανά | πολλές καρδιές τα γκρίζα κάναν κομμάτια | μα 'γώ φοβάμαι τα καστανά! | Αυτά μου έλεγ' ένας φίλος μου ένα βράδυ | κι' εγώ γελούσα ειρωνικά | ως που ένα βλέμμα καστανό γλυκό σαν χάδι | μια μέρα μ' έκανε να πω σπαραχτικά | Σε μια ζωή καταστραμμένη | από τον έρωτα μιας καστανής | σε μια ζωή που δεν σου μένει | παρά να κλαις και να πονείς | Σε μια ζωή τυραννισμένη | που δίχως λόγο πια διαβαίνει | ζωή πεζή, ζωή χαμένη | να ζει κανείς ή να μη ζει | Πόσες φορές δεν είπα να βρω ένα τρόπο | να μη ξυπνήσω πλέον κάποιο πρωί | μα δεν το θέλω, μήπως της κάνω κόπο | να με θυμάται μεσ' στη ζωή! | Όχι! Δεν θέλω τα ματάκια της να κλάψουν | για μένα ούτε μισή στιγμή | ας παν χαρούμενα κι' αλλού φωτιές ν' ανάψουν | κι' ας περισσέψουνε για μένα οι λυγμοί.

03. Αν βγουν αλήθεια Τραγούδι: Έλσα Λάμπο & Σπύρος Κορώνης
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Μου είπες φεύγω και σ' αφήνω | πουλί ελεύθερο θα γίνω | για νά βρω σ' άλλην αγκαλιά | άλλη φωλιά, γλυκύτερα φιλιά. | Μα γω σου είπα ο καημένος | θα μετανιώσεις ορισμένως | αγάπες ψεύτικες θα βρεις, | μα δε μπορείς τέτοια καρδιά να βρεις. | Αν βγουν αλήθεια | όσα νομίζεις παραμύθια | αν δυστυχήσεις, | την πόρτα μου έλα να χτυπήσεις | θα στην ανοίξω | και θα σε κλείσω | στο στήθος μου χωρίς ντροπή | κι ο κόσμος ότι θέλει ας πει | Μού 'παν πως τώρα ευτυχισμένη | μέσ' τα διαμάντια βουτηγμένη | αγάπη ψεύτικη κερνάς | κι όπου περνάς πλανιέσαι και πλανάς. | Σαν είν' η αγάπη πουλημένη, | δυο βγαίνουν πάντα γελασμένοι | Θά 'ρθει στιγμή να βαρεθείς | και τότε ευθύς εμέ θα θυμηθείς.

04. Κατινιώ Τραγούδι: Νινή Ζαχά
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Κει κάτω, στα καλάμια | κάθε σούρουπο, η Κατινιώ | απάνταγε μια λάμια | στο ποτάμι κοντά στον Πηνειό. | Προβατάκια, κατσικάκια, με μια κλάρα, η ορφανή | αψηφώντας τα ρυάκια οδηγούσε στο παχνί. | Και είπε κάποιο βράδυ της λάμιας η φωνή. | Κατινιώ, Κατινιώ, σού το γράφει το ριζικό σου | Κατινιώ, Κατινιώ, να μην πάρεις ούτε γέρο, ούτε νιο. | Ω, ω, ω, ω, έκαμεν η Κατινιώ, ω, ω, ω, ω, έκαμεν κι η ηχώ. | Μεγάλωσε στη στάνη, ψυχοπαίδι, ξανθή Κατινιώ  του μπάρμπα της του Γιάννη όταν έμεινε δίχως γονιό. | Στο χορό, στο πανηγύρι που την πήγαν μια Λαμπρή | μόλις τέλειωσαν οι γύροι, τη ζητήσαν’ δυο γαμπροί. | Μ’ ακούστηκε, το δείλι, της λάμιας η φωνή | Κατινιώ, Κατινιώ, σού το γράφει το ριζικό σου | Κατινιώ, Κατινιώ, να μην πάρεις ούτε γέρο, ούτε νιο. | Ω, ω, ω, ω, έκαμεν η Κατινιώ, ω, ω, ω,  ω, έκαμεν κι η ηχώ. | Αγάπαγε να πάρει τον πιο νιο, η ξανθή Κατινιώ | πανώριο παλληκάρι, μα χαλάστηκε το προξενιό. | Γιατί η θειά της η Κρυστάλλω το `μαθε όλο το χωριό | επροτίμησε τον άλλον που ήταν τσέλιγκας με βιό. | Κι ακούστηκε και πάλι της λάμιας η φωνή | Κατινιώ, Κατινιώ, σού το γράφει το ριζικό σου | Κατινιώ, Κατινιώ, να μην πάρεις ούτε γέρο, ούτε νιο. | Ω, ω, ω, ω, έκαμεν η Κατινιώ, ω, ω, ω, ω, έκαμεν κι η ηχώ. | Αρχίσαν’ τα νταούλια θα `ρθει νύφη ξανθή Κατινιώ | με βιόλες και με γιούλια θα τη ράνουνε με το στανιό. | Κι ένας τσέλιγκας προσμένει για την άδικη χαρά | η νυφούλα, στολισμένη, ξεψυχά μέσ’ στα νερά. | Κι η λάμια, μοιρολόγια της ψάλει, τρυφερά. | Κατινιώ, Κατινιώ, στο `χε γράψει το ριζικό σου | Κατινιώ, Κατινιώ, να μην πάρεις ούτε γέρο ούτε νιο. | Ω, ω, ω, ω, δύστυχη Κατινιώ, ω, ω, ω, ω, δε θα πει πια κι η ηχώ.

05. Τα καημένα τα νιάτα Τραγούδι: Έλσα Λάμπο 
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Μυρωμένο φυσούσε τ' αγέρι, | ήσαν κάτασπρες οι λεμονιές | κι εφτερούγιζαν σ' όλα τα μέρη | γοργά χελιδόνια που χτίζαν φωλιές. | Μεθυσμέν' απ' την αύρα τ' Απρίλη | ένα ζεύγος φιλιόταν γλυκά | κι ένας γέρος με τρέμοντα χείλη | τους χαμογελούσε μελαγχολικά. | Τα καημένα τα νιάτα τι γρήγορα που περνούν.. | Σαν τραγούδι ερωτικό, σαν αστέρι διαβατικό | κι όταν είναι φευγάτα, πίσω ποτέ δε γυρνούν, | όπως δε γυρνά μιά στιγμή | στην πηγή το ποτάμι που τρέχει μ' ορμή. | Το Βιεννέζικο βαλς αντηχούσε, | ο χορός είχε ανάψει καλά | ένας νέος μια νέα κρατούσε | και της εμουρμούριζε λόγια τρελά. | Η μαμά στη γωνιά καθισμένη | με ρυτίδες και άσπρα μαλλιά | το παιδί της εθώρ' η καημένη | κι αναλογιζόταν κι αυτή τα παλιά. | Τα καημένα τα νιάτα τι γρήγορα που περνούν.. | Σαν τραγούδι ερωτικό, σαν αστέρι διαβατικό | κι όταν είναι φευγάτα, πίσω ποτέ δε γυρνούν, | όπως δε γυρνά μιά στιγμή | στην πηγή το ποτάμι που τρέχει μ' ορμή. | Με αυτό το τραγούδι το πλάνο | άλλοι κλαίνε και άλλοι γελούν | κι ενώ γύρω-τριγύρω στο πιάνο | κοπέλες και νέοι τον κόσμο χαλούν. | Μερικοί που τ' ακούν σε μιαν άκρη | συγκινούνται και δεν ξέρουν πώς | να σφουγγίσουν με τρόπο το δάκρυ | που αποσπάζει αυτός ο σκοπός.

06. Το οργανάκι Τραγούδι: Νινή Ζαχά
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Την ώρα που περνούσε τ’ οργανάκι | σκορπίζοντας παντού μελαγχολιά | εβγήκε απ’ το φτωχό της το σπιτάκι | σεμνή, πλεξίδα ακόμα τα μαλλιά | Καβάλα απ’ το σεργιάνι του γυρνώντας | την είδε και με στάση αρχοντική | το βήμα του αλόγου του σταματώντας | της πέταξε μια λέξη ερωτική | Αυτή εκοντοστάθηκε λιγάκι | την ώρα που περνούσε το οργανάκι | Την άλλη μέρα πέρασε και πάλι | τ’ ωραίο πλουσιόπαιδο από εκεί | και γύρισε της κόρης το κεφάλι | γιατ’ είχε ομιλία μαγική | Της είπε τόσα πράγματα ωραία | και τόσο ήταν άπειρη κι απλή | που πίστεψε και του ‘δωσε η νέα | δειλά-δειλά το πρώτο της φιλί | Και έτσι αρχινάει το δραματάκι | την ώρα που περνούσε τ’ οργανάκι | Περίμενε από τότε κάθε βράδυ | τον πλάνο που με ξένοιαστη ψυχή | ερχόταν σαν τον κλέφτη στο σκοτάδι | να πάρει ότι έχει μια φτωχή | Μια μέρα επιτέλους που εκείνη | του μίλησε για γάμο με ντροπή | εγέλασε και είπε, αυτό να γίνει | φαντάσου πια ο κόσμος τι θα πει | Κι αυτή έβρεξε ένα άσπρο μαντηλάκι | την ώρα που περνούσε τ’ οργανάκι | Κατάλαβε το τι την περιμένει | μα έλπιζεν ακόμα τις βραδιές | Σαν ένοιωθε με πίκρα η καημένη | πως μέσα της χτυπούσαν δυο καρδιές | Εκείνος όμως άθλιος πατέρας | σαν είδε πως εκόντευε ο καιρός | Στα ξένα εταξίδεψε το τέρας | και χάθηκε απ’ το θύμα του εμπρός | Του έκανε ορφανό ένα παιδάκι | την ώρα που περνούσε τ’ οργανάκι | Πέρασαν χρόνια με άλλην παντρεμένος | Περνώντας ένα βράδυ ευτυχής | ρωτά γιατ’ είναι κόσμος μαζεμένος | απ’όξω από την πόρτα της φτωχής | Κρεμάστηκε του λένε μια ζητιάνα | κι αφήνει αυτό το έρημο παιδί | Δεν είχε να το θρέψει η δόλια η μάνα | που είν’ ο προκομμένος να το δει; | Αυτός τα χείλη εδάγκωσε λιγάκι | την ώρα που περνούσε τ’ οργανάκι.

07. Ζητάτε να σας πω Τραγούδι: Ελίζα Μαρέλη
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Ζητάτε να σας πω | τον πρώτο μου σκοπό | τα περασμένα μου γινάτια | ζητάτε είδα μάτια | με σκίζετε κομμάτια | Σε μια παλιά πληγή | που ακόμα αιμορραγεί | μη μου γυρνάτε το μαχαίρι | αφού ο καθένας ξέρει | τι πόνο θα μου φέρει | Είναι πολύ σκληρό | να σου ζητούν να τραγουδήσεις | έναν παλιό σκοπό | που προσπαθείς να λησμονήσεις | Στο γλέντι σας αυτό | δε θα' τανε σωστό | αντί για άλλο πιοτό | να πιω εγώ φαρμάκι | μ' ένα τέτοιο τραγουδάκι | Γελάτε ειρωνικά | και λέτε μυστικά | ίσως με κάποια καταφρόνια | μια και περάσαν χρόνια | εσύ τι κλαις αιώνια | Γιατί βαρυγκωμείς | δεν είδαμε και μείς | μια ομορφιά σ' αυτή τη ζήση | δεν πήραμε απ' τη φύση | καρδιά για ν' αγαπήσει | Αχ, δεν είν' οι καρδιές | όλες το ίδιο καμωμένες | ούτε κι οι ομορφιές | στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες | Και μες στη συντροφιά | σε κάθε ρουφηξιά | ξεχνώ μιαν ομορφιά | που γέμιζε μεράκι | το παλιό μου τραγουδάκι.

08. Παπαρούνα Τραγούδι: Νινή Ζαχά
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Την πρωτόειδε μ' ολοκόκκινα ντυμένη | καλλιτέχνης με κεφάλι αυτός ψαρό | κοριτσάκι αυτή μικρό να μαζεύει ζωηρό | παπαρούνες σε κάποιο αγρό. | Οι διαβάτες την κοιτούσαν μαγεμένοι | και περνούσαν μ' ένα βήμα σιγανό | μ' αυτός μέσ' το δειλινό είπε μ' ύφος ταπεινό | στο λουλούδι το ζωντανό: | Παπαρούνα χαρωπή | οι διαβάτες που διαβαίνουν | σ' αγαπούνε μα σωπαίνουν | και κανένας δε θα σου πει | Παπαρούνα χαρωπή | παπαρούνα μυρωμένη | ο διαβάτης που προσμένει | άλλην δε ζητά να βρει. | Δεν τον άκουσε η δροσάτη παπαρούνα | εμεγάλωσε και πίστεψε πολλά | λόγια ενός απατηλά, κι ύστερ' άλλου πιο τρελά | κατρακύλησε χαμηλά. | Ξεπεσμένη στου θεάτρου τη φουρτούνα | κει που χόρευε ένα βράδυ στη σκηνή | σάμπως άκουσε βραχνή να της λέει μια φωνή | απ' τη σάλα τη σκοτεινή. | Παπαρούνα σκυθρωπή | οι διαβάτες που διαβήκαν | σ' αγαπήσαν μα σ' αφήκαν | βουτηγμένη μεσ' τη ντροπή. | Παπαρούνα σκυθρωπή | παπαρούνα μαραμένη | ο διαβάτης που προσμένει | άλλην δε ζητά να βρει.

09. Άδικα πήγαν τα νιάτα μου Τραγούδι: Ελίζα Μαρέλη
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Καθώς γυρνούσ' απ' της ζωής το πανηγύρι, | με κουρασμένη καρδιά κι ορφανή | στάθηκα μπρος απ' το μοιραίο το γεφύρι, | που όποιος περνά, παύει πια να πονεί | Κι εκεί που κοίταγα να σβήνουν προς τα πίσω, | μέσα στο δρόμο μου το μακρινό, | όσες μορφές μου 'τυχε ν' αγαπήσω, | άναψ 'έν' άστρο ξαφνικά στον ουρανό. | Ήταν μικρό μα είχε λάμψη περισσή, | πώς να στο πω, ήσουν εσύ. | Άδικα πήγαν τα νιάτα μου | κι είναι τα χρόνια φευγάτα μου, | αφού δε σ' είχα γνωρίσει, | παρά στου βίου τη δύση, | Άδικα πήγαν τα νιάτα μου, | νέα τρελή μαυρομάτα μου, | δεν είναι πια για φιλιά | τα μαλλιά τα χιονάτα μου! | Την καταδίκη μου μαντεύω μ' αγωνία | τη λέξη 'Γέρο' στα χείλη κρατείς | και τα ματάκια σου με τρόμο κι αγωνία | λένε 'Δεν κάνεις πια για εραστής' | Μα δεν τ' αρνιέμαι είσαι το λούλουδο τ' Απρίλη | που μόλις άνοιξε στην αντηλιά | είσαι η αυγούλα κι εγώ είμαι το δείλι | είμαι τ' αηδόνι πού 'χει χάσει τη λαλιά | Δέξου λοιπόν στη ζωή μου τη στερνή | να σ' αγαπώ, σαν εγγονή!.. | Άδικα πήγαν τα νιάτα μου | κι είναι τα χρόνια φευγάτα μου, | αφού δε σ' είχα γνωρίσει, | παρά στου βίου τη δύση, | Άδικα πήγαν τα νιάτα μου, | νέα τρελή μαυρομάτα μου, | δεν είναι πια για φιλιά | τα μαλλιά τα χιονάτα μου.

10. Χωρίς φιλί Τραγούδι: Έλσα Λάμπο
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Κι' οι δυό τους νέοι με μυαλά συνηθισμένα | και με μιά αγάπη στην ψυχή | θαρρούσαν πάντα, σαν και σας ή σαν εμένα | πως έχει η αγάπη μόνο αρχή | Μέσα στην τρέλα του λοιπόν το ζευγαράκι | σαν έβλεπ' άλλο ταίρι μελαγχολικό | εσταματούσε κάτω από το ζευγαράκι | κι αυτός της έλεγε με ύφος λογικό: | Οταν μιά αγάπη που νομίζαμ' αιωνία | φτάσει μοιραία στην παρακμή | δυστυχισμένες δυό υπάρξεις μ' αγωνία | βλέπουν να έρχεται η στιγμή | Που η αγάπη τους θα μοιάζει τυραννία | τότε τον πόνο τους ας πνίξουνε | μιά πέτρα πίσω τους ας ρίξουνε | κι ώρα καλή χωρίς φιλί | Μα κάθε αγάπη έχει πάντα αρχή και τέλος | νόμοι μας το 'πανε γραφτοί | έστω κι αν λέγεται Ρωμαίος ή Οθέλλος | ή κι Ιουλιέττα αν λεν αυτή | Γίνηκ' ο έρως τους λοιπόν απλή συνήθεια | και πριν ν' αρχίσουν να κοιτάζονται σκληρά | όπως τελειώνουν της γιαγιάς τα παραμύθια | αυτή τον άφησε και του 'γραψε σκληρά.

11. Της μιας δραχμής τα γιασεμιά Τραγούδι: Ελίζα Μαρέλη
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Στων ραντεβού την ερημιά | στα μακρινά καφενεδάκια | της μιας δραχμής τα γιασεμιά | που μας πουλάνε τα παιδάκια | Μαθαίνουν τόσα μυστικά | που όταν χωρίζει κάθε ταίρι | μπαίνουν στον κόρφο βιαστικά | μην παραπέσουν ξαφνικά | σ’ ενός αδιάκριτου το χέρι | Της μιας δραχμής τα γιασεμιά | λένε στα ξένοιαστα ζευγάρια | που απ’ τις αγάπες τους καμιά | ποτέ δεν ζει πολλά φεγγάρια | Κι έχει μια μόνην ασκημιά | ο έρως που όλους περιπαίζει | πως για μια νέα γνωριμιά | τα τελευταία γιασεμιά | ξεχνιούνται απάνω στο τραπέζι | Και τα δικά μας γιασεμιά | Στο τελευταίο καβγαδάκι | Χωρίς συγκίνηση καμιά | Τ’ άφησες στο καφενεδάκι | Κρυφά από σένα, τρυφερά | Εγώ τα μάζεψα κυρία | Κι από ένα φάκελο ξερά | Μου λένε τώρα θλιβερά | Την σύντομή μας ιστορία | Της μιας δραχμής τα γιασεμιά | λένε στα ξένοιαστα ζευγάρια | που απ’ τις αγάπες τους καμιά | ποτέ δεν ζει πολλά φεγγάρια | Κι έχει μια μόνη ασκημιά | ο έρως που όλους περιπαίζει | πως για μια νέα γνωριμιά | τα τελευταία γιασεμιά | ξεχνιούνται πάνω στο τραπέζι.

12. Έχετε δίκιο, ας αλλάξουμ΄ ομιλία Τραγούδι: Έλσα Λάμπο
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Έχετε δίκιο, ας αλλάξουμ’ ομιλία | κι ας πούμε κάτι σχετικό με τον καιρό | ας μείνει μόνο μεταξύ μας μια φιλία | θα δοκιμάσω και θα ιδούμε, αν μπορώ | Πρέπει λοιπόν εις το εξής να προσπαθήσω | ούτε μια φράση ερωτική να μη σας πω | δώστε μου όμως τον καιρό να συνηθίσω | με την ιδέα πως πια δε σας αγαπώ | Κι αν μες στα λόγια τα ψυχρά που θα σας λέω | παρασυρθώ σε κάποια φράση πιο θερμή | κάμετε τάχα πως δεν νιώσατε ότι κλαίω | σαν να μην είσαστε εσείς η αφορμή | Αχ μην ανοίξετε το στόμα | γι’ αυτή τη λέξη τη στεγνή | μην πείτε η αγάπη μας ακόμα | πως φιλία πρέπει να γενεί | Έχετε δίκιο, ας αλλάξουμ’ ομιλία | μια και το λέει η λογική σας, θα `ν’ ορθό | ας μείνει μόνο μεταξύ μας μια φιλία | αφού δε μου `μελ’ από σας ν’ αγαπηθώ | Κι αν κάποια ώρα μου περάσ’ η υποψία | πως κι η φιλία μας κι αυτή σας ενοχλεί | χωρίς μια λέξη δίχως καν μια χειραψία | θα την διακόψω μ’ ένα δάκρυ το πολύ | Κι αφού του κάθε μας δεσμού κοπεί το νήμα | ίσως μια μέρα μετανιώσετε σκληρά | και ψιθυρίσετε μια τέτοι’ αγάπη κρίμα | μες στη ζωή να βρίσκεις μόνο μια φορά | Αχ μην ανοίξετε το στόμα | γι’ αυτή τη λέξη τη στεγνή | μην πείτε η αγάπη μας ακόμα | πως φιλία πρέπει να γενεί | Έχετε δίκιο, ας αλλάξουμ’ ομιλία | και μια που ήτανε της τύχης μου γραφτό | ας μείνει μόνο μεταξύ μας μια φιλία | κι ας είν’ το τέλος του ρομάντσου μας αυτό.

Για ακρόαση κάντε κλικ στους παρακάτω τίτλους τραγουδιών του δίσκου:
Να ζει κανείς ή να μη ζει
Χωρίς φιλί