Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

ΑΤΤΙΚ (Αττίκ)













01. Μαραμένα τα γιούλια Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Χτές αργά με ψυχή φορτωμένη | από θλίψη γιά σε περισσή | πήγα μόνος να δω τι απομένει | απ’ τον κήπο που πότιζες εσύ | την πορτούλα ο κισσός είχε κλείσει | μήπως ξένος κανείς την διαβεί | κι είχε ο χρόνος μ’ αγκάθια στολίσει | τη βρυσούλα που μένει πια βουβή | μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες | μαραμένα και τα γιασεμιά | μαραμένες κι οι ελπίδες μου όλες | στης καρδιάς μου τη μαύρη ερημιά | στη γωνίτσα που άλλοτ’ ανθούσε | μέσα στ’ άνθη η δική μας χαρά | ενώ ο κήπος τριγύρω πενθούσε | μέσα μ’ ένοιωσα τέτοια συμφορά | ως το βράδυ μονάχος μιλούσα | σαν να σ’ είχα κοντά μου ξανά | κι όταν νύχτωσ’ εκεί που γυρνούσα | είπα, να ζει κανείς η να μη ζει.

02. Της μιας δραχμής τα γιασεμιά Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Στων ραντεβού την ερημιά | στα μακρινά καφενεδάκια | της μιας δραχμής τα γιασεμιά | που μας πουλάνε τα παιδάκια | μαθαίνουν τόσα μυστικά | που όταν χωρίζει κάθε ταίρι | μπαίνουν στον κόρφο βιαστικά | μην παραπέσουν ξαφνικά | σ’ ενός αδιάκριτου το χέρι | της μιας δραχμής τα γιασεμιά | λένε στα ξένοιαστα ζευγάρια | που απ’ τις αγάπες τους καμιά | ποτέ δεν ζει πολλά φεγγάρια | κι έχει μια μόνην ασκημιά | ο έρως που όλους περιπαίζει | πως για μια νέα γνωριμιά | τα τελευταία γιασεμιά | ξεχνιούνται απάνω στο τραπέζι | και τα δικά μας γιασεμιά | στο τελευταίο καβγαδάκι | χωρίς συγκίνηση καμιά | τ’ άφησες στο καφενεδάκι | κρυφά από σένα, τρυφερά | εγώ τα μάζεψα κυρία | κι από ένα φάκελο ξερά | μου λένε τώρα θλιβερά | την σύντομή μας ιστορία | της μιας δραχμής τα γιασεμιά | λένε στα ξένοιαστα ζευγάρια | που απ’ τις αγάπες τους καμιά | ποτέ δεν ζει πολλά φεγγάρια | κι έχει μια μόνη ασκημιά | ο έρως που όλους περιπαίζει | πως για μια νέα γνωριμιά | τα τελευταία γιασεμιά | ξεχνιούνται πάνω στο τραπέζι.

03. Άδικα πήγαν τα νιάτα μου Τραγούδι: Τώνης Μαρούδας
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Καθώς γυρνούσ' απ' της ζωής το πανηγύρι | με κουρασμένη καρδιά κι ορφανή | στάθηκα μπρος απ' το μοιραίο το γεφύρι | που όποιος περνά, παύει πια να πονεί | κι εκεί που κοίταγα να σβήνουν προς τα πίσω | μέσα στο δρόμο μου το μακρινό | όσες μορφές μου 'τυχε ν' αγαπήσω | άναψ 'έν' άστρο ξαφνικά στον ουρανό | ήταν μικρό μα είχε λάμψη περισσή | πώς να στο πω, ήσουν εσύ | άδικα πήγαν τα νιάτα μου | κι είναι τα χρόνια φευγάτα μου | αφού δε σ' είχα γνωρίσει | παρά στου βίου τη δύση | άδικα πήγαν τα νιάτα μου | νέα τρελλή μαυρομάτα μου | δεν είναι πια για φιλιά | τα μαλλιά τα χιονάτα μου | την καταδίκη μου μαντεύω μ' αγωνία | τη λέξη γέρο στα χείλη κρατείς | και τα ματάκια σου με τρόμο κι αγωνία | λένε δεν κάνεις πια για εραστής | μα δεν τ' αρνιέμαι είσαι το λούλουδο τ' Απρίλη | που μόλις άνοιξε στην αντηλιά | είσαι η αυγούλα κι εγώ είμαι το δείλι | είμαι τ' αηδόνι πού 'χει χάσει τη λαλιά | δέξου λοιπόν στη ζωή μου τη στερνή | να σ' αγαπώ, σαν εγγονή | άδικα πήγαν τα νιάτα μου | κι είναι τα χρόνια φευγάτα μου | αφού δε σ' είχα γνωρίσει | παρά στου βίου τη δύση | άδικα πήγαν τα νιάτα μου | νέα τρελλή μαυρομάτα μου | δεν είναι πια για φιλιά | τα μαλλιά τα χιονάτα μου.

04. Τόσοι σου ‘παν σ’ αγαπώ Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Σε γνώρισα Πρωτομαγιά | που με τραγούδια είχαμε πάει | να κόψωμ’ άνθη γιά το Μάη | μαζί με τ’ άλλα παιδιά | τ’ αγόρια ρίχναν απαλά | χίλια λουλούδια στην ποδιά σου | γιατί όλα θέλαν την καρδιά σου | στα χρόνια αυτά τα τρελά | τόσοι σου `παν σ’ αγαπώ μα εσύ δεν το `πες σε κανένα | μόνο εγώ δε θα σ’ το πω γιά να μην πάει στα χαμένα | καίγομαι μα δεν αφήνω να μου βρούνε τον σφυγμό | κάνω πως λεπτό δε δίνω κι όλο καταπίνω τον καϋμό | κάνω πως λεπτό δε δίνω κι όλο καταπίνω τον καϋμό | περνούσαν οι Πρωτομαγιές | και σου χαρίζαν κάθε χρόνο | τόση ομορφιά, που κάνεις πόνο | όπου κι αν ρίξεις ματιές | μεγάλωσαν και τα παιδιά | και ξενυχτούνε στις καντάδες | σε βλαστημούν τόσες μανάδες | για την σκληρή σου καρδιά | τόσοι σου `παν σ’ αγαπώ μα εσύ δεν το `πες σε κανένα | μόνο εγώ δε θα σ’ το πω γιά να μην πάει στα χαμένα | καίγομαι μα δεν αφήνω να μου βρούνε τον σφυγμό | κάνω πως λεπτό δε δίνω κι όλο καταπίνω τον καϋμό | κάνω πως λεπτό δε δίνω κι όλο καταπίνω τον καϋμό.

05. Σερενάτα Τραγούδι: Τώνης Μαρούδας
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Θα σου κάνω, μια κι απόψε, σερενάτα | για στερνή φορά θα πω, απ’ την αρχή | τα παράπονά μου όλα στην αράδα | ν’ ανασάνει η φορτωμένη μου ψυχή | απορώ, μου λες, για την υπομονή σου | με βαριέσαι, σε σκοτίζω, δε με θες | σ’ ενοχλούνε και τα λόγια και η φωνή μου | μου το είπε η φιλενάδα σου προχτές | κάποιος όμως σου γυρίζει τα μυαλά σου | γιατί, άλλοτε ζητούσες να σου πω | κάθε βράδυ, κάτω απ’ τα παράθυρά σου | με κιθάρα, τον παλιό μου αυτό σκοπό | με σιχάθηκες κι εμέ και την καντάδα | δεν σε μέλλει πια για `με τι θα γενώ | μου το είπε η πιο πιστή σου φιλενάδα | και το βλέμμα που μου ρίχνεις σαν περνώ | συμπαθείτε, γείτονές της, που ταράζω | μέσ’ στον πρώτο σας τον ύπνο, έτσι, συχνά | τελευταία πια φορά που αναστενάζω | συμπαθείτε, είναι καημός που δεν περνά | μόνο αυτή τη μαυρομάτα, την πλανεύτρα | που φωλιάζει στη δική μας γειτονιά | να προσέξετε πολύ γιατ’ είναι κλέφτρα | μην σας κλέψει των παιδιών σας την καρδιά | θα σου κάνω, μια κι απόψε, σερενάτα | για στερνή φορά θα πω, απ’ την αρχή | τα παράπονά μου όλα στην αράδα | ν’ ανασάνει η φορτωμένη μου ψυχή.

06. Παπαρούνα Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Την πρωτόειδε μ’ ολοκόκκινα ντυμένη | καλλιτέχνης με κεφάλι αυτός ψαρό | κοριτσάκι αυτή μικρό να μαζεύει ζωηρό | παπαρούνες σε κάποιο αγρό | οι διαβάτες την κοιτούσαν μαγεμένοι | και περνούσαν μ’ ένα βήμα σιγανό | μ’ αυτός μέσ’ το δειλινό είπε μ’ ύφος ταπεινό | στο λουλούδι το ζωντανό | παπαρούνα χαρωπή | οι διαβάτες που διαβαίνουν | σ’ αγαπούνε μα σωπαίνουν | και κανένας δε θα σου πει | παπαρούνα φλογερή | παπαρούνα ζηλεμένη | ο διαβάτης που προσμένει | άλλην δε ζητά να βρει | δεν τον άκουσε η δροσάτη παπαρούνα | εμεγάλωσε και πίστεψε πολλά | λόγια ενός απατηλά, ύστερ’ άλλου πιο τρελά | κατρακύλησε χαμηλά | ξεπεσμένη στου θεάτρου τη φουρτούνα | κει που χόρευ’ ένα βράδυ στη σκηνή | σάμπως άκουσε βραχνή να της λέει μια φωνή | απ’ τη σάλα τη σκοτεινή | παπαρούνα σκυθρωπή | οι διαβάτες που διαβήκαν | σ’ αγαπήσαν μα σ’ αφήκαν | βουτηγμένη μεσ’ τη ντροπή | παπαρούνα σκυθρωπή | παπαρούνα μαραμένη | ο διαβάτης που προσμένει | άλλην δε ζητά να βρει.

07. Αν βγουν αλήθεια Τραγούδι: Τώνης Μαρούδας
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Μου είπες φεύγω και σ' αφήνω | πουλί ελεύθερο θα γίνω | για νά βρω σ' άλλην αγκαλιά | άλλη φωλιά, γλυκύτερα φιλιά | μα γω σου είπα ο καημένος | θα μετανιώσεις ορισμένως | αγάπες ψεύτικες θα βρεις | μα δε μπορείς τέτοια καρδιά να βρεις | αν βγουν αλήθεια | όσα νομίζεις παραμύθια | αν δυστυχήσεις | την πόρτα μου έλα να χτυπήσεις | θα στην ανοίξω | και θα σε κλείσω | στο στήθος μου χωρίς ντροπή | κι ο κόσμος ότι θέλει ας πει | μού 'παν πως τώρα ευτυχισμένη | μέσ' τα διαμάντια βουτηγμένη | αγάπη ψεύτικη κερνάς | κι όπου περνάς πλανιέσαι και πλανάς | σαν είν' η αγάπη πουλημένη | δυο βγαίνουν πάντα γελασμένοι | θά 'ρθει στιγμή να βαρεθείς | και τότε ευθύς εμέ θα θυμηθείς.

08. Χωρίς εσένα Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Χωρίς εσένα το μυαλό μου αργεί | άλλους κόσμους η ψυχή μου | τραγικά νοσταλγεί | σαν υπνοβάτης μόλις βγούνε τα’ αστέρια | όλο απλώνω τα χέρια | προς άλλη γη | χωρίς εσένα με βαραίνει η ζωή | όσο και να την υμνούνε | τα πουλιά το πρωί | κι όταν βραδιάζει | το φριχτό μου μαράζι | χρωματίζει μ’ ασκημιά | ως κι αυτά τα γιασεμιά | στην ερημιά | σχηματίζουμε ενωμένοι | μια σκιά ονειρεμένη | ζευγαράκι θρυλικό | για κάθε βλέμμα θηλυκό | τα λουλούδια μες τα πάρκα | ο αφρός γύρω απ’ τη βάρκα | τη δεμένη στο γυαλό | μέσα στο κύμα τ’ απαλό | στο γλυκό το πέρασμά σας | ψιθυρίζουνε σιμά μας | αν δεν ζήσουνε μαζί | ο ένας μόνος ας μη ζει | χωρίς εσένα το μυαλό μου αργεί | άλλους κόσμους η ψυχή μου | τραγικά νοσταλγεί | σαν υπνοβάτης μόλις βγούνε τα’ αστέρια | όλο απλώνω τα χέρια | προς άλλη γη | χωρίς εσένα με βαραίνει η ζωή | όσο και να την υμνούνε | τα πουλιά το πρωί | κι όταν βραδιάζει | το φριχτό μου μαράζι | χρωματίζει μ’ ασκημιά | ως κι αυτά τα γιασεμιά | στην ερημιά.

09. Να ζει κανείς ή να μη ζει Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Πολλούς έχουν τρελάνει δυο μαύρα μάτια | πολλοί καταστράφηκαν για γαλανά | πολλές καρδιές τα γκρίζα κάναν κομμάτια | μα 'γώ φοβάμαι τα καστανά | αυτά μου έλεγ' ένας φίλος μου ένα βράδυ | κι' εγώ γελούσα ειρωνικά | ως που ένα βλέμμα καστανό γλυκό σαν χάδι | μια μέρα μ' έκανε να πω σπαραχτικά | σε μια ζωή καταστραμμένη | από τον έρωτα μιας καστανής | σε μια ζωή που δεν σου μένει | παρά να κλαις και να πονείς | σε μια ζωή τυραννισμένη | που δίχως λόγο πια διαβαίνει | ζωή πεζή, ζωή χαμένη | να ζει κανείς ή να μη ζει | πόσες φορές δεν είπα να βρω ένα τρόπο | να μη ξυπνήσω πλέον κάποιο πρωί | μα δεν το θέλω, μήπως της κάνω κόπο | να με θυμάται μεσ' στη ζωή | όχι, δεν θέλω τα ματάκια της να κλάψουν | για μένα ούτε μισή στιγμή | ας παν χαρούμενα κι' αλλού φωτιές ν' ανάψουν | κι' ας περισσέψουνε για μένα οι λυγμοί.

10. Κι όμως κι όμως Τραγούδι: Τώνης Μαρούδας, Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Λησμόνησα το χρώμα των μαλλιών της | μπερδεύω αν είναι μαύρα ή καστανά | λησμόνησα τη γλύκα των φιλιών της | ξεχνώ κι αν είχε μάτια γαλανά | ο καιρός επέρασε η καρδιά μου γέρασε | κι η μαύρη λησμονιά με το φτερό της | έσβησε τα γράμματα που έγραψα με κλάματα | στην πλάκα της αγάπης μου της πρώτης | κι όμως, κι όμως | κάτι μέσα μ' έχει μείνει | που ούτε ο πόνος | ούτε η λησμονιά δε σβήνει | κάτι που κλαίει μυστικά | σαν φανταστικά μέσ' τα σωθικά | κάτι που όλο μου μιλά γιά κείνη | μελαγχολικά.

11. Ζητάτε να σας πω Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Ζητάτε να σας πω | τον πρώτο μου σκοπό | τα περασμένα μου γινάτια | ζητάτε είδα μάτια | με σκίζετε κομμάτια | σε μια παλιά πληγή | που ακόμα αιμορραγεί | μη μου γυρνάτε το μαχαίρι | αφού ο καθένας ξέρει | τι πόνο θα μου φέρει | είναι πολύ σκληρό | να σου ζητούν να τραγουδήσεις | έναν παλιό σκοπό | που προσπαθείς να λησμονήσεις | στο γλέντι σας αυτό | δε θα’ τανε σωστό | αντί για άλλο πιοτό | να πιω εγώ φαρμάκι | μ’ ένα τέτοιο τραγουδάκι | γελάτε ειρωνικά | και λέτε μυστικά | ίσως με κάποια καταφρόνια | μια και περάσαν χρόνια | εσύ τι κλαις αιώνια | γιατί βαρυγκωμείς | δεν είδαμε και μεις | μια ομορφιά σ’ αυτή τη ζήση | δεν πήραμε απ’ τη φύση | καρδιά για ν’ αγαπήσει | αχ, δεν είν’ οι καρδιές | όλες το ίδιο καμωμένες | ούτε κι οι ομορφιές | στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες | και μες στη συντροφιά | σε κάθε ρουφηξιά | ξεχνώ μιαν ομορφιά | που γέμιζε μεράκι | το παλιό μου τραγουδάκι.

12. Είδα μάτια πολλά Τραγούδι: Τώνης Μαρούδας
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Ένας νέος περνούσε μια μέρα | από μια γειτονιά φτωχική | στο κατώφλι της έπερνε αγέρα | μιά πεντάμορφη μελαχρινή | ευθύς τρέλλα του ήρθε να κάνει | και σε λίγο καιρό της μηνά | θα σε πάρω με στεφάνι | σύντροφό μου γιά παντοτινά | για τα μάτια σου τα γαλανά και τα σκοτεινά | είδα μάτια πολλά | γαλανά στη ζωή μου | να κοιτούν απαλά | και ν’ ανάβουν την ψυχή μου | μα τόσο μαγικά | να μιλούν πιο γλυκά | δεν είδα άλλα και τόσο μεγάλα | στο λέω αληθινά | την επήρε και πήγαν στα ξένα | και ταξίδεψαν σ’ όλη τη γη | μ’ αυτή δεν αγαπούσε κανένα | και τον άφησε μίαν αυγή | τότε αυτος που είχε χτίσει παλάτια | στίς γωνιές της φτωχής γειτονιάς | τραγουδούσε τέτοια μάτια | αν τα χάσω θα γίνω φονιάς | τραγουδούσε της όμορφης νιάς κι έκλαιγε ο ντουνιάς.