Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Αττίκ




















01. Μαραμένα τα γιούλια Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Χτές αργά με ψυχή φορτωμένη | από θλίψη γιά σε περισσή, | πήγα μόνος να δω τι απομένει, | απ' τον κήπο που πότιζες εσύ. | Την πορτούλα ο κισσός είχε κλείσει, | μήπως ξένος κανείς την διαβεί | κι είχε ο χρόνος μ' αγκάθια στολίσει, | τη βρυσούλα που μένει πια βουβή. | Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες | μαραμένα και τα γιασεμιά | μαραμένες κι οι ελπίδες μου όλες | στης καρδιάς μου τη μαύρη ερημιά. | Στη γωνίτσα που άλλοτ' ανθούσε | μέσα στ' άνθη η δική μας χαρά, | ενώ ο κήπος τριγύρω πενθούσε, | μέσα μ' ένοιωσα τέτοια συμφορά. | Ως το βράδυ μονάχος μιλούσα, | σαν να σ' είχα κοντά μου ξανά | κι όταν νύχτωσ' εκεί που γυρνούσα, | είπα "Να ζει κανείς η να μη ζει".

02. Της μιας δραχμής τα γιασεμιά Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Στων ραντεβού την ερημιά | στα μακρινά καφενεδάκια | της μιας δραχμής τα γιασεμιά | που μας πουλάνε τα παιδάκια | Μαθαίνουν τόσα μυστικά | που όταν χωρίζει κάθε ταίρι | μπαίνουν στον κόρφο βιαστικά | μην παραπέσουν ξαφνικά | σ’ ενός αδιάκριτου το χέρι | Της μιας δραχμής τα γιασεμιά | λένε στα ξένοιαστα ζευγάρια | που απ’ τις αγάπες τους καμιά | ποτέ δεν ζει πολλά φεγγάρια | Κι έχει μια μόνην ασκημιά | ο έρως που όλους περιπαίζει | πως για μια νέα γνωριμιά | τα τελευταία γιασεμιά | ξεχνιούνται απάνω στο τραπέζι | Και τα δικά μας γιασεμιά | Στο τελευταίο καβγαδάκι | Χωρίς συγκίνηση καμιά | Τ’ άφησες στο καφενεδάκι | Κρυφά από σένα, τρυφερά | Εγώ τα μάζεψα κυρία | Κι από ένα φάκελο ξερά | Μου λένε τώρα θλιβερά | Την σύντομή μας ιστορία | Της μιας δραχμής τα γιασεμιά | λένε στα ξένοιαστα ζευγάρια | που απ’ τις αγάπες τους καμιά | ποτέ δεν ζει πολλά φεγγάρια | Κι έχει μια μόνη ασκημιά | ο έρως που όλους περιπαίζει | πως για μια νέα γνωριμιά | τα τελευταία γιασεμιά | ξεχνιούνται πάνω στο τραπέζι.

03. Άδικα πήγαν τα νιάτα μου Τραγούδι: Τώνης Μαρούδας
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Καθώς γυρνούσ' απ' της ζωής το πανηγύρι, | με κουρασμένη καρδιά κι ορφανή | στάθηκα μπρος απ' το μοιραίο το γεφύρι, | που όποιος περνά, παύει πια να πονεί | Κι εκεί που κοίταγα να σβήνουν προς τα πίσω, | μέσα στο δρόμο μου το μακρινό, | όσες μορφές μου 'τυχε ν' αγαπήσω, | άναψ 'έν' άστρο ξαφνικά στον ουρανό. | Ήταν μικρό μα είχε λάμψη περισσή, | πώς να στο πω, ήσουν εσύ. | Άδικα πήγαν τα νιάτα μου | κι είναι τα χρόνια φευγάτα μου, | αφού δε σ' είχα γνωρίσει, | παρά στου βίου τη δύση, | Άδικα πήγαν τα νιάτα μου, | νέα τρελή μαυρομάτα μου, | δεν είναι πια για φιλιά | τα μαλλιά τα χιονάτα μου! | Την καταδίκη μου μαντεύω μ' αγωνία | τη λέξη 'Γέρο' στα χείλη κρατείς | και τα ματάκια σου με τρόμο κι αγωνία | λένε 'Δεν κάνεις πια για εραστής' | Μα δεν τ' αρνιέμαι είσαι το λούλουδο τ' Απρίλη | που μόλις άνοιξε στην αντηλιά | είσαι η αυγούλα κι εγώ είμαι το δείλι | είμαι τ' αηδόνι πού 'χει χάσει τη λαλιά | Δέξου λοιπόν στη ζωή μου τη στερνή | να σ' αγαπώ, σαν εγγονή!.. | Άδικα πήγαν τα νιάτα μου | κι είναι τα χρόνια φευγάτα μου, | αφού δε σ' είχα γνωρίσει, | παρά στου βίου τη δύση, | Άδικα πήγαν τα νιάτα μου, | νέα τρελή μαυρομάτα μου, | δεν είναι πια για φιλιά | τα μαλλιά τα χιονάτα μου.

04. Τόσοι σου ‘παν σ’ αγαπώ Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Σε γνώρισα Πρωτομαγιά | που με τραγούδια είχαμε πάει | να κόψωμ’ άνθη γιά το Μάη | μαζί με τ’ άλλα παιδιά. | Τ’ αγόρια ρίχναν απαλά | χίλια λουλούδια στην ποδιά σου, | γιατί όλα θέλαν την καρδιά σου, | στα χρόνια αυτά τα τρελά. | Τόσοι σου `παν σ’ αγαπώ μα εσύ δεν το `πες σε κανένα, | μόνο εγώ δε θα σ’ το πω γιά να μην πάει στα χαμένα. | Καίγομαι μα δεν αφήνω να μου βρούνε τον σφυγμό, | κάνω πως λεπτό δε δίνω κι όλο καταπίνω τον καϋμό, | κάνω πως λεπτό δε δίνω κι όλο καταπίνω τον καϋμό. | Περνούσαν οι Πρωτομαγιές | και σου χαρίζαν κάθε χρόνο | τόση ομορφιά, που κάνεις πόνο | όπου κι αν ρίξεις ματιές. | Μεγάλωσαν και τα παιδιά | και ξενυχτούνε στις καντάδες, | σε βλαστημούν τόσες μανάδες, | για την σκληρή σου καρδιά. | Τόσοι σου `παν σ’ αγαπώ μα εσύ δεν το `πες σε κανένα, | μόνο εγώ δε θα σ’ το πω γιά να μην πάει στα χαμένα. | Καίγομαι μα δεν αφήνω να μου βρούνε τον σφυγμό, | κάνω πως λεπτό δε δίνω κι όλο καταπίνω τον καϋμό, | κάνω πως λεπτό δε δίνω κι όλο καταπίνω τον καϋμό.

05. Σερενάτα Τραγούδι: Τώνης Μαρούδας
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Θα σου κάνω, μια κι απόψε, σερενάτα | για στερνή φορά θα πω, απ’ την αρχή | τα παράπονά μου όλα στην αράδα | ν’ ανασάνει η φορτωμένη μου ψυχή. | Απορώ, μου λες, για την υπομονή σου | με βαριέσαι, σε σκοτίζω, δε με θες | σ’ ενοχλούνε και τα λόγια και η φωνή μου | μου το είπε η φιλενάδα σου προχτές. | Κάποιος όμως σου γυρίζει τα μυαλά σου | γιατί, άλλοτε ζητούσες να σου πω | κάθε βράδυ, κάτω απ’ τα παράθυρά σου | με κιθάρα, τον παλιό μου αυτό σκοπό. | Με σιχάθηκες κι εμέ και την καντάδα | δεν σε μέλλει πια για `με τι θα γενώ | μου το είπε η πιο πιστή σου φιλενάδα | και το βλέμμα που μου ρίχνεις σαν περνώ. | Συμπαθείτε, γείτονές της, που ταράζω | μέσ’ στον πρώτο σας τον ύπνο, έτσι, συχνά | τελευταία πια φορά που αναστενάζω | συμπαθείτε, είναι καημός που δεν περνά. | Μόνο αυτή τη μαυρομάτα, την πλανεύτρα | που φωλιάζει στη δική μας γειτονιά | να προσέξετε πολύ γιατ’ είναι κλέφτρα | μην σας κλέψει των παιδιών σας την καρδιά. | Θα σου κάνω, μια κι απόψε, σερενάτα...

06. Παπαρούνα Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Την πρωτόειδε μ' ολοκόκκινα ντυμένη | καλλιτέχνης με κεφάλι αυτός ψαρό | κοριτσάκι αυτή μικρό να μαζεύει ζωηρό | παπαρούνες σε κάποιο αγρό. | Οι διαβάτες την κοιτούσαν μαγεμένοι | και περνούσαν μ' ένα βήμα σιγανό | μ' αυτός μέσ' το δειλινό είπε μ' ύφος ταπεινό | στο λουλούδι το ζωντανό: | Παπαρούνα χαρωπή | οι διαβάτες που διαβαίνουν | σ' αγαπούνε μα σωπαίνουν | και κανένας δε θα σου πει | Παπαρούνα χαρωπή | παπαρούνα μυρωμένη | ο διαβάτης που προσμένει | άλλην δε ζητά να βρει. | Δεν τον άκουσε η δροσάτη παπαρούνα | εμεγάλωσε και πίστεψε πολλά | λόγια ενός απατηλά, κι ύστερ' άλλου πιο τρελά | κατρακύλησε χαμηλά. | Ξεπεσμένη στου θεάτρου τη φουρτούνα | κει που χόρευε ένα βράδυ στη σκηνή | σάμπως άκουσε βραχνή να της λέει μια φωνή | απ' τη σάλα τη σκοτεινή. | Παπαρούνα σκυθρωπή | οι διαβάτες που διαβήκαν | σ' αγαπήσαν μα σ' αφήκαν | βουτηγμένη μεσ' τη ντροπή. | Παπαρούνα σκυθρωπή | παπαρούνα μαραμένη | ο διαβάτης που προσμένει | άλλην δε ζητά να βρει.

07. Αν βγουν αλήθεια Τραγούδι: Τώνης Μαρούδας
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Μου είπες φεύγω και σ' αφήνω | πουλί ελεύθερο θα γίνω | για νά βρω σ' άλλην αγκαλιά | άλλη φωλιά, γλυκύτερα φιλιά. | Μα γω σου είπα ο καημένος | θα μετανιώσεις ορισμένως | αγάπες ψεύτικες θα βρεις, | μα δε μπορείς τέτοια καρδιά να βρεις. | Αν βγουν αλήθεια | όσα νομίζεις παραμύθια | αν δυστυχήσεις, | την πόρτα μου έλα να χτυπήσεις | θα στην ανοίξω | και θα σε κλείσω | στο στήθος μου χωρίς ντροπή | κι ο κόσμος ότι θέλει ας πει | Μού 'παν πως τώρα ευτυχισμένη | μέσ' τα διαμάντια βουτηγμένη | αγάπη ψεύτικη κερνάς | κι όπου περνάς πλανιέσαι και πλανάς. | Σαν είν' η αγάπη πουλημένη, | δυο βγαίνουν πάντα γελασμένοι | Θά 'ρθει στιγμή να βαρεθείς | και τότε ευθύς εμέ θα θυμηθείς.

08. Χωρίς εσένα Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Χωρίς εσένα το μυαλό μου αργεί | Άλλους κόσμους η ψυχή μου | Τραγικά νοσταλγεί | Σαν υπνοβάτης μόλις βγούνε τα’ αστέρια | Όλο απλώνω τα χέρια | Προς άλλη γη. | Χωρίς εσένα με βαραίνει η ζωή | Όσο και να την υμνούνε | Τα πουλιά το πρωί | Κι όταν βραδιάζει | Το φριχτό μου μαράζι | Χρωματίζει μ’ ασκημιά | Ως κι αυτά τα γιασεμιά | Στην ερημιά. | Σχηματίζουμε ενωμένοι | Μια σκιά ονειρεμένη | Ζευγαράκι θρυλικό | Για κάθε βλέμμα θηλυκό | Τα λουλούδια μες τα πάρκα | Ο αφρός γύρω απ’ τη βάρκα | Τη δεμένη στο γυαλό | Μέσα στο κύμα τ’ απαλό. | Στο γλυκό το πέρασμά σας | Ψιθυρίζουνε σιμά μας | Αν δεν ζήσουνε μαζί | Ο ένας μόνος ας μη ζει. | Χωρίς εσένα το μυαλό μου αργεί | Άλλους κόσμους η ψυχή μου | Τραγικά νοσταλγεί. | Σαν υπνοβάτης μόλις βγούνε τα’ αστέρια | Όλο απλώνω τα χέρια | Προς άλλη γη. | Χωρίς εσένα με βαραίνει η ζωή | Όσο και να την υμνούνε | Τα πουλιά το πρωί. | Κι όταν βραδιάζει | Το φριχτό μου μαράζι | Χρωματίζει μ’ ασκημιά | Ως κι αυτά τα γιασεμιά | Στην ερημιά.

09. Να ζει κανείς ή να μη ζει Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Πολλούς έχουν τρελάνει δυο μαύρα μάτια | πολλοί καταστράφηκαν για γαλανά | πολλές καρδιές τα γκρίζα κάναν κομμάτια | μα 'γώ φοβάμαι τα καστανά! | Αυτά μου έλεγ' ένας φίλος μου ένα βράδυ | κι' εγώ γελούσα ειρωνικά | ως που ένα βλέμμα καστανό γλυκό σαν χάδι | μια μέρα μ' έκανε να πω σπαραχτικά | Σε μια ζωή καταστραμμένη | από τον έρωτα μιας καστανής | σε μια ζωή που δεν σου μένει | παρά να κλαις και να πονείς | Σε μια ζωή τυραννισμένη | που δίχως λόγο πια διαβαίνει | ζωή πεζή, ζωή χαμένη | να ζει κανείς ή να μη ζει | Πόσες φορές δεν είπα να βρω ένα τρόπο | να μη ξυπνήσω πλέον κάποιο πρωί | μα δεν το θέλω, μήπως της κάνω κόπο | να με θυμάται μεσ' στη ζωή! | Όχι! Δεν θέλω τα ματάκια της να κλάψουν | για μένα ούτε μισή στιγμή | ας παν χαρούμενα κι' αλλού φωτιές ν' ανάψουν | κι' ας περισσέψουνε για μένα οι λυγμοί.

10. Κι όμως-κι όμως Τραγούδι: Τώνης Μαρούδας & Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Λησμόνησα το χρώμα των μαλλιών της | μπερδεύω αν είναι μαύρα ή καστανά | λησμόνησα τη γλύκα των φιλιών της | ξεχνώ κι αν είχε μάτια γαλανά | Ο καιρός επέρασε η καρδιά μου γέρασε | κι η μαύρη λησμονιά με το φτερό της | έσβησε τα γράμματα που έγραψα με κλάματα | στην πλάκα της αγάπης μου της πρώτης | Κι όμως, κι όμως | κάτι μέσα μ' έχει μείνει | Που ούτε ο πόνος | ούτε η λησμονιά δε σβήνει | Κάτι που κλαίει μυστικά | σαν φανταστικά μέσ' τα σωθικά | κάτι που όλο μου μιλά γιά κείνη | μελαγχολικά.

11. Ζητάτε να σας πω Τραγούδι: Ζωή Μάγγου
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Ζητάτε να σας πω | τον πρώτο μου σκοπό | τα περασμένα μου γινάτια | ζητάτε είδα μάτια | με σκίζετε κομμάτια | Σε μια παλιά πληγή | που ακόμα αιμορραγεί | μη μου γυρνάτε το μαχαίρι | αφού ο καθένας ξέρει | τι πόνο θα μου φέρει | Είναι πολύ σκληρό | να σου ζητούν να τραγουδήσεις | έναν παλιό σκοπό | που προσπαθείς να λησμονήσεις | Στο γλέντι σας αυτό | δε θα' τανε σωστό | αντί για άλλο πιοτό | να πιω εγώ φαρμάκι | μ' ένα τέτοιο τραγουδάκι | Γελάτε ειρωνικά | και λέτε μυστικά | ίσως με κάποια καταφρόνια | μια και περάσαν χρόνια | εσύ τι κλαις αιώνια | Γιατί βαρυγκωμείς | δεν είδαμε και μείς | μια ομορφιά σ' αυτή τη ζήση | δεν πήραμε απ' τη φύση | καρδιά για ν' αγαπήσει | Αχ, δεν είν' οι καρδιές | όλες το ίδιο καμωμένες | ούτε κι οι ομορφιές | στον κόσμο δίκαια μοιρασμένες | Και μες στη συντροφιά | σε κάθε ρουφηξιά | ξεχνώ μιαν ομορφιά | που γέμιζε μεράκι | το παλιό μου τραγουδάκι.

12. Είδα μάτια πολλά Τραγούδι: Τώνης Μαρούδας
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Ένας νέος περνούσε μιά μέρα | από μιά γειτονιά φτωχική | στο κατώφλι της έπαιρνε αγέρα | μιά πεντάμορφη μελαχρινή | Ευθύς τρέλα του ήρθε να κάνει | και σε λίγο καιρό της μηνά | θα σε πάρω με στεφάνι | σύντροφό μου γιά παντοτινά | Για τα μάτια σου τα γαλανά και τα σκοτεινά | Είδα μάτια πολλά | γαλανά στη ζωή μου | να κοιτούν απαλά | και ν' ανάβουν την ψυχή μου | μα τόσο μαγικά | να μιλούν πιο γλυκά | δεν είδα άλλα και τόσο μεγάλα | στο λέω αληθινά | Την επήρε και πήγαν στα ξένα | και ταξίδεψαν σ' όλη τη γη | μ' αυτή δεν αγαπούσε κανένα | και τον άφησε μίαν αυγή | Τότε αυτός που είχε χτίσει παλάτια | στις γωνιές της φτωχής γειτονιάς | Τραγουδούσε "τέτοια μάτια, | αν τα χάσω θα γίνω φονιάς" | Τραγουδούσε της όμορφης νιάς κι' έκλαιγε ο ντουνιάς.

Για ακρόαση κάντε κλικ στους παρακάτω τίτλους τραγουδιών του δίσκου: