Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Όταν επικοινωνούμε…





















01. Κοινωνία στο μείον Τραγούδι: Νότης Σφακιανάκης
Μουσική: Βασίλης Δαραμούσκας | Στίχοι: Ανδρέας Κακόνας
Έγιναν τα όνειρα εμπόρευμα βιτρίνας | οι Κυριακές κατάντησαν εμπόριο ψυχών | κι αυτός που πήγε αντίθετα στους ήχους της σειρήνας | βρέθηκε εξόριστος στον κόσμο των τρελών | Κοινωνία στο μείον | των φωνών των αστείων | των πλαστών παραδείσων | και των άνισων νήσων | Κοινωνία της σήψης | της ψευτιάς και της θλίψης | των ασύνδετων κύκλων | και των ξύπνιων ενύπνων | Έχασαν οι άνθρωποι την γλύκα απ’ το βλέμμα | ο έρωτας κατάντησε ο πιο φθηνός Θεός | εκείνος που δεν άντεξε του κόσμου αυτού το ψέμα | σαν αστέρι κάηκε να στείλει λίγο φως | Κοινωνία στο μείον | των φωνών των αστείων | των πλαστών παραδείσων | και των άνισων νήσων | Κοινωνία της σήψης | της ψευτιάς και της θλίψης | των ασύνδετων κύκλων | και των ξύπνιων ενύπνων

02. Τα πάθη Τραγούδι: Νότης Σφακιανάκης
Μουσική: Κώστας Χορλιαφάκης | Στίχοι: Στράτος Κουμπάς
Κουτσά στραβά, περνούν τα χρόνια | μαύρα μαλλιά γίνανε χιόνια | και εσύ Χριστέ μου να επιμένουν | να ανεβαίνεις τον Γολγοθά | ίδιο στεφάνι, τα ίδια πάθη | κεριά και τάματα να σβήνεις λάθη | και εσύ Χριστέ μου, αιώνες τώρα | να επιμένεις να συγχωράς | Με παράπονο κοιτώ που είσαι πάνω στον σταυρό | και πετρώσαν οι αιώνες το κορμί σου | μα του ανθρώπου η ψυχή με αμαρτία έχει βαφτεί | και είναι δύσκολο να βρω την διαδρομή σου | Άδειες ψυχές φεύγουν και πάνε | πλούτη εδώ μα εκεί χρωστάνε | και εσύ Χριστέ μου την καλοσύνη | σε όλους του άδικους να σπαταλάς | ίδια καρδιά, βαρύ το ξύδι | και έχεις στα στήθια σου | όλους στολίδι, να σε σταυρώνουνε | και εσύ Χριστέ μου μονάχα αγάπη | να τους σκορπάς. | Με παράπονο κοιτώ που είσαι πάνω στον σταυρό | και πετρώσαν οι αιώνες το κορμί σου | μα του ανθρώπου η ψυχή με αμαρτία έχει βαφτεί | και είναι δύσκολο να βρω την διαδρομή σου | Στο παγκάρι το μυαλό, λίγο άρτο στο κιλό | μοσχοπούλα τα κεριά και σβήσε τα άλλα | με τον δράμι τον Χριστό τον πουλάς ζωγραφιστό | και τιμή για διαγραφή έχεις βγάλει στο σφυρί | την συγχώρεση για εγκλήματα μεγάλα | Με παράπονο κοιτώ που είσαι πάνω στον σταυρό | και πετρώσαν οι αιώνες το κορμί σου | μα του ανθρώπου η ψυχή με αμαρτία έχει βαφτεί | και είναι δύσκολο να βρω την διαδρομή σου

03. Το νησί Τραγούδι: Νότης Σφακιανάκης
Μουσική: Μάριος Ορφανίδης | Στίχοι: Κωνσταντίνος Παναγιώτου
Ένα νησί με δυο πλευρές | δεν μοιάζει με κανένα | η μια πλευρά χρώμα λευκό | η άλλη στάζει αίμα | φωνάζει και εκλιπαρεί | να διώξεις το σεντόνι | που βίαια και βάναυσα | ο ξένος το τεντώνει | Θα ‘ρθει μια μέρα που ο ήλιος | θα ανατείλει από τον βορρά | και μες την νύχτα τα γεράκια | θα χορεύουν, θα δεις και πως | μια μάνα συγχωρά παιδιά δικά της | που με πάθος την φονεύουν | Ένα νησί το μοίρασε | Βασίλισσα με στέμμα | οι δυο πλευρές θα γίνουν μια | σ’ όλα θα μπει ένα τέρμα | και με το χρώμα του ουρανού | θα ενωθεί το άσπρο | θα λάμψει τότε από την αρχή | της λύτρωσης το άστρο | Θα ‘ρθει μια μέρα που ο ήλιος | θα ανατείλει από τον βορρά | και μες την νύχτα τα γεράκια | θα χορεύουν, θα δεις και πως | μια μάνα συγχωρά παιδιά δικά της | που με πάθος την φονεύουν

04. Μάνα γη Τραγούδι: Νότης Σφακιανάκης
Μουσική: Βαγγέλης Βασιλείου | Στίχοι: Βασίλης Φουτσίτζης & Μαρία Βογγά
Θυμωμένη γυρίζεις στην τροχιά σου | οργισμένη όταν οι κλόουν γελούν | το όνομα σου ξέχασαν φαντάσου, | γραφικοί εραστές χρόνια ασελγούν | με πολεμούν να παν τα σωθικά σου | Άκου τα χρόνια που έρχονται | σιδερένιες φαρέτρες και βέλη | των παιδιών τις χαρές εμπορεύονται | τσακάλια πεινασμένη αγέλη | του κόσμου τον Θεό πως δεν ντρέπονται | Με φαρμάκι ποτίζουν τα παιδιά σου | απ’ τις πέντε γωνιές αυλικοί | τον ιστό τους απλώνουν τα προικιά σου | κοσμικοί λογιστές, την μάνα μας Γη | με αλυσίδες να δέσουν για φαντάσου | Άκου τα χρόνια που έρχονται | σιδερένιες φαρέτρες και βέλη | των παιδιών τις χαρές εμπορεύονται | τσακάλια πεινασμένη αγέλη | του κόσμου τον Θεό πως δεν ντρέπονται

05. Το θεριό Τραγούδι: Νότης Σφακιανάκης
Μουσική: Βασίλης Δήμας | Στίχοι: Βασίλης Δήμας
Γιατί ψηφίζω, αφού κανόνες στην ζωή μου δεν ορίζω | τους αφορίζω πολιτικούς και πληρωμένους ιερείς | γιατί ψηφίζω, για να είμαι πιόνι στην σκακιέρα τους νομίζω | ώρα να αρχίζω να ξεμακραίνω απ’ τις κάλπες της ντροπής | Λόγος σπαθί, βγάζω κραυγή | πόλεμος ξεκινάει | Σβήνουν το φως της Άγιας γης | και το θεριό ξυπνάει | Γιατί ψηφίζω, για να με κάνουν σε ένα ψέμα να ελπίζω | και να χαρίζω την εξουσία στους δυνάστες των καιρών | γιατί ψηφίζω, να δίνω δύναμη σε αυτούς δεν συνεχίζω | και τους θυμίζω έχει περάσει η εποχή των τυχερών | Λόγος σπαθί, βγάζω κραυγή | πόλεμος ξεκινάει | Σβήνουν το φως της Άγιας γης | και το θεριό ξυπνάει.

06. Η γραβάτα Τραγούδι: Νότης Σφακιανάκης
Μουσική: Μάριος Ορφανίδης | Στίχοι: Κωνσταντίνος Παναγιώτου
Κοίτα, εγώ με ψέματα δεν μίλησα | ποτέ μου εγώ δεν κρύφτηκα | ποτέ σε ψεύτικες σκιές | Άκου, εγώ δεν σ’ αποκάλεσα ποτέ μου | αδελφέ μου, και δεν σου μίλησα ποτέ μου | με βρισιές! | Τρέχα και πήγαινε το χρήμα να θηλάσεις | να εκτελέσεις διαταγές καθορισμένες | όμως να ξέρεις δεν μπορείς να αποδράσεις | κι όλες οι μέρες σου εκεί είναι μετρημένες. | Κοίτα, εσύ που κρύβεσαι | σε χάρτινες ασπίδες | πάντα θα αισθάνεσαι πως κάποιος | σε κοιτάζει, άκου | όταν ο ήλιος θα ποτίζει την σκιά σου | με αχτίδες, πάντα το φως αυτό εσένα | θα τρομάζει | Τρέχα και πήγαινε το χρήμα να θηλάσεις | να εκτελέσεις διαταγές καθορισμένες | όμως να ξέρεις δεν μπορείς να αποδράσεις | κι όλες οι μέρες σου εκεί είναι μετρημένες. | Τρέξε και κρύψου στις ασπίδα σου και πάλι | και με το φως του φεγγαριού νυχτοπερπάτα | κοίτα πως είσαι στον καθρέφτη, κοίτα χάλι | την ρετσινιά δεν σου την σβήνει μια γραβάτα

07. Προξενιό Τραγούδι: Νότης Σφακιανάκης
Μουσική: Διονύσης Παπασχοινάς | Στίχοι: Διονύσης Παπασχοινάς
Συμπεθέροι και κουμπάροι | έστησαν χορό | πάνω στης πατρίδος μου | το χώμα το ιερό | Έτρωγαν και έπιναν | για ένα προξενιό | να παντρέψουν την Ευρώπη | με του Έλληνα τον γιο. | Είχε προίκα ο Έλληνας | που ζήλευε η Ευρώπη | ήλιο, θάλασσα, βουνά | που δεν είχαν άλλοι τόποι. | Μα ήτανε λογοδοσμένος | μες την ιστορία | με μια όμορφη κυρά | την Ελευθερία. | Βρε κουμπάροι λωποδύτες | παραγιοί και παρανύμφες | άιντε σχόλασε ο γάμος | άιντε κλαίνε τώρα οι νύμφες | Συμπεθέροι απατεώνες | φαρισαίοι και τελώνες | η Πατρίδα δεν πωλείται | στον αιώνα στους αιώνες. | Συνοικέσια έκαναν | κάτω απ” το τραπέζι | και τους δούλους κέρναγαν | μια στάλα πετιμέζι. | Κι οι προδότες οι κουμπάροι | έδιναν τα χέρια | κι ανταλλάσαν του χειμώνες | με τα καλοκαίρια | Έπαιζαν τα όργανα | κι έστηναν το γλέντι | αφέντες για να γίνουνε | στην θέση του αφέντη. | Παραμύθια πούλαγαν | κι έταζαν δαχτυλίδια | και τη νύφη έλουζαν | μ’ αρώματα στολίδια. | Βρε κουμπάροι λωποδύτες | παραγιοί και παρανύμφες | άιντε σχόλασε ο γάμος | άιντε κλαίνε τώρα οι νύφες | Συμπεθέροι απατεώνες | φαρισαίοι και τελώνες | η Πατρίδα δεν πωλείται | στον αιώνα στους αιώνες. | Βρε κουμπάροι λωποδύτες | παραγιοί και παρανύμφες | άιντε σχόλασε ο γάμος | άιντε κλαίνε τώρα οι νύφες | Βρε κουμπάροι λωποδύτες | δανειστές και τραπεζίτες | η Πατρίδα δε πωλείται | σε κανέναν δεν πωλείται | Βρε κουμπάροι εντολοδόχοι | Το ‘χει η ψυχή μας το ‘χει | την Πατρίδα όταν ζητάνε | η απάντηση είναι όχι | Ο Έλληνας ρε τοκογλύφοι | εκεί που έφτυσε δε γλύφει | κι άμα σκάσει η φοβέρα | θα φωνάζουνε αέρα.

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης