Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

30 χρόνια





















01. Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Θεόφραστος Σακελλαρίδης | Στίχοι: Γιώργος Θίσβιος
Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του | και τη σκούφια την ψηλή του, | μ’ όλα τα φτερά, | και μια νύχτα με φεγγάρι | την Ελλάδα πάει να πάρει, | βρε, το φουκαρά! | Ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ωχ. | Τον τσολιά μας τον λεβέντη | βρίσκει στα βουνά | και ταράζει τον αφέντη | τον μακαρονά. | Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο, | με τους τσολιάδες ποιος μου είπε να τα βάνω. | Α, α, α, α, α, α, α, α, α, α, α, α, αχ. | Ξεκινάει την άλλη μέρα, | μα και πάλι ακούει "Αέρα" | από τον τσολιά, | δρόμο παίρνει και δρομάκι | και πηδάει το ποταμάκι, | ξέρει τη δουλειά. | Ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ωχ. | Τρώει τις σφαίρες σαν χαλάζι από τον τσολιά, | κι όλο στρατηγούς αλλάζει για να βρει δουλειά. | Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο, | και στείλε γρήγορα τα μαύρα μου να βάνω. | Α, α, α, α, α, α, α, α, α, α, α, α, αχ. | Στέλνει ο νέος Ναπολέων | μεραρχίες πειναλέων | στο βουνό ψηλά, | για να βρουν τον διάβολό τους | κι ο στρατός μας αιχμαλώτους | τσούρμο κουβαλά. | Ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ωχ. | Και οι Κένταυροι οι καημένοι, | βρε τι τρομερό, | νηστικοί, ξελιγωμένοι | πέφτουν στο νερό. | Αχ! Γκράτσι, να μη σε δω Γκράτσι, | γιατί σε κάρβουνα αναμμένα έχω κάτσει. | Α, α, α, α, α, α, α, α, α, α, α, α, αχ. | Τρέχουν σαν τρελοί στους βράχους | κι από μας και τους συμμάχους | τρώνε τη κλωτσιά, | και χωρίς πολλές κουβέντες | μπήκαν Έλληνες λεβέντες | μεσ’ τη Κορυτσά. | Ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ω, ωχ. | Μέσα στ’ Αργυρόκαστρο εμπήκε το χακί | και σημαία κυματίζει τώρα Ελληνική, | Αχ! Τσιάνο, θα σκοτωθώ Τσιάνο, | γιατί σε λίγο και τα Τίρανα τα χάνω. | Και `πάθαν οι καημένοι | μεγάλη συμφορά, | κι η Ρώμη περιμένει | κι εκείνη τη σειρά. | Α, α, α, α, α, α, α, α, α, α, α, α, αχ.

02. Ο άνθρωπός μου Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μ. Θεοφανίδης | Στίχοι: Μ. Τραϊφόρος & Δ. Βασιλειάδης
Χρόνια και χρόνια | με τυραννάει | κι ούτε μια στάλα | δεν με πονάει | γιατί; | Και ζω κοντά του | μες την μιζέρια | χειμώνες τώρα | και καλοκαίρια | γιατί; | Και με βαριέται | και μ’ άλλες πάει | και μου τα παίρνει | και με χτυπάει | γιατί; | Μα τον λατρεύω | κι είναι το φως μου | γιατί είναι βλέπεις | ο άνθρωπός μου | Δεν είναι γόης | δεν είναι ωραίος | και κολυμπάει | μέσα στο χρέος | γιατί; | κι ένα κοστούμι | μονάχα έχει | που το φοράει | χιονίζει βρέχει | γιατί; | κι όλο τα πίνει | κι όλο τα σπάει | κι όλο σε μένα | μετά ξεσπάει | γιατί; | Δε μου μιλάει | για το φεγγάρι | κι ένα λουλούδι | δε μου `χει πάρει | γιατί; | Μονάχα πίκρες | μού `χει χαρίσει | ποτέ δε μού `χει | γλυκομιλήσει | γιατί; | Ποτέ δε μού `χει | χαμογελάσει | κι ο έρωτάς του | μ’ έχει γεράσει | γιατί;

03. Το τραγούδι του Μοριά Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Θεόφραστος Σακελλαρίδης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Ένα τραγούδι θα σας πω για τον λεβέντη, | τον ασπρομάλλη μου το γέρο τον Μοριά | και βάλτε αδέρφια μου για να στηθεί το γλέντι | Τριπολιτσιώτικο κρασί και ψησταριά. | Στήσε χορό ξενιτεμένε Μοραΐτη, | απόψε ας παίξουνε λαγούτα και βιολιά | και πες πως γύρισες στο πατρικό σου σπίτι | και πως σε πήρανε οι γέροι σου αγκαλιά. | Γεια και χαρά σας Μοραΐτες αδερφοί | και σεις κοπέλες γεια σας, | τη λευτεριά η Ελλάδα μας | χρωστάει στη λεβεντιά σας. | Τώρα που αίμα αδερφικό το χώμα ιδρώνει | κι η Ελλάδα πνίγει την Ελλάδα στα βουνά, | έβγα απ’ τον τάφο Θοδωρή Κολοκοτρώνη | κι αδέρφια κάνε όλους τους Έλληνες ξανά. | Τα όμορφα χρόνια τα παλιά να ξαναζήσουν | και στου Ταΰγετου την πιο ψηλή κορφή, | των πρόγονών μας οι σκιές χορό να στήσουν | και να τους λέει τ’ αγέρι ετούτη τη στροφή. | Γεια και χαρά σας Μοραΐτες αδερφοί | και σεις κοπέλες γεια σας, | τη λευτεριά η Ελλάδα μας | χρωστάει στη λεβεντιά σας. | Γεια και χαρά σας Μοραΐτες αδερφοί, | που η μάνα αν δε σας γέννα, | ούτ’ Άγια Λαύρα θα `χαμε, ούτε Εικοσιένα.

04. Κλαις Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Λεό Ραπίτης | Στίχοι: Κώστας Κοφινιώτης
Κι αν χωρίσαν στη ζωή πολλές καρδιές | δεν χωρίζουμε εμείς, μην κλαις. | Έλα, γέλασε γλυκά, πες μου λόγια ερωτικά, | στα φιλιά μου ό,τι ποθείς, θα βρεις. | Κλαις σαν το σκεφτείς ότι μπορεί | να `ρθει στιγμή να μην πονώ για σένα. | Κλαις κι όσο γλυκά κι αν σε φιλώ | δεν μου μιλάς και με κοιτάς θλιμμένα. | Μην πονάς για σκέψεις άδικες, κουτές, | σ’ το `χω πει πως σ’ αγαπώ τόσες φορές. | Κλαις σαν το σκεφτείς ότι μπορεί | να `ρθει στιγμή να μην πονώ για σένα. | Κλαις σαν το σκεφτείς ότι μπορεί | να `ρθει στιγμή να μην πονώ για σένα. | Κλαις κι όσο γλυκά κι αν σε φιλώ | δεν μου μιλάς και με κοιτάς θλιμμένα.

05. Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Γιάννης Κυπαρίσσης | Στίχοι: Χρήστος Γιαννακόπουλος
Το `θελα κι εγώ σαν τρελή | το `θελες κι εσύ πιο πολύ | κι έγινα παιδί μου για πάντα δική σου | Όμως ούτε το `χα σκεφτεί | ούτε το `χα ονειρευτεί | πόσο ευτυχισμένη θα είμαι μαζί σου | Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά | μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά | όλη μέρα γελάς | λόγια λες τρυφερά | και γεμίζεις το σπίτι χαρά | Πόσο χαίρομαι που μ’ αγαπάς | πάντα κάπου τα βράδια με πας | και τις νύχτες ρωτάς | αν κι’ εγώ σ’ αγαπώ | αλλά πια δεν μπορώ να τα πω | Βρίσκουμε τις μέρες μικρές | που περνούν γεμάτες χαρές | πάντα με την ίδια που λέγαμε τάξη | άλλο δεν προσμένω καλό | και μονάχα παρακαλώ | στη ζωή μας τίποτα να μην αλλάξει

06. Χαράμι Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Χαράμι να σου γίνουν τα ξενύχτια μου | κι όλα τα δάκρυα μου που έχυσα ποτάμι | κι οι τόσες πίκρες που για χάρη σου ετράβηξα | χαράμι να σου γίνουνε χαράμι | Το ξέρω στη καρδιά τη σιδερένια σου | πως δεν υπάρχει πια για μένα αγάπη δράμι | και μετανιώνω γιατί όλες οι θυσίες μου | χαράμι τώρα πήγανε χαράμι | Με πλήγωσε το φέρσιμο σου τ’ άτιμο | μου `κανε μαύρη τη καρδιά μου σαν κατράμι | γι’ αυτό η αγάπη και η πίστη που σου έδειξα | χαράμι να σου γίνουνε χαράμι

07. Στον πόλεμο βγαίνει ο Ιταλός Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Σοφία Βέμπο | Στίχοι: Γιώργος Θίσβιος
Στον πόλεμο βγαίν’ ου Ιταλός | κι ο Τσουλιάς του λέει, | έβγα Μουσουλί, | ρε μι του φστάν’ του κουρουμπλί, | γιατί δεν βγαίνεις καταδώ | κι έχω όρεξ’ να σι `δώ. | Κι `κει, σιαπάν, σιαπάν στην Κορυτσά, | λεν τα πιδιά μας ούλα, | έλα παραδώ, | ορέ, για να συ δω κι εγώ, | γιατί δεν βγαίνεις να συ δω, | όρε, γιατί μας κάνεις το λαγό. | Καίει ο ήλιος, καίει, | καίει μανάρα μ’ καίει, | και αυτοί μιλάν’ για χιόνια, | λάσπες και βροχές, | όρε, λάσπες και βροχές. | Τον πόλεμο τι, μώρ’ τι τον ήθελες, | κι `συ πιριγιλούνε οι άντρες σαν συ δούνε. | Παράτα την, | την παλικαριά, | τα τάνκς κι τα κανόνια | δεν είναι μακαρόνια. | Που `σαι ορέ Μπενίτο, κρυμμένος στη σπηλιά, | όρε κατέβα παρακάτω, | φοβάμαι τον τσολιά, | έρι, φοβάμαι τον τσολιά.

08. Στην ακρογιαλιά Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Ιωσήφ Ριτσιάρδης | Στίχοι: Δ. Γιαννουκάκης & Δ. Ευαγγελίδης
Για θυμήσου κοντά στ’ ακρογιάλι | πώς περάσαμε κάποια βραδιά | και το κύμα που ερχόταν αγάλι | γλυκοφίλαγε την αμμουδιά | Εφυσούσε ανάλαφρη αύρα | του γιαλού αεράκι δειλό | που κι αυτό τα μαλλιά σου φιλούσε τα μαύρα | σαν χάδι απαλό ντροπαλό | Στην ακρογιαλιά | είμαστ’ αγκαλιά | και χωρίς μιλιά | δίναμε φιλιά | Απ’ το κύμα κι απ’ το αεράκι | για να μη σας τα πολυλογώ | ίσως ζήλεψα και σε λιγάκι | σε φιλούσα μικρό μου κι εγώ | Το φεγγάρι ψηλά είχε ανέβει | για να παίξει στα νέφη κρυφτό | κι επειδή το φεγγάρι κι εκείνο ζηλεύει | φιλούσε τ’ αστέρια κι αυτό | Στην ακρογιαλιά | είμαστ’ αγκαλιά | και χωρίς μιλιά | δίναμε φιλιά

09. Χειμώνας Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Ιωσήφ Ριτσιάρδης | Στίχοι: Δημήτρης Γιαννουκάκης
Ζήσαμ’ ωραία της αγάπης μας την άνοιξη | με τ’ Απριλιού τα λουλουδένια τα χαλιά | και τα πουλιά κι αυτά σωπαίναν με κατάνυξη | όταν εμείς οι δυο αλλάζαμε φιλιά | Το καλοκαίρι και ο έρωτας τρελάθηκε | ήταν θερμός κι είχε μεθύσει από ευωδιές | με το φθινόπωρο η αγάπη μας μαράθηκε | ήρθε σε λίγο κι ο χειμώνας στις καρδιές | Χειμώνας | Δεν τ’ ακούω πια τριγύρω μου τ’ αηδόνια | Χειμώνας | Κι η καρδιά μου εσκεπάστηκε με χιόνια | Με χτυπά το ξεροβόρι μ’ απονιά | κι έχει σβήσει κάθε σπίθα στης ελπίδας τη γωνιά | Χειμώνας | Πώς μου φαίνεται η νύχτα σαν αιώνας | Πώς να βρω τη λησμονιά | μες στη βαρυχειμωνιά | στη φριχτή της μοναξιάς μου παγωνιά | Μα η αγάπη αν τα νιάτα μας τα κέρασε | με χίλια χάδια κι ανοιξιάτικα φιλιά | όταν για κάποιο πείσμα δείξει ότι πέρασε | θα σβήσει μες στης λησμονιάς τη σιγαλιά | Μετανιωμένοι απ’ τ’ ανόητα γινάτια μας | της μοναξιάς θα δούμε άτυχες βραδιές | Όταν το δάκρυ ψιχαλίζει από τα μάτια μας | τότε θα πει πως χειμωνιάζουν οι καρδιές | Χειμώνας | Δεν τ’ ακούω πια τριγύρω μου τ’ αηδόνια | Χειμώνας | Κι η καρδιά μου εσκεπάστηκε με χιόνια | Με χτυπά το ξεροβόρι μ’ απονιά | κι έχει σβήσει κάθε σπίθα στης ελπίδας τη γωνιά | Χειμώνας | Πώς μου φαίνεται η νύχτα σαν αιώνας | Πώς να βρω τη λησμονιά | μες στη βαρυχειμωνιά | στη φριχτή της μοναξιάς μου παγωνιά

10. Το καινούργιο φεγγάρι Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Γιάννης Κυπαρίσσης | Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος
Έχω μιαν ακεφιά και καημό και θλίψη | και τ’ ομολογώ πως σε νοσταλγώ | γλυκιά μου συντροφιά πόσο μου `χεις λείψει | τέτοιο θησαυρό πώς θα ξαναβρώ | Το καινούργιο Φεγγάρι τ’ αργυρό καρτερώ | ίσως να `ν’ τυχερό κι ενωθούμε ξανά, | όπως κάποιον καιρό | Το καινούργιο Φεγγάρι, αν μας κάνει την χάρη | και βρεθούμ’ αγκαλιά, κάθε ζήλεια παλιά | θα πνιγεί στα φιλιά | Με πίκρανε φρικτά ο τρελός θυμός σου | που δε σου περνά, μα αν σε δω ξανά | θα κρεμαστώ σφιχτά γύρω απ’ τον λαιμό σου | και θα ξαναρθεί, δε θα τ’ αρνηθεί | Το καινούργιο Φεγγάρι τ’ αργυρό καρτερώ | ίσως να `ν’ τυχερό κι ενωθούμε ξανά, | όπως κάποιον καιρό | Το καινούργιο Φεγγάρι, αν μας κάνει την χάρη | και βρεθούμ’ αγκαλιά, κάθε ζήλεια παλιά | θα πνιγεί στα φιλιά

11. Χωριό μου, χωριουδάκι μου Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Ι. Ριτσιάρδης & Μ. Τραϊφόρος | Στίχοι: Ι. Ριτσιάρδης & Μ. Τραϊφόρος
Τα πλούτη αυτά και τα καλά τι να τα κάνω | εγώ αδέλφια μου μερόνυχτα ποθώ | λίγο θυμάρι να μυρίσω κι ας πεθάνω | σε μιά γνωστή κορφή ν' ανέβω κι ας χαθώ | Ψηλά στις στάνες στα λιοτρίβια και στ' αλώνια | και στου χωριού μου τις πλαγιές και τους γκρεμούς | εκεί η ψυχή μου ανηφορίζει από χρόνια | και η φωνή μου τραγουδάει με λυγμούς | Χωριό μου χωριουδάκι μου | και πατρικό σπιτάκι μου | στη σκέψη μου σας φέρνω νύχτα μέρα | εδώ στα ξένα πέρα | Κι άλλο δεν θέλω απ' τη ζωή | δεν θέλω τίποτ' άλλο να μου δώσει | παρά να μ' αξιώσει να ξαναδώ κάποιο πρωί | το πατρικό σπιτάκι μου | και το φτωχό το χωριουδάκι μου | Πότε θα 'ρθεί πότε θα 'ρθεί η άγια μέρα | που θε ν' ακούσω της φλογέρας το σκοπό | και θ' αγκαλιάσω τη φτωχούλα μου μητέρα | και με το γέρο μου θα κάτσω να τα πω | Να δω τ' αδέλφια μου να δω τις αδελφές μου | και μιά αγάπη μου παλιά π' ακόμα ζει | να ξαναβρώ τις παιδικές τις συντροφιές μου  | και να τα πούμε και να κλάψουμε μαζί

12. Ραντεβού στην Αθήνα Τραγούδι: Σοφία Βέμπο
Μουσική: Λεό Ραπίτης | Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Ομορφιές έχει ο κόσμος σωρό | μα η Αθήνα και ποιος δεν το ξέρει | κάτι άλλο έχει εκείνη θαρρώ | που δεν το `χουνε τ’ άλλα τα μέρη | Να γιατί σ’ όποια γη κι ουρανό | αν με πάει της μοίρας τ’ αγέρι | μια στιγμή δεν ξεχνώ | της Αθήνας το κάθε στενό | Ραντεβού στην Αθήνα οι καρδιές ψιθυρίζουν βαθιά | ραντεβού στην Αθήνα για να πιούμε ρετσίνα ξανθιά | είμαστε Αθήνα δεσμώτες δικοί σου | κι όταν φεύγουμε λίγο απ’ τη γη σου | ραντεβού στην Αθήνα οι καρδιές ψιθυρίζουν βαθιά | Είσαι μάγισσ’ Αθήνα μου εσύ | που κι ο ήλιος μπροστά σου τα χάνει | κι όταν πιει δυο ποτήρια κρασί | λησμονιέται και κόρτε σου κάνει | Κι έτσι έχεις τον ήλιο αγκαλιά | που διαρκώς στο χρυσάφι σε ντύνει | και χιλιάδες φιλιά | τα ξανθά σου γιομίζει μαλλιά

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης