Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Στο αφιερώνω


















01. Νηστεία, Έρωτας και Προσευχή Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας | Στίχοι: Ισαάκ Σούσης
Γλυκό μου βράδυ μαχαίρι χάδι | την πίκρα άνοιξε που με χωρά | Μου λες μπουμπούνα άντε ξεκούνα | πάντα παράνομη είν' η χαρά | Πέφτει η ασφάλεια κι ας είμαι χάλια | δε θα αντέξω ν' αντισταθώ | ό,τι μπορέσω για να σ' αρέσω | πάλι στα πόδια μου για να σταθώ | Από που έρχεσαι και που το πας | μέσα σου κλείνεσαι δε με κοιτάς | Από που έρχεσαι και που το πας | μια σκέτη τρέλα σαν με φιλάς | σαν με φιλάς | Δώδεκα η ώρα γεμάτη φόρα | νύχτα μου εργάσιμη τράβα κουπί | Η ώρα μία κρύα αστεία | κουτοί που είμαστε κι αληθινοί | Η ώρα δύο κάνε ταμείο | για να μας φτάσουνε κάνε ευχή | Κι όταν γυρίσουμε άδειο ψυγείο | νηστεία έρωτας και προσευχή

02. Στο αφιερώνω Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Μουσική: Αποστόλης Βαλαρούτσος | Στίχοι: Κώστας Ξηρομερίτης
Σβήσε τα φώτα γύρνα τα νώτα | σ’ ό,τι μας πίκρανε ως τα χθες | πράγματα καθεστώτα λέξεις καυτές | Μη με φοβάσαι δε σε πειράζω | δεν είναι ώρα να κρυφτείς | έλα τώρα κοντά μου όσο μπορείς | Στο αφιερώνω μην το αρνηθείς | είμαι μικρός διαφανής, είμαι σχεδόν κανείς | απλά διαπιστώνω κι έτσι μεγαλώνω, στ’ αφιερώνω | Αυτό το βράδυ φτιάχνω πετράδι | πολύτιμο αστραφτερό | κι απ’ της νύχτας το υφάδι τ’ άστρα αφαιρώ | Για να στα δώσω ήξερες πόσο | όλα οι καρδιές μας συγχωρούν | σ’ ένα ναι μικρό τόσο πόσα χωρούν

03. Ο διανοούμενος Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας | Στίχοι: Ισαάκ Σούσης
Εσύ αν ήσουν οι σπουδές μου | θα είχα γίνει αυθεντία | θα ήμουν πρώτος στις δουλειές μου | και θα 'κανα περιουσία | εσύ αν ήσουνα τ' ακίνητα | οι μετοχές και τ' αυτοκίνητα | θα ήμουνα life style μόνιμο εξώφυλλο | και δεν θα έβρισκα καιρό για ένα παλιόφιλο | Όμως με θέλεις διανοούμενο | να έχεις κι ένα προηγούμενο | να 'χεις να λες πως κάποιος σ' έχει διαμορφώσει | που η αγάπη σου τον είχε ξεσπιτώσει | μα εσύ με θέλεις μεγαλύτερο | κι απ' την ψυχή μου ό,τι καλύτερο | προτού σταθώ σαν το μαέστρο του χειμώνα σου | είσαι μωράκι μου κι εγώ ο κηδεμόνας σου | Εσύ ανέκδοτο αν ήσουν | ποτέ μου δε θα σε ξεχνούσα | προτού οι λύπες να με σβήσουν | σαν καραγκιόζης θα γελούσα | εσύ αν ήσουνα η πόλη μου | θα το 'χα πιει το βιτριόλι μου | με τα κομμάτια του έρωτά μου για συγκόλληση | θα 'χα και μόνιμη και σίγουρη απασχόληση

04. Πρόστυχο Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης | Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Με κομμένη αναπνοή σε κοιτάζω ένα πρωί | σα γυμνή νεράιδα να κινείσαι | απ’ τ’ απέναντι στενό μας χωρίζει ένα κενό | μα νομίζω πως κοντά μου είσαι | για καλό και για κακό έναν απλό τηλεφακό | έχω στήσει για να σε προσέχω | να σε βλέπω να μιλάς να δακρύζεις να γελάς | να νομίζω πως κοντά μου σ’ έχω | Άσε τα λόγια και μη γίνεσαι γελοίος | αυτό που κάνεις είναι πρόστυχο τελείως | Καρφωμένος εδώ περιμένω να δω | το κορμί σου σαν τον ήλιο να βγαίνει | στων ματιών σου το ναό μ’ ένα βλέμμα να καώ | κι η ψυχή μου τη φωτιά να μη χορταίνει | Οι φίλοι τα `χουν χάσει και με λένε τρελό | οι γείτονες με πήρανε χαμπάρι | ρωτάνε ποιος μου πήρε ξαφνικά το μυαλό | κι εγώ τους δείχνω το φεγγάρι | Πες την αλήθεια κι άσε κάτω το φεγγάρι | πολύ αέρα το μυαλό σου έχει πάρει | Θεέ μου τι λέω και όλο γίνομαι γελοίος | αυτό που κάνω είναι πρόστυχο τελείως | Με κομμένη αναπνοή στο καθρέφτη ένα πρωί | το μακό σου το λευκό κοιτάζεις | η καρδιά μου προσπαθεί στο ρυθμό ν’ αντισταθεί | τη στιγμή που κάνεις πως το βγάζεις | Άσε τα λόγια και μη γίνεσαι γελοίος | αυτό που κάνεις είναι πρόστυχο τελείως | Η αλήθεια γυμνή κι εγώ δίχως φωνή | κοιτάζω το ταβάνι να γυρίζει | στον ορίζοντα του νου το φεγγάρι του ουρανού | πέφτει και το πρόσωπό μου κοκκινίζει | Οι φίλοι τα `χουν χάσει και με λένε τρελό | οι γείτονες με πήρανε χαμπάρι | ρωτάνε ποιος μου πήρε ξαφνικά το μυαλό | κι εγώ τους δείχνω το φεγγάρι | Πες την αλήθεια κι άσε κάτω το φεγγάρι | πολύ αέρα το μυαλό σου έχει πάρει | Θεέ μου τι λέω και όλο γίνομαι γελοίος | αυτό που κάνω είναι πρόστυχο τελείως

05. Κάτι Σαββατοκύριακα Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Σάντυ Πολίτη   
Μουσική: Σάντυ Πολίτη | Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Μοιράζω φύλλα και ποντάρω σε ένα ψέμα | και σε αφουγκράζομαι σαν τίγρης της Βεγγάζης. | Και συ με κείνο το παράπονο στο βλέμμα | μέσα από ύποπτα προσπέκτους με κοιτάζεις. | Βαμμένα κόκκινα τα χείλια μέσα και έξω, | σε περιμένω σε ένα χάρτινο κρεβάτι. | Με τα παιχνίδια μου δεν πρόλαβα να παίξω, | στο ίδιο ψέμα θα ποντάρω, κάνε κάτι. | Κάτι νεκρά Σαββατοκύριακα | Πόσο μου λείπεις | Να μ’ αγαπήσεις περιμένω | Τι λες, δε σε καταλαβαίνω. | Κάτι νεκρά Σαββατοκύριακα | Πόσο φοβάμαι | Να σε χαρώ δεν προλαβαίνω | Τι λες, δε σε καταλαβαίνω. | Μοιράζω φύλλα και βουλιάζω μες το ψέμα. | Μια γκρίζα φλέβα στο κρανίο πάει να σπάσει. | Ό,τι μου χάρισες το πλήρωσα με αίμα. | Μια στάλα έρωτα στη φέξη και στη χάση. | Διπλά ποτά, σπάζω τσιγάρα, περιμένω, | να με κοιτάξεις μια φορά και να με σώσεις. | Ένα σου βλέμμα κοφτερό και αγαπημένο | αυτό το μέλλον το λαμπρό να σκοτώσεις. | Κάτι νεκρά Σαββατοκύριακα | Πόσο μου λείπεις | Να μ’ αγαπήσεις περιμένω | Τι λες, δε σε καταλαβαίνω. | Κάτι νεκρά Σαββατοκύριακα | Πόσο φοβάμαι | Να σε χαρώ δεν προλαβαίνω | Τι λες, δε σε καταλαβαίνω

06. Da capo Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας | Στίχοι: Γιάννης Μαύρος
Πηγαίνω τα μεγάλα ταξίδια | πεθαίνω με μια από τα ίδια | πηγαίνω τα ίσια ντερβίσια | τις κότες με τα ίσια ντερβίσια | τις κότες με πούπουλα πίσσα | πηγαίνω να τρελαίνω τους πρέπει | αυτούς με τα καβούρια στην τσέπη | τα φράγκα κάνουν κόντρες με μένα | πηγαίνω τα μυστήρια τρένα | Πιες τον καφέ γουλιά-γουλιά | ασ' τα εφέ μην λες πολλά | Πηγαίνω το στριφτό το τσιγάρο | με τ' άσπρα καριόλια φρικάρω | πηγαίνω των φευγάτων τη φάρα | γιατί 'ναι των γραβατών κατάρα | πεθαίνω μια ζωή να 'χω στείρα | με ζόμπι που 'χουν μοίρα καρμίρα | πηγαίνω χαβαλέ άγριες πλάκες | πηγαίνω τους αλήτες τους μάγκες | Πιες τον καφέ γουλιά-γουλιά | ασ' τα εφέ μην λες πολλά | Πηγαίνω μαύρους, άσπρους εργάτες | τη γη αυτοί σηκώνουν στις πλάτες | πεθαίνω δε γουστάρω φανφάρες | γεμίσαμε αστούς και ψωνάρες | πεθαίνω με τους κομπιουτεράδες | αυτοί οι εκλεκτοί οι νταβάδες | πηγαίνω στην πανσέληνο βόλτα | σε πάω σ' αγαπάω όπως πρώτα

07. Τα φάρμακα Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Κατερίνα Στανίση
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας | Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Τα φάρμακά σου στο συρτάρι | μικρά του γάλακτος θηρία | ζωή που έκανες κουβάρι | και τη μοιράστηκες στα τρία. | Φάρμακα για να μην ξεχάσεις | τους τόπους που έσβησαν στο χώμα, | πατρίδες που έγιναν κομπάρσοι | με μια σημαία δίχως χρώμα. | Φάρμακα για τις αϋπνίες, | φάρμακα για τις αναμνήσεις, | για κάποιων ξένων αμαρτίες | και φάρμακα για συναντήσεις | κι ακόμα, φάρμακα για χάδια | που σου ξυλιάσανε τα χέρια | και οδηγίες σ' ένα χάρτη | πως φτάνει κάποιος ως τ' αστέρια. | Φάρμακα για τα όνειρά σου | και συνταγές για όλες τις λύπες, | για όσα κλώτσησες μια νύχτα | κι όσα μετάνιωσες που είπες. | Γι' αυτούς που βλέπουν στη σκοπιά τους | αγγέλους να τους οδηγούν στη μάχη, | φάρμακα για την ερημιά τους | για όσους πια θα ζουν μονάχοι. | Φάρμακα για τις αϋπνίες | φάρμακα για τις αναμνήσεις | για κάποιων ξένων αμαρτίες | και φάρμακα για συναντήσεις. | Τα φάρμακά σου στις ντουλάπες | και στα μπαούλα και στα σκρίνια. | Το 'χεις το σπίτι φαρμακείο | σταμάτα πια αυτή τη γκρίνια.

08. Το βήμα Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας | Στίχοι: Ισαάκ Σούσης
Βήματα ανθρώπων που δεν ταξιδεύουν | βάζουνε τις ζώνες και παραμονεύουν | βλέπουν να συγκρούονται τα αισθήματά τους | βιάζονται μπερδεύονται με τα λουριά τους | Με ουρά στα σκέλια και όψη μονομάχου | σώματα Αρείων και μιλιά βατράχου | βήματα ανθρώπων που τα καταφέρνουν | μόνο που υπάρχουν πανικό να φέρνουν | φτιάχνουνε αφίσες για την απουσία | και επιχορηγούνται για την αφασία | Έφευγα ένα όνειρο πριν με τρομάξεις | πριν απ\' το φόβο σου κι εσύ ν' αλλάξεις | ξέρω κατά βάθος πως δεν ξεχρεώνω | η πιστωτική μου φτάνει για ένα χρόνο | όσο κι αν θυμώσω κι αν παρακαλέσω | πάλι μοναχός μου πρέπει να μπορέσω | Τρεις γενιές Οιδίποδες που σε ψηφίζουν | που τραυλίζουν κείμενα και πιθηκίζουν | ψάχνουν καλοπέραση στην ξεραΐλα | στην παλιά φανέλα και στη βαρβατίλα | βάζουνε το δάχτυλο στην ίδια πρίζα | για να εξοντώσουνε ζητάνε μίζα | Σώματα που 'μείναν στο καθαριστήριο | δίχως υποσχέσεις και χωρίς μυστήριο | Τρεις γενιές Οιδίποδες που σε ψηφίζουν | που τραυλίζουν κείμενα και πιθηκίζουν | Έφυγα ένα όνειρο πριν με ξεχάσεις | πριν από τα χέρια σου με ξαναχάσεις | οι στροφές του δρόμου είναι η φωλιά μου | είσαι το πριόνι μου και τα κλαδιά μου | σ' όσες εξορίες και να περπατήσω | πάλι ένα βήμα θα με φέρει πίσω

09. Ο τζίτζικας Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Μουσική: Γιάννης Ζαχαρόπουλος | Στίχοι: Γιάννης Μυλωνάς
Μου είναι λίγο δύσκολο να λέω "ναι" συνέχεια | και που και που να στέκομαι σε στάση προσοχής | Να γίνομαι ρεντίκολο ζητώντας τους ρουσφέτια | ούτε που να το σκέφτομαι είναι θέμα αρχής | Μέσα στον κόσμο αρνήθηκα | τα πράγματα τ’ ανήθικα | κι απ’ τη ζωή του μέρμηγκα | προτίμησα τον τζίτζικα | Είναι σχεδόν αδύνατον το στόμα μου να κλείσω | όταν ακούω πράγματα γύρω μου φοβερά | και μια ζωή ποδήλατο δε δέχομαι να ζήσω | για άλλους είν’ τα δράματα για μένα η χαρά

10. Τα ονόματα Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Μουσική: Κίτρινα Ποδήλατα | Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Τα ονόματα που ζήσαμε δεν έρχονται στον ύπνο μας | τα ονόματα εκδικούνται και στοιχειώνουν | και μέσα στο φανταστικό το γυάλινο τον κήπο μας | κυκλοφορούν μ’ ολόχρυσες τις μάσκες που ματώνουν | Τζάνις Τσόπλιν, Έλβις, Χέντριξ και Τζιμ Μόρισον | ποιας ερημιάς ντυθήκατε μαχαίρια και ξυράφια | σε ποια υπόγεια τ’ ουρανού ξεφύγατε και ζείτε | ντυμένοι σαν επίσκοποι με τα χρυσά σας άμφια | Σε ποιο πανάρχαιο πικάπ τα νέα θα μου πείτε | παίζοντας τα φαντάσματα σε μιας ζωής χαλάσματα | πώς διάβολο και βρήκατε το ίδιο παιχνιδάκι | στα χέρια του δικού μας Καρυωτάκη | Ξενύχτια μέχρι το πρωί. Δεκαετία έρημη. | Σταμάτησε στο τέλος του εξήντα | Βερμούτ, Βισκόντι και Τριφό. Διαδηλώσεις. Πόλεμοι. | Γεμάτες κλούβες με υπόπτους στην ύποπτη τη νύχτα. | Τζάνις Τσόπλιν, Έλβις, Χέντριξ και Τζιμ Μόρισον | ποιας ερημιάς ντυθήκατε μαχαίρια και ξυράφια | σε ποια υπόγεια τ’ ουρανού ξεφύγατε και ζείτε | ντυμένοι σαν επίσκοποι με τα χρυσά σας άμφια | Σε ποιο πανάρχαιο πικάπ τα νέα θα μου πείτε | παίζοντας τα φαντάσματα σε μιας ζωής χαλάσματα | πώς διάβολο και βρήκατε το ίδιο παιχνιδάκι | στα χέρια του δικού μας Καρυωτάκη | Τη μαύρη πέτρα που έχω μες στο στόμα | ούτε φεύγει, ούτε καταπίνεται | δεν είστε εδώ, φίλοι μου, για να μου εξηγηθείτε | τι ακριβώς θα γίνει και τι γίνεται | Ο χωρισμός σας γίνεται νεράκι που δεν πίνεται | ποιας ερημιάς ντυθήκατε μαχαίρια και ξυράφια | σε ποια υπόγεια τ’ ουρανού ξεφύγατε και ζείτε | ντυμένοι σαν επίσκοποι με τα χρυσά σας άμφια | Σε ποιο πανάρχαιο πικάπ τα νέα θα μου πείτε | παίζοντας τα φαντάσματα σε μιας ζωής χαλάσματα | πώς διάβολο και βρήκατε το ίδιο παιχνιδάκι | στα χέρια του δικού μας Καρυωτάκη

11. Να ζήσεις ή να παίξεις Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & SoNaMa          
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας | Στίχοι: Ισαάκ Σούσης
Κουκλίτσες μου απέναντι | που όμοια σας προσέχω | χωρίς εσάς παράσταση | να δώσω δεν αντέχω | Να γίνω καταδεκτικός | με όλες σας εξίσου | την τάξη αντιγράφοντας | του κούφιου παραδείσου | εκεί που όλα γίνονται | με τέρψη και με χάρη | και τα φωτίζει ποίηση | το χάρτινο φεγγάρι | Λατρεύω τα πλουμίδια σας | τις κόνξες σας, τις πόζες | πόσες ζωές γκρεμίσατε | αόρατες μπουλντόζες | Ακόμα κι όταν χάνετε | κομμάτια του εαυτού σας | δεν χάνετε την αγκαλιά του ξύλινου κουτιού σας | Την κάθε προσδοκία σας | εγώ θα ξεπεράσω | μόνο μην γίνετε άνθρωποι | και σας ξαναγοράσω | Κουκλίτσες μου αλάνθαστες | κουκλίτσες μου ατσίδες | εγώ δεν είμαι απ' τα παιδιά | που θα σας κάνουν βίδες | Γυαλίζω τον καθρέφτη σας | και σφίγγω τον κορσέ σας | κι αν επιστρέψω στη ζωή | θα γίνω και πλασιέ σας | Κουκλίτσες μου στις έχθρες σας | εγώ θα σας χωρίσω | να με φοβάστε μοναχά | όταν υποχωρήσω | την πλάτη στρέφοντας σ' εσάς | απρόσιτος στις λέξεις | τότε που αναλογίζομαι | να ζήσεις ή να παίξεις | Τότε για πάντα αμίλητες | θα γέρνετε στο ράφι | σαν έτοιμες να πέσετε | στου κόσμου το ξυράφι

12. Άγνωστος Χ Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Μουσική: Vasco Rossi | Στίχοι: Γιάννης Μαύρος
Θέλω να ζήσω δίχως κανένας | να με ρωτάει το πώς και γιατί | θέλω να ζήσω κλειστό λιμάνι | που δε χωράει καράβι να μπει | θέλω να ζήσω σε υπόγειο βασίλειο | κράτα τον ήλιο σου μακριά | θέλω να ζήσω να ξεγλιστρήσω σαν σκιά | Λες μονομιάς να με κάνεις σταρ | αν κάψω της μοναξιάς μου τα μπαρ | αν ράψω κουστούμι με φίνο υλικό | αν δίνω τα πάντα χωρίς να ζητώ | τζίφος μωρό μου χλωμό ν’ αντέξω | άσε με απ’ έξω η ψήφος μου θα `ναι λευκό | Θέλω να ζήσω μισώ τα μέτρα | δεν βάζω πήχη όπως βάζεις εσύ | θέλω να ζήσω στην τύχη αβέρτα | θέλω να ζήσω άγνωστος Χ | θέλω να ζήσω μ’ άδεια μπουκάλια | να μου κρατούν σιωπηλή συντροφιά | θέλω να ζήσω στο ρίσκο συννεφιά | Λες μονομιάς να με κάνεις σταρ | αν κάψω της μοναξιάς μου τα μπαρ | αν ράψω κουστούμι με φίνο υλικό | αν δίνω τα πάντα χωρίς να ζητώ | τζίφος μωρό μου χλωμό ν’ αντέξω | άσε με απ’ έξω η ψήφος μου θα `ναι λευκό | Θέλω να ζήσω στα λουλούδια αγκάθι | επαναστάτης χωρίς αφορμή | θέλω να ζήσω σαν σκληρό κομμάτι | που θα πάρει μαζί η βροχή | θέλω να ζήσω μια ζωή στο χύμα | κόντρα στο κύμα στο πουθενά | θέλω να ζήσω μα δεν ζητάω πολλά

13. Μπόλικη φιλοσοφία Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Μαρία Κλάρα
Μουσική: Νίκος Μπότσας | Στίχοι: Νίκος Μπότσας
Μην τα παίρνεις όλα σοβαρά | Βάρυνε η ζωή μας με πολλά | Πράγματα άχρηστα που χρόνια κουβαλάμε | Είχαμε δεν είχαμε δουλειά | κάναμε πολύπλοκα τα απλά. | Ζαλισμένοι στο λαβύρινθο γυρνάμε | Τα μπερδέψαμε και αφού δεν ξεμπερδέψαμε, | μεταφυσική και μπόλικη φιλοσοφία. | Και μιλήσαμε, την αναλύσαμε στο γιατρό | την ταραγμένη μας ισορροπία. | Ψάχνεις νόημα να βρεις, | κι όταν το βρεις απορείς | πόσο γρήγορα ξεβάφει. | Και τι μένει τελικά, | η αλήθεια είναι μια, | πως αλήθεια δεν υπάρχει. | Μην τα παίρνεις όλα σοβαρά. | Κόψε φόρα και καμιά φορά | και άσε απλά το ρεύμα βόλτα να σε πάει. | Άραξε σε ήρεμα νερά, | άδειασε από το νου τα περιττά | Και έτσι νιώσε απλά το χρόνο να κυλάει. | Τα μπερδέψαμε και αφού δεν ξεμπερδέψαμε, | μεταφυσική και μπόλικη φιλοσοφία. | Και μιλήσαμε, την αναλύσαμε στο γιατρό | την ταραγμένη μας ισορροπία. | Ψάχνεις νόημα να βρεις, | κι όταν το βρεις απορείς | πόσο γρήγορα ξεβάφει. | Και τι μένει τελικά, | η αλήθεια είναι μια, | πως αλήθεια δεν υπάρχει.

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης