Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Ένα κόκκινο μήλο η καρδιά μου
















01. Άννα μην κλαις Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος | Στίχοι: Bertolt Brecht & Μάριος Πλωρίτης
Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι | (Άννα μην κλαις) | θα γυρέψουμε βερεσέ απ' τον μπακάλη. | Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή | (Άννα μην κλαις) | στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί | Μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει | (Άννα μην κλαις) | Εμένα δε με βάζουν στο χέρι. | Ο στρατός ξεκινά | (Άννα μην κλαις) | Σαν γυρίσω ξανά | θ' ακολουθώ άλλες σημαίες. | Ο στρατός ξεκινά

02. Η μπαλάντα του ξεσηκωμού Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος | Στίχοι: Γιώργος Μιχαηλίδης
Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο, | η οργή του λαού, | κυλάει πάνω απ' τα χωράφια, | ποιος τη σταματάει, ποιος τη σταματάει, | ποιος, ποιος τη σταματάει. | Κοιλάδα της Φουέντε Οβεχούνα, | το χέρι που σ' έσπερνε, | τον κεραυνό τώρα κρατάει, | ποιος το σταματάει, ποιος το σταματάει, | ποιος, ποιος το σταματάει. | Αιώνες γονατισμένη από την πίκρα, | η ψυχή του λαού, | φτερούγες τώρα βγάζει κι ανεβαίνει, | ποιος τη σταματάει, ποιος τη σταματάει, | ποιος, ποιος τη σταματάει. | Αιώνες γονατισμένη από την πίκρα, | η ψυχή του λαού, | φτερούγες τώρα βγάζει κι ανεβαίνει, | ποιος τη σταματάει, ποιος τη σταματάει, | ποιος, ποιος τη σταματάει. | Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο, | η οργή του λαού, | κυλάει πάνω απ' τα χωράφια, | ποιος τη σταματάει, ποιος τη σταματάει, | ποιος, ποιος τη σταματάει.

03. Αν η μισή μου καρδιά Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος | Στίχοι: Ναζίμ Χικμέτ
Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται, γιατρέ, εδώ πέρα | η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται | με τη στρατιά που κατεβαίνει προς το κίτρινο ποτάμι | Η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται. | Κι ύστερα, γιατρέ, την κάθε αυγή | την κάθε αυγή, γιατρέ, με τα χαράματα | πάντα η καρδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται. | Κι ύστερα, δέκα χρόνια, γιατρέ, | που τίποτα δεν έχω μες στα χέρια μου | να δώσω στο φτωχό λαό μου, | τίποτα πάρεξ ένα μήλο | Ένα κόκκινο μήλο | Την καρδιά μου.

04. Ο Μπελογιάννης ζει Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Λάκης Χατζής | Στίχοι: Δημήτρης Ραβάνης
Τον ξέρουνε τα ελάτια, τα πλατάνια | ίδιος μ' αυτά, περήφανος, στητός | αχούν απ' τη φωνή του τα ρουμάνια | μπρος για τη νίκη, για το κόμμα μπρος. | Ο Μπελογιάννης ζει μες στην καρδιά μας, | ο Μπελογιάννης ζει πα στις κορφές | ο Μπελογιάννης ζει κι είναι κοντά μας | στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές. | Ζει σ' όλους τους καιρούς, σ' όλους τους τόπους | το κάθε σπίτι, σπίτι του δικό. | Ζει ο Μπελογιάννης, ζει με τους ανθρώπους | που χτίζουν έναν κόσμο σοσιαλιστικό. | Ο Μπελογιάννης ζει μες στην καρδιά μας, | ο Μπελογιάννης ζει πα στις κορφές | ο Μπελογιάννης ζει κι είναι κοντά μας | στων τραγουδιών τις λεύτερες στροφές.

05. Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις | εκεί που πάει να σκύψει | με το σουγιά στο κόκκαλο | με το λουρί στο σβέρκο | Νάτη πετιέται απο ξαρχής | κι αντριεύει και θεριεύει | και καμακώνει το θεριό | με το καμάκι του ήλιου

06. Τ' άσπρο ξωκλήσι Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Τ' άσπρο ξωκλήσι στην πλαγιά | κατάγναντα στον ήλιο | πυροβολεί με το μικρό | στενό παράθυρό του | Και την καμπάνα του αψηλά | στον πλάτανο δεμένη | την εκουρντίζει ολονυχτίς | για του Αη Λαού τη σκόλη

07. Ο ταμένος Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά | σωπαίνουν κι οι καμπάνες | σωπαίνει κι ο πικρός Ρωμιός | μαζί με τους νεκρούς του | Και απα στην πέτρα της σιωπής | τα νύχια του ακονίζει | μονάχος κι αβοήθητος | της λευτεριάς ταμένος

08. Λαός Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Μικρός λαός και πολεμά | δίχως σπαθιά και βόλια | για όλου του κόσμου το ψωμί | το φως και το τραγούδι | Κάτω απ' τη γλώσσα του κρατεί | τους βόγγους και τα ζήτω | κι αν κάνει πως τα τραγουδεί | ραγίζουν τα λιθάρια

09. Το τραγούδι του τρελού Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης | Στίχοι: Κώστας Βάρναλης
Αϊ! με το γύφτικο ζουρνά, | με νταγερέ, που κουδουνά, | σύρε σκοπόν αντάμικο. | Εστράβωσα τη φέσα μου, | έρωτας που 'ναι μέσα μου | για να χορέψω τσάμικο. | Χίλια χέρια κι άρματα | να 'χα να σας φράξω, | να 'χα και δυο κέρατα | τον οχτρό να σκιάξω! | Για να βαστάξει όσο μπορεί, | το μακελειό, να 'στε γεροί, | της πένας αντρειωμένοι! | Κανοναρχάτε τ’ όνομά μας, | όντας η δόξα μελετά μας | τα σκελετά, γερμένη. | Να χαμ’ ένα βασιλιά, | για να μας θαμπώνει, | με λειρί στο κούτελο, | και φωνή τρομπόνι! | Όλα εδώ χάμου ψεύτικα. | Δε σ’ έζησα, ονειρεύτηκα, | μαύρη ζωή, όλη πίκρα. | Μα θα χαρώ σε, λευτεριά, | αιώνια αλήθεια κι ομορφιά, | σαν θα περάσω αντίκρα. | Να χαμ’ ένα βασιλιά, | δράκο με χοντρό λαιμό, | σέρτικο κι αράθυμο, | για να κάνει πόλεμο! | Άμποτε λίγο να δυνόμουν | για μια στιγμή να τρελαινόμουν, | ο σαλεμένος νους | και τα κλεισμένα τσίνορα | να μην ξαμώνουν σύνορα | και χώριους ουρανούς! | Να ιδώ τον κόσμο ανάποδα | τον αδερφό μου ξένο | και τον οχτρόν αδέρφι μου | αδικοσκοτωμένο.

10. Πόσο οι άνθρωποι είναι μόνοι Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Νίκος Μαμαγκάκης | Στίχοι: Κώστας Βάρναλης
Γύρω μου ζητώ ένα χέρι, ένα χέρι, | να με σφίξει, ναν το σφίξω, | άνδρες και παιδιά και γέροι | το τραβούν, ας τους αγγίξω, | ένας τον άλλον δεν ξέρει. | Πόσο οι άνθρωποι είναι μόνοι, | πόσο οι άνθρωποι είναι μόνοι, | σαν ο φόβος τους ενώνει, | σαν ο φόβος τους ενώνει. | Τα ματάκια μου κλειδώνω | και στην άβυσσο απολιέμαι, | με είδε φόβο, μα είδε πόνο, μα είδε πόνο, | νιώθω πια και συλλογιέμαι | τι πολύ μακριά ξαπλώνω. | Αν η τύχη μας φυλάξει, | αν η τύχη μας φυλάξει, | μοναχά ο οχτρός θ’ αλλάξει, | μοναχά ο οχτρός θ’ αλλάξει.

11. Προσωπογραφία Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Τάσος Καρακατσάνης | Στίχοι: Γιώργος Χρονάς
Στο σπίτι της λύπης | κρεβάτια και βάζα, | λουλούδια και κάδρα γυμνά. | Παντού ερημιά. | Τον είδα και ήταν | με χέρια λυμένα. | Τσιγάρο που λάμπει ξανά. | Παντού ερημιά. | Τον είδα και ήταν | μια λάμψη στη δύση, | αέρας και σκόνη παλιά. | Παντού ερημιά. | Εκείνος που είδες, | αυτός που περνάει, | αυτός που βαδίζει αργά | σα να 'ναι σκιά. | τον είδες και ήταν | με χέρια λυμένα. | Τσιγάρο που λάμπει ξανά. | Παντού ερημιά. | Τον είδες και ήταν | μια λάμψη στη δύση, | αέρας και σκόνη παλιά. | Παντού ερημιά.

12. Οι ηθοποιοί Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Τάσος Καρακατσάνης | Στίχοι: Γιώργος Χρονάς

13. Το καράβι Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Σπήλιος Μεντής | Στίχοι: Σπήλιος Μεντής
Βγαίνει αργά απ' το λιμάνι το βαπόρι | στην παγωμένη καταχνιά του δειλινού, | μια φυσαρμόνικα ακούγετ' απ' την πλώρη | να τραγουδάει τη νοσταλγία του γυρισμού. | Θα καρτερώ όσον καιρό | λείπεις μακριά στην ξενιτειά. | Κι εγώ ιδαλγός ταξιδευτής της παραλίας | της φυσαρμόνικας ακούω τον σκοπό | και σκλάβος γίνομαι γλυκιάς μελαγχολίας | σαν να 'μαι αυτός που πάει μακριά στα ξένα, εγώ. | Να μ' αγαπάς όπου κι αν πας | κι όπου βρεθείς μη μ' αρνηθείς. | Μαύρο σημάδι έχει γίνει το καράβι | πέρα στη γκρίζα του ορίζοντα γραμμή | μα η φυσαρμόνικα να τραγουδάει δεν παύει | για τη θλιμμένη του ξενιτεμού στιγμή. | Γλάρου φτερά για μια φορά | να 'χα να 'ρθω για να σε βρω. | Να μ' αγαπάς!

14. Οι άγγελοι της οπτασίας Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Κώστας Κακαβελάκης | Στίχοι: Δημήτρης Νταής
Της Μεσογείου οι σπηλιάδες | κρατούν κρυφό το μυστικό, | είν’ οι απόκρυφες Μαινάδες | που λειτουργούν σ’ εσπερινό. | Πολεμιστές από την Καρχηδόνα | σου σμίλεψαν κορμί από φωτιά, | για να ξορκίζεις του θανάτου την εικόνα | όταν μας βρίσκει το φεγγάρι αγκαλιά. | Οι άγγελοι της οπτασίας | δέσμιοι των βεγγαλικών, | κομμάτια της δικής μου παρουσίας | στου λιμανιού σου τ’ αδιαίρετο παρόν. | Οι χρονοδείχτες αφημένοι | στην αύρα του Ευβοϊκού, | αμέριμνοι, χορεύουν μεθυσμένοι | στις νότες επουράνιου πνευστού. | Πολεμιστές από την Καρχηδόνα | σου σμίλεψαν κορμί από φωτιά, | για να ξορκίζεις του θανάτου την εικόνα | όταν μας βρίσκει το φεγγάρι αγκαλιά.

15. Οι βιτρίνες της οδού Ιεριχούς Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Κώστας Κακαβελάκης | Στίχοι: Δημήτρης Νταής
Σε άλλες, μισοσκότεινες, | σκοτώνω τα προσχήματα που κάλυψαν την τρέλα, | περιφέρω το κορμί μου σε διαδρόμους κρατικής υπηρεσίας | για τυφλούς, τα ψιλά απ’ το ταμείο ανεργίας, | τα τσιγάρα, το γυρτό λεωφορείο, | το δικό σου, αμετάκλητο, αντίο, | στις βιτρίνες της οδού Ιεριχούς. | Μέσ’ στα πάρκα, άγιος και μακελάρης, | τα συνθήματα, διαβάζω, των εφήβων, | παραδίδω το κορμί μου σ’ αστυνόμους, | στρατιώτες, μισθοφόρους και γιατρούς, | στις πλατείες ξεχυθήκαν και πουλάνε συνταγές | οι μεταπράτες συνειδήσεων, | στα κανάλια, τα δελτία των ειδήσεων, | αδιάφορα χαϊδεύουν τους πολλούς. | Τα ψιλά απ’ το ταμείο ανεργίας, | τα τσιγάρα, το γυρτό λεωφορείο, | το δικό σου, αμετάκλητο, αντίο, | στις βιτρίνες της οδού Ιεριχούς.

16. Ματωμένο φεγγάρι Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Ένας κρατούσε το μαχαίρι | άλλος κρατούσε το σπαθί | κι εγώ σου κράταγα το χέρι | το χέρι μου να ζεσταθείς | Αγάπη μου, αγάπη μου | θα σου μιλήσω τώρα | για της χαράς την ώρα | και για την λευτεριά | αγάπη μου, αγάπη μου | στην πικραμένη χώρα | θα σταματήσει η μπόρα | και θα 'ρθει η ξαστεριά | Είναι το φεγγάρι ματωμένο | κι ο ήλιος είναι σκοτεινός | και μες στη νύχτα περιμένω | ν' ανοίξει πάλι ο ουρανός

17. Προσωπογραφία Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Τάσος Καρακατσάνης | Στίχοι: Γιώργος Χρονάς
Στο σπίτι της λύπης | κρεβάτια και βάζα, | λουλούδια και κάδρα γυμνά. | Παντού ερημιά. | Τον είδα και ήταν | με χέρια λυμένα. | Τσιγάρο που λάμπει ξανά. | Παντού ερημιά. | Τον είδα και ήταν | μια λάμψη στη δύση, | αέρας και σκόνη παλιά. | Παντού ερημιά. | Εκείνος που είδες, | αυτός που περνάει, | αυτός που βαδίζει αργά | σα να 'ναι σκιά. | τον είδες και ήταν | με χέρια λυμένα. | Τσιγάρο που λάμπει ξανά. | Παντού ερημιά. | Τον είδες και ήταν | μια λάμψη στη δύση, | αέρας και σκόνη παλιά. | Παντού ερημιά.

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης