Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2016

Τραγούδια του Αττίκ





















Διάφοροι ερμηνευτές σε τραγούδια του Αττίκ

Τα τραγούδια και οι στίχοι τους:

01. Μαραμένα τα γιούλια Τραγούδι: Γεωργία Κορώνη
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Χτές αργά με ψυχή φορτωμένη | από θλίψη γιά σε περισσή, | πήγα μόνος να δω τι απομένει, | απ' τον κήπο που πότιζες εσύ. | Την πορτούλα ο κισσός είχε κλείσει, | μήπως ξένος κανείς την διαβεί | κι είχε ο χρόνος μ' αγκάθια στολίσει, | τη βρυσούλα που μένει πια βουβή. | Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες | μαραμένα και τα γιασεμιά | μαραμένες κι οι ελπίδες μου όλες | στης καρδιάς μου τη μαύρη ερημιά. | Στη γωνίτσα που άλλοτ' ανθούσε | μέσα στ' άνθη η δική μας χαρά, | ενώ ο κήπος τριγύρω πενθούσε, | μέσα μ' ένοιωσα τέτοια συμφορά. | Ως το βράδυ μονάχος μιλούσα, | σαν να σ' είχα κοντά μου ξανά | κι όταν νύχτωσ' εκεί που γυρνούσα, | είπα "Να ζει κανείς η να μη ζει"

02. Τα καημένα τα νιάτα Τραγούδι: Σταύρος Παρούσης
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Μυρωμένο φυσούσε τ' αγέρι, | ήσαν κάτασπρες οι λεμονιές | κι εφτερούγιζαν σ' όλα τα μέρη | γοργά χελιδόνια που χτίζαν φωλιές. | Μεθυσμέν' απ' την αύρα τ' Απρίλη | ένα ζεύγος φιλιόταν γλυκά | κι ένας γέρος με τρέμοντα χείλη | τους χαμογελούσε μελαγχολικά. | Τα καημένα τα νιάτα τι γρήγορα που περνούν.. | Σαν τραγούδι ερωτικό, σαν αστέρι διαβατικό | κι όταν είναι φευγάτα, πίσω ποτέ δε γυρνούν, | όπως δε γυρνά μιά στιγμή | στην πηγή το ποτάμι που τρέχει μ' ορμή. | Το Βιεννέζικο βαλς αντηχούσε, | ο χορός είχε ανάψει καλά | ένας νέος μια νέα κρατούσε | και της εμουρμούριζε λόγια τρελά. | Η μαμά στη γωνιά καθισμένη | με ρυτίδες και άσπρα μαλλιά | το παιδί της εθώρ' η καημένη | κι αναλογιζόταν κι αυτή τα παλιά. | Τα καημένα τα νιάτα τι γρήγορα που περνούν.. | Σαν τραγούδι ερωτικό, σαν αστέρι διαβατικό | κι όταν είναι φευγάτα, πίσω ποτέ δε γυρνούν, | όπως δε γυρνά μιά στιγμή | στην πηγή το ποτάμι που τρέχει μ' ορμή. | Με αυτό το τραγούδι το πλάνο | άλλοι κλαίνε και άλλοι γελούν | κι ενώ γύρω-τριγύρω στο πιάνο | κοπέλες και νέοι τον κόσμο χαλούν. | Μερικοί που τ' ακούν σε μιαν άκρη | συγκινούνται και δεν ξέρουν πώς | να σφουγγίσουν με τρόπο το δάκρυ | που αποσπάζει αυτός ο σκοπός.

03. Χωρίς φιλί Τραγούδι: Γεωργία Κορώνη
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Κ' οι δυό τους νέοι με μυαλά συνηθισμένα | και με μιά αγάπη στην ψυχή | θαρρούσαν πάντα, σαν και σας ή σαν εμένα | πως έχει η αγάπη μόνο αρχή | Μέσα στην τρέλλα του λοιπόν το ζευγαράκι | σαν έβλεπ' άλλο ταίρι μελαγχολικό | εσταματούσε κάτω από το ζευγαράκι | κι αυτός της έλεγε με ύφος λογικό: | Οταν μιά αγάπη που νομίζαμ' αιωνία | φτάσει μοιραία στην παρακμή | δυστυχισμένες δυό υπάρξεις μ' αγωνία | βλέπουν να έρχεται η στιγμή | Που η αγάπη τους θα μοιάζει τυραννία | τότε τον πόνο τους ας πνίξουνε | μιά πέτρα πίσω τους ας ρίξουνε | κι ώρα καλή χωρίς φιλί | Μα κάθε αγάπη έχει πάντα αρχή και τέλος | νόμοι μας το 'πανε γραφτοί | έστω κι αν λέγεται Ρωμαίος ή Οθέλλος | ή κι Ιουλιέττα αν λεν αυτή | Γίνηκ' ο έρως τους λοιπόν απλή συνήθεια | και πριν ν' αρχίσουν να κοιτάζονται σκληρά | όπως τελειώνουν της γιαγιάς τα παραμύθια | αυτή τον άφησε και του 'γραψε σκληρά

04. Σερενάτα Τραγούδι: Σταύρος Παρούσης
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Οι στίχοι του παραπάνω τραγουδιού δεν είναι διαθέσιμοι προς το παρόν

05. Αν βγουν αλήθεια Τραγούδι: Γεωργία Κορώνη
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Μου είπες φεύγω και σ' αφήνω | πουλί ελεύθερο θα γίνω | για νά βρω σ' άλλην αγκαλιά | άλλη φωλιά, γλυκύτερα φιλιά. | Μα γω σου είπα ο καημένος | θα μετανιώσεις ορισμένως | αγάπες ψεύτικες θα βρεις, | μα δε μπορείς τέτοια καρδιά να βρεις. | Αν βγουν αλήθεια | όσα νομίζεις παραμύθια | αν δυστυχήσεις, | την πόρτα μου έλα να χτυπήσεις | θα στην ανοίξω | και θα σε κλείσω | στο στήθος μου χωρίς ντροπή | κι ο κόσμος ότι θέλει ας πει | Μού 'παν πως τώρα ευτυχισμένη | μέσ' τα διαμάντια βουτηγμένη | αγάπη ψεύτικη κερνάς | κι όπου περνάς πλανιέσαι και πλανάς. | Σαν είν' η αγάπη πουλημένη, | δυο βγαίνουν πάντα γελασμένοι | Θά 'ρθει στιγμή να βαρεθείς | και τότε ευθύς εμέ θα θυμηθείς

06. Να ζει κανείς ή να μη ζει Τραγούδι: Σταύρος Παρούσης
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Πολλούς έχουν τρελάνει δυο μαύρα μάτια | πολλοί καταστράφηκαν για γαλανά | πολλές καρδιές τα γκρίζα κάναν κομμάτια | μα 'γώ φοβάμαι τα καστανά! | Αυτά μου έλεγ' ένας φίλος μου ένα βράδυ | κι' εγώ γελούσα ειρωνικά | ως που ένα βλέμμα καστανό γλυκό σαν χάδι | μια μέρα μ' έκανε να πω σπαραχτικά | Σε μια ζωή καταστραμμένη | από τον έρωτα μιας καστανής | σε μια ζωή που δεν σου μένει | παρά να κλαις και να πονείς | Σε μια ζωή τυραννισμένη | που δίχως λόγο πια διαβαίνει | ζωή πεζή, ζωή χαμένη | να ζει κανείς ή να μη ζει | Πόσες φορές δεν είπα να βρω ένα τρόπο | να μη ξυπνήσω πλέον κάποιο πρωί | μα δεν το θέλω, μήπως της κάνω κόπο | να με θυμάται μεσ' στη ζωή! | Όχι! Δεν θέλω τα ματάκια της να κλάψουν | για μένα ούτε μισή στιγμή | ας παν χαρούμενα κι' αλλού φωτιές ν' ανάψουν | κι' ας περισσέψουνε για μένα οι λυγμοί.

07. Παπαρούνα Τραγούδι: Γεωργία Κορώνη
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Την πρωτόειδε μ' ολοκόκκινα ντυμένη | καλλιτέχνης με κεφάλι αυτός ψαρό | κοριτσάκι αυτή μικρό να μαζεύει ζωηρό | παπαρούνες σε κάποιο αγρό. | Οι διαβάτες την κοιτούσαν μαγεμένοι | και περνούσαν μ' ένα βήμα σιγανό | μ' αυτός μέσ' το δειλινό είπε μ' ύφος ταπεινό | στο λουλούδι το ζωντανό: | Παπαρούνα χαρωπή | οι διαβάτες που διαβαίνουν | σ' αγαπούνε μα σωπαίνουν | και κανένας δε θα σου πει, | Παπαρούνα φλογερή, | παπαρούνα ζηλεμένη | ο διαβάτης που προσμένει, | άλλην δε ζητά να βρει. | Δεν τον άκουσε η δροσάτη παπαρούνα | εμεγάλωσε και πίστεψε πολλά | λόγια ενός απατηλά, ύστερ' άλλου πιο τρελά | κατρακύλησε χαμηλά. | Ξεπεσμένη στου θεάτρου τη φουρτούνα | κει που χόρευε ένα βράδυ στη σκηνή | σάμπως άκουσε βραχνή να της λέει μια φωνή | απ' τη σάλα τη σκοτεινή. | Παπαρούνα σκυθρωπή, | οι διαβάτες που διαβήκαν | σ' αγαπήσαν μα σ' αφήκαν | βουτηγμένη μεσ' τη ντροπή. | Παπαρούνα σκυθρωπή, | παπαρούνα μαραμένη | ο διαβάτης που προσμένει | άλλην δε ζητά να βρει

08. Άδικα πήγαν τα νιάτα μου Τραγούδι: Σταύρος Παρούσης
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Καθώς γυρνούσ' απ' της ζωής το πανηγύρι, | με κουρασμένη καρδιά κι ορφανή | στάθηκα μπρος απ' το μοιραίο το γεφύρι, | που όποιος περνά, παύει πια να πονεί | Κι εκεί που κοίταγα να σβήνουν προς τα πίσω, | μέσα στο δρόμο μου το μακρινό, | όσες μορφές μου 'τυχε ν' αγαπήσω, | άναψ 'έν' άστρο ξαφνικά στον ουρανό. | Ήταν μικρό μα είχε λάμψη περισσή, | πώς να στο πω, ήσουν εσύ. | Άδικα πήγαν τα νιάτα μου | κι είναι τα χρόνια φευγάτα μου, | αφού δε σ' είχα γνωρίσει, | παρά στου βίου τη δύση, | Άδικα πήγαν τα νιάτα μου, | νέα τρελλή μαυρομάτα μου, | δεν είναι πια για φιλιά | τα μαλλιά τα χιονάτα μου! | Την καταδίκη μου μαντεύω μ' αγωνία | τη λέξη 'Γέρο' στα χείλη κρατείς | και τα ματάκια σου με τρόμο κι αγωνία | λένε 'Δεν κάνεις πια για εραστής' | Μα δεν τ' αρνιέμαι είσαι το λούλουδο τ' Απρίλη | που μόλις άνοιξε στην αντηλιά | είσαι η αυγούλα κι εγώ είμαι το δείλι | είμαι τ' αηδόνι πού 'χει χάσει τη λαλιά | Δέξου λοιπόν στη ζωή μου τη στερνή | να σ' αγαπώ, σαν εγγονή!.. | Άδικα πήγαν τα νιάτα μου | κι είναι τα χρόνια φευγάτα μου, | αφού δε σ' είχα γνωρίσει, | παρά στου βίου τη δύση, | Άδικα πήγαν τα νιάτα μου, | νέα τρελλή μαυρομάτα μου, | δεν είναι πια για φιλιά | τα μαλλιά τα χιονάτα μου!

09. Τρεχαντήρι Τραγούδι: Γεωργία Κορώνη
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Κάτω από το έρημο το χωριουδάκι | Τρεχαντήρι, τ' άλλο πρωί | άραξε χαρούμενο στο λιμανάκι | Και το περιγιάλι ήταν όλο ζωή | Κι εγώ που του κόσμου η απονιά | Με κάνει να χάσω | Τόσα όνειρά μου παλιά | Ήρθα να ρεμβάσω | Μέσα στου χωριού μου τη μοναξιά | Ίσως και ξεχάσω | Στάθηκα η φτωχή | Κι είπα μοναχή | Άσπρο πουλί τρεχαντήρι | Πούθε μας ήρθες γοργό; | Ποιον έχεις καραβοκύρη | Πού πας στερνά από δω; | Ποιος ξέρει τι σε προσμένει | Στου κόσμου κάποια γωνιά | Έχεις κι εσύ μοίρα γραμμένη | Επάνω στα μαλλιά | Τρεχαντήρι έχε γεια.

10. Κι όμως-κι όμως Τραγούδι: Σταύρος Παρούσης & Γεωργία Κορώνη
Μουσική: Αττίκ | Στίχοι: Αττίκ
Λησμόνησα το χρώμα των μαλλιών της | μπερδεύω αν είναι μαύρα ή καστανά | λησμόνησα τη γλύκα των φιλιών της | ξεχνώ κι αν είχε μάτια γαλανά | Ο καιρός επέρασε η καρδιά μου γέρασε | κι η μαύρη λησμονιά με το φτερό της | έσβησε τα γράμματα που έγραψα με κλάμματα | στην πλάκα της αγάπης μου της πρώτης | Κι όμως, κι όμως | κάτι μέσα μ' έχει μείνει | Που ούτε ο πόνος | ούτε η λησμονιά δε σβήνει | Κάτι που κλαίει μυστικά | σαν φανταστικά μέσ' τα σωθικά | κάτι που όλο μου μιλά γιά κείνη | μελαγχολικά

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης