Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Να με φωνάξεις





















01. Αντέχω Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης | Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Πήρες τις νύχτες σου τις καληνύχτες σου | χάθηκες μέσ' τη βροχή | άφησες μια φωτογραφία για να μιλάμε μαζί | ότι παράτησες ειν' όπως τ’ άφησες | όλα είναι ίδια εδώ | όλα βουλιάζουνε | όλα ρημάζουνε | πάντα στον ίδιο σκοπό | κι εγώ ακόμα εδώ. | Γύρω μου πρόσωπα κρύα κι απρόσωπα | απελπισμένες σιωπές | χάρτινα άσματα ροκ αποσπάσματα | απεγνωσμένες φωνές | βράδια ανόητα πάντα αυτονόητα | χάνονται μέσ' τον καπνό | όνειρα ήπια χρόνια ερείπια | πάντα στον ίδιο σκοπό | κι εγώ ακόμα εδώ. | Αντέχω ακόμα μάτια μου | Αντέχω | Σε σένα ελπίζω μάτια μου | Μόνο εσένα έχω | Αντέχω ακόμα μάτια μου | Αντέχω | Μόνο για σένα μάτια μου | Μόνο για σένα αντέχω | Έρωτες διάφοροι μόνοι κι αδιάφοροι | σέρνονται δίχως μιλιά | η εγκατάλειψη σε επανάληψη | μια ιστορία παλιά | όλα είναι γνώριμα ίδια κι ανώριμα | πότε θα φύγω από δω | όλα τελειώνουνε όλα παγώνουνε | πάντα στο ίδιο σκοπό | κι εγώ ακόμα εδώ

02. Καλά να πάθεις Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης | Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Υπάρχει στον ορίζοντα μια πύλη λευκή | μια πόρτα που περάσανε λίγοι. | Τα βράδια ονειρεύεσαι κοιτάς προς τα κει | όμως ποτέ σου δεν την είδες ν’ ανοίγει. | Δεν ξέρεις δεν θυμάσαι δεν σε νοιάζει γιατί | κανένας δεν θα κλάψει για σένα. | Διπλώνεις τ' όνομά σου σε μια κόλλα χαρτί | και το χαρίζεις σε μια νύχτα παρθένα. | Καλά να πάθεις. | Γυρίζεις τα χαράματα κι ανάβεις το φως | κλειδώνεις την ντροπή στο συρτάρι. | Απ' έξω μισόγυμνος και μέσα γυμνός | ανήμπορος κοιτάς το φεγγάρι. | Δεν ξέρεις δεν θυμάσαι δεν σε νοιάζει γιατί | ανήσυχος γυρνάς στα χαμένα. | Μοιράζεις την ψυχή σου από δω κι από κει | όμως κανένας δεν θα κλάψει για σένα. | Καλά να πάθεις. | Εδώ δεν είναι Deutscland εδώ είναι επαρχία | εδώ η λεπτομέρεια χτυπάει την ουσία. | Εδώ δεν είναι Disney δεν είναι Oclahoma | εδώ ο κόσμος καίγεται και συ κοιμάσαι ακόμα. | Καλά να πάθεις Κοιμήσου, Καλά να πάθεις.

03. Στο πεζοδρόμιο Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Απόστολος Μπουλασίκης | Στίχοι: Απόστολος Μπουλασίκης
Πιάστηκε απ' τη χειρολαβή, χτύπησε στάση | φρενάρισε το πράσινο, να κατεβεί | μου γέλασε, μου 'πε προχώρησε με βιάση | να' χεις το νου σου, μη φανεί καμιά στολή | Τρεις το πρωί, στο Πειραιά, με λασπονέρια | χοντρά χαρτόνια, στα σκαλιά καθίσματα | Τα καραβάκια της γραμμής, για Σαλαμίνα | Αργοσαλεύαν, στου Νοτιά τα κύματα | Στο πεζοδρόμιο, στο πεζοδρόμιο | με τις κουβέντες να μυρίζουν μακελειό | Στο πεζοδρόμιο, στο πεζοδρόμιο | κι η ανάγκη να σου φέρνει πανικό | Τριγύρω απόκληροι πρεζάκηδες φευγάτοι | σκάρτες φιγούρες χαρακίρι στις γωνιές | και κείνος έφεγγε πανσέληνος γεμάτη | μια αυταπάτη μέσα σ' όλες τις βρωμιές | Του νόμου η τάξη σε αλλόκοτα παζάρια | της προστασίας, οι κρυφοί προμηθευτές | ξανθές γυναίκες που τις μοίραζαν στα ζάρια | με τη ζωή τους ξεχρεώναν ρουφιανιές.

04. Σ' αγαπώ να προσέχεις Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Βασίλης Παπακωνσταντίνου | Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Με κοιτάς μες τα μάτια | μα ποτέ σου δεν είδες | τα σβησμένα μου φώτα | τις χαμένες μου ελπίδες. | Το μηδέν του Σαββάτου | της αυγής το γαμώτο | με κοιτάς και σωπαίνεις | κι η σιωπή κάνει κρότο. | Με κοιτάς λες και είμαι | τρύπιο πάνω σου ρούχο | μου ζητάς να σκοτώσω | την αγάπη που σου 'χω. | Και φοβάμαι μη φύγεις | ο αέρας παγώνει | κι η καυτή σου ανάσα | το μυαλό μου θολώνει. | Και φοβάμαι μη φύγεις | μα άλλο δρόμο δεν έχεις | και σου γράφω στο τζάμι | σ' αγαπώ να προσέχεις. | Με κοιτάς μες τα μάτια | κι απορείς που δεν κλαίνε | η αγάπη δε φεύγει | είναι μέσα μας λένε. | Κάπου αλλού ταξιδεύεις | κι όμως πλάι μου είσαι | μεσ' την τρέλα του κόσμου | μ' αγνοείς κι αγνοείσαι. | Με κοιτάς μες τα μάτια | και η μέρα τελειώνει | σαν τον ήλιο που φεύγει | με κοιτάς και νυχτώνει.

05. Φοινικιές Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Απόστολος Μπουλασίκης | Στίχοι: Απόστολος Μπουλασίκης
Να φεύγεις, να φεύγεις, να φεύγεις | ώσπου να βρεις τις ακτές | που χρόνια, τα χρόνια στολίζουν | με σημαιάκια του χτες | οι αιώνες | ξεβαμμένες, αρχαίες εικόνες | μεγαλεία | σκονισμένα σε ράφια βιβλία | μα εσύ πρέπει πάντα να φεύγεις | να βρίσκεις τις φοινικιές | που κάθε τους λόγχη σου δείχνει | μια απ' τις παλιές σου μορφές | Γόνος, νόθος του θεού του ήλιου | καπετάνιος, σε πλωτό νου Νείλου | Αλχημίστας κι ιερέας δικαστής | Νέγρος ταξιτζής μέσα στο Χάρλεμ | Αριβίστας ζιγκολό στο Σάλεμ | Καζανόβας και Λατίνος εραστής | Λαδωμένος παλαιστής του Σούμο | Πακιστανός μούτσος σ' ένα τσούρμο | που βυθίζεται ανοιχτά των Αντιλλών | Γελαστός παλιάτσος και ακροβάτης | μεσ' το Σόχο ζόρικος προστάτης | γόης εξαθλιωμένων γυναικών | Όλα γυρίζουν, ξαναγυρίζουν | λειώνουν τελειώνουν | και ξαναρχίζουνε | Ίωνας φιλόσοφος και ρήτωρ | Στη Σεβίλλη ταύρος επιβήτωρ | Που πεθαίνει στου τορέρο το σπαθί | Δολοφόνος ενός πρώην τσάρου | Φύλακας ενός σβησμένου φάρου | Αμανές σε Οθωμανικό τζαμί | Στα βουνά της Αφρικής αντάρτης | ήρωας πολεμιστής σακάτης | τα παράσημα του βγάζει στο σφυρί | Μάγος του Αμαζονίου μάντης | κολασμένος συγγραφέας Δάντης | Σαμουράι πέρα στην Ανατολή. | Όλα γυρίζουν, ξαναγυρίζουν | λειώνουν τελειώνουν | και ξαναρχίζουνε | Κι όμως πρέπει πάντα να φεύγεις | να βρίσκεις τις φοινικιές | φλεγόμενες βάτους που λένε | σαν τις σειρήνες, ψευτιές | Να φεύγεις, να φεύγεις, να φεύγεις | ν' ακολουθείς τις φωνές | στους δρόμους που πάντα φωτίζουν | φλεγόμενες οι φοινικιές

06. Η αγάπη πάει μονάχη Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης | Στίχοι: Ιάκωβος Αυλητής
Έτσι είν η αγάπη σαν βήματα έξω απ την πόρτα | σαν την βροχή που γλιστράει στου πάρκου τα φώτα | μέσα στην νύχτα σε ψάχνει πιο μόνη από πρώτα | Θέλει να βρει κουράγιο να στο πει | Έτσι είν' η αγάπη ένας άνεμος σ' άδεια μπαλκόνια | όνειρα αφήνει όταν φεύγει και κρύα σεντόνια | μες τους σταθμούς ταξιδεύει σε γκρίζα βαγόνια | και μένει πάλι μόνη στη σιωπή | Αχ η αγάπη | πάει μονάχη | Αχ η αγάπη | πάει... | Όταν η αγάπη τελειώνει ζητάει να φύγει | ξέρει σ' αυτό το παιχνίδι πως ήτανε λίγη | κι όταν ξανά στο σκοτάδι σιωπή την τυλίγει | μόνη τους δρόμους παίρνει να σωθεί | Αχ η αγάπη | πάει μονάχη | Αχ η αγάπη | πάει...

07. Μη μιλάς Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Απόστολος Μπουλασίκης | Στίχοι: Απόστολος Μπουλασίκης
Νιφάδες χιονιού στο γιακά, με ναρκώνουν | Οι μπότες γλιστρούν και τ' αυτιά αγκιστρώνουν τον ήχο | Στολές, οπλισμός, μέσ' τα μάτια ο φακός | «στάσου εδώ, μέσ' το φως» και κοντράρισε κάργα τον τοίχο | Δεν είναι που ξέρω του τοίχου να νοιώθω τον χτύπο | Δεν είναι που η σκέψη, κελί, δεν θ' αντέξει αν φύγω | Είναι κείνη η φωνή, μεσ' τη νύχτα εκεί που μου λέει | Ένας χρόνος μετά, είναι λίγο πιο λίγο απ' το λίγο | Πιο κάτω απ' το κάτω, τρυπώνει η ελπίδα | Και γω απ' το πάτο μια τρύπα στο χρόνο ανοίγω | Σε βλέπω θηλιά στου καιρού μου το δίχτυ | Μαντόνα και Κίρκη στο ίδιο στημένο μοτίβο | Δεν είναι το τσακ του αναπτήρα που βλέπω όταν στρίβω | Δεν είναι ψεύτικό δράμα του χρόνου που κρύβω | Είναι κείνη η φωνή μεσ' τη νύχτα εκεί που μου λέει | Ένας χρόνος μετά, είναι λίγο πιο λίγο απ' το λίγο | Πνίγομαι σ' ένα ποτήρι βαθύ | Σ' ένα πηγάδι του νόστου | Της πειρατείας σου η μουσική | Χρόνος μετράει εντός | Μια πεταλούδα το νου μου σκορπάει | Μ' ένα βιολί που ουρλιάζει | Μέτρα το χρόνο μ' αυτό που πονάει | Κι όχι μ' αυτό που τρομάζει | Μη μου μιλάς, μη μιλάς, μη μιλάς  | Στο στέκι οι φίλοι μικραίνουν το φόβο. Μα εγώ σ΄ έχω δει και ξανά | στήνω πλάτη στον τοίχο Κουβέντες σημαίες, ψυχές που σε παίρνουν. | Παρέες της νύχτας, δωμάτια πίσω στο κήπο Στη σκάλα με βία, | το βλέμμα γωνία. Κομμένος στα τρία, το νου σ' αμνησία τυλίγω | Το χρώμα σου μένει στα φώτα του πάρκου. Τη γέννα του δράκου, | στη γέννα της πάλι την πνίγω. Χλόμιαζες όταν μιλούσα γι' αυτό. | Και τα δεσμά του υμνούσες. Ό, τι μας δένει το ουρλιαχτό έλεγες | πως τ' αγαπάς. Μείνε λοιπόν, στου καιρού τη βουή μ' ένα | θλιμμένο δοξάρι. Δώστ' τη φωνή σου σαν στείρα αμοιβή | σ' όποιον μπορεί να σε πάρει. Δεν είναι η μνήμη κερί, | που ζητάει να το σβήσω. Δεν είναι που πριν και μετά από | σένα θα ζήσω. Είναι κείνη η φωνή μεσ' τη νύχτα εκεί που μου λέει. | Ένας χρόνος μετά, είναι λίγο πιο λίγο απ' το λίγο

08. Φρόνιμα κούκλα μου Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης | Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Σβήνω τα χνάρια μου δεν θα με βρείτε | ότι κι αν είπα θα το πάρω και θα φύγω | ότι κι αν έκανα δεν εξηγείται | κι απ' την αλήθεια μου την νύχτα ξετυλίγω | Σβήνω τα φώτα μου να δω πως άρχισα | τα ποιο καλά παιδιά πιστεύουν παραμύθια | γυρνάω στα πρώτα μου σε κείνα που άφησα | βλέπω ένα όνειρο που κόβει σαν αλήθεια | Φρόνιμα κούκλα μου λέω στην ψυχή μου | όλα θα γίνουν όπως τά 'χουμε σχεδιάσει | στο φως θα γίνεσαι ξανά δική μου | και στο σκοτάδι θα σε χάνω μες τα δάση | Τους φόβους ξέμαθα σε κύκλους κλείνομαι | δεμένο πάνω μου το ψέμα της ζωής μου | στα φώτα έμαθα σκιά να γίνομαι | ξένο καράβι μιας θάλασσας δικής μου | Όμως το ψέμα μου τα βράδια λύνεται | παίρνει ζωή απ΄ τη ζωή γίνεται αλήθεια | τι κι αν το αίμα μου κρασί δεν γίνεται | σκοτώνουν τα όνειρα όταν γίνονται συνήθεια | Φρόνιμα κούκλα μου λέω στη ψυχή μου | όλα θα γίνουν όπως τά 'χουμε σχεδιάσει | στο φως θα γίνεσαι ξανά δική μου | και στο σκοτάδι θα σε χάνω μεσ' τα δάση

09. Καμπαρντίνα Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης | Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Φορούσε άσπρη καμπαρντίνα | και βάδιζε στον κόσμο του | κομμάτια έγινε η βιτρίνα | που βρέθηκε στο δρόμο του | Κόβει τη νύχτα η σειρήνα | τα μπλόκα μπαίνουν στη σκηνή | τον τύλιξαν στην καμπαρντίνα | και τον αδειάσαν στο κελί. | Μόνο η βροχή ξέρει | μόνο η βροχή ξέρει και λέει τραγούδι βουβό | Μόνο η βροχή κλαίει | μόνο η βροχή κλαίει μ' ένα τραγούδι μισό. | Τη φυλακή δεν την μπορούσε | Θα φύγω είπε κι από δω | η σήραγγα τον οδηγούσε | απ' έξω στο άπιαστο κενό. | Αέρας μπαίνει στο κελί του | ξυπνάει όλη η φρουρά | στοίχημα βάλαν τη ζωή του | μην τους ξεφύγει άλλη φορά. | Γαλόνια χάσαν την τιμή τους | κυκλώσαν όλη την Αθήνα | με τη χαμένη υπόληψη τους | να κυνηγάει μια άσπρη καμπαρντίνα. | Μόνο η βροχή ξέρει | μόνο η βροχή ξέρει και λέει τραγούδι βουβό | Μόνο η βροχή κλαίει | μόνο η βροχή κλαίει μ’ ένα τραγούδι μισό. | Φορούσε άσπρη καμπαρντίνα | και βάδιζε το δρόμο του | οι σφαίρες βγήκαν απ' τα σκίνα | και χώθηκαν στον ώμο του | έμεινε λίγο σαστισμένος | μπερδεύτηκε το βήμα του | σκέφτηκε' είμαι σκοτωμένος | και μπήκε μες στο μνήμα του. | Ύστερα βγήκε ο δολοφόνος | κρατώντας ένα δίκαννο | Δήλωσε: «Τι ωραίος φόνος | και μ' έλεγαν ανίκανο» | Μόνο η βροχή ξέρει μόνο η βροχή ξέρει | και λέει τραγούδι βουβό | Μόνο η βροχή κλαίει μόνο η βροχή κλαίει | μ' ένα τραγούδι μισό...

10. Αλλάζεις Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Θοδωρής Παυλάκος | Στίχοι: Θοδωρής Παυλάκος
Δεν με φτάνουν τα φώτα του δρόμου | είμαι πλάι σου αμίλητος πια | σαν φαντάρος που στέκει επ' ώμου. | Οι πολύχρωμες νότες σου φύγαν | δεν ξεχνώ τα μαβιά σου φιλιά | και τις όμορφες πόρτες που ανοίγαν. | Αλλάζεις το νοιώθω αλλάζεις | μ' αυτό που ποθούσα δεν μοιάζεις. | Αλλάζεις, το βλέπω αλλάζεις, | ξεχνιέσαι ολοένα κι αδειάζεις. | Το τσιγάρο στα χέρια μου σβήνει | και οι ώρες που φεύγουν αργά | είναι κάτι σαν φως που μ' αφήνει. | Ζωγραφίζω λοιπόν τ' άρωμά σου | με στιχάκια με λόγια φτηνά | κι ένα ψέμα με δένει κοντά σου. | Αλλάζεις το νοιώθω αλλάζεις | μ' αυτό που ποθούσα δεν μοιάζεις. | Αλλάζεις, το βλέπω αλλάζεις, | ξεχνιέσαι ολοένα κι αδειάζεις.

11. Η σκοπιά Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας | Στίχοι: Ιάκωβος Αυλητής
Θεσσαλονίκη. Δύο-τέσσερις σκοπιά | πίσω απ' του Δήμου το παλιό μηχανουργείο | με την καρδιά να σεργιανάει στα παλιά | κι έχει ένα κρύο! | Όλα τα βρήκε το περίπολο καλά | μα πέντε μήνες έχω γράμμα σου να πάρω | φυσάει βαρδάρης και δεν έμεινε καρδιά | ούτε τσιγάρο. | Μόνο μια σκέψη με τρομάζει αληθινά | που πιο πολύ κι από το θάνατο φοβάμαι | μην κάνει έφοδο η ζωή μου ξαφνικά | και 'γω κοιμάμαι. | Τέταρτο νούμερο στο μάτι του χιονιά | το ξέρω δεν θα με νοιαστείς κι αυτό το βράδυ | στα πέντε μέτρα θα με στήσεις στη γωνιά | και στο σημάδι. | Μόνο μια σκέψη με τρομάζει αληθινά | που πιο πολύ κι από το θάνατο φοβάμαι | μην κάνει έφοδο η ζωή μου ξαφνικά | και 'γω κοιμάμαι.

12. Η σούπα Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Απόστολος Μπουλασίκης | Στίχοι: Απόστολος Μπουλασίκης
Αν είναι ν' αποκοιμηθώ | Και να πνιγώ στη σούπα | Θα σκαρφαλώσω να σωθώ | Στης μάγισσας τη σκούπα | Ν' αρχίσω τα φακίρικα | Με φίλτρα και με μάγια | και να τους στείλω κήρυκα | Τη μοναξιά τη κάργια | Να μείνουν στα αζήτητα | όλες οι εξουσίες | Να τις πατούν αλύπητα | Οι αμαξοστοιχίες | Και 'γω σαν το αεράκι | Στ' ουρανού το μπαλκονάκι | Φουσκωμένο μπαλονάκι | Να τους κάνω «μπαμ» | Να παθαίνουν οι λακέδες | Της ζωής μου οι χαβαλέδες | όλοι αυτοί οι σκερβελέδες | μόνιμο σαρδάμ | Αν είναι να 'μαι αριθμός | Στατιστικής αξίας | Καλύτερα πρωθυπουργός | Της πλήρους απραξίας | Κι αν πρέπει να συναλλαγώ | Με την οικονομία | Τους τραπεζίτες προτιμώ | Στην οδοντοστοιχία | Μα αν πρέπει να 'μαι συνεργός | Στο μπάχαλο του κόσμου | Ας γίνω πυροτεχνουργός | Κι ένα φιτίλι δώσ' μου

13. Να με φωνάξεις Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης | Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Όταν δακρύζεις περιμένοντας την άνοιξη | όταν κρυώνεις | όταν δαγκώνεις με παράπονο τα χείλια σου | όταν ματώνεις. | όταν οι δρόμοι σου τελειώνουνε απότομα, | όταν δεν θα' χεις που να πας και που να κλάψεις, | όταν βουλιάζεις στο περίπου και στο τίποτα, | να με φωνάξεις. | Όταν με σάλπιγγες ξυπνήσεις και με τύμπανα | όταν σε πιάσουν, | όταν θα ψάχνεις στο ταβάνι την εξώπορτα | όταν σε σπάσουν, | όταν τα λόγια σου θα πέφτουνε στο πάτωμα, | όταν οι φίλοι σου σ' αφήσουν να ρημάξεις, | όταν σε φτύσουνε οι πρόχειρες αγάπες σου, | Να με φωνάξεις | Όταν θ' ανέβεις σ ένα χάρτινο αερόστατο | όταν πετάξεις, | όταν θα πέσεις κάποια νύχτα από τα σύννεφα | όταν τρομάξεις, | όταν θα ψάχνεις την ουσία με την γλώσσα σου, | όταν φοβάσαι τον καθρέφτη να κοιτάξεις, | όταν στραβώσει το μυαλό σου επικίνδυνα, | Να με φωνάξεις | Φώναξε με φώναξε με, με τα κύματα, | κατακόκκινο φεγγάρι δώσ' μου βήματα. | Να με φωνάξεις.

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης