Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Στην οθόνη της ψυχής μου





















Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου σε τραγούδια διαφόρων συνθετών

Τα τραγούδια και οι στίχοι τους:

01. Σπαγγετερία Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Νικόλας Άσιμος | Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
Θα σου δώκω μαξιλάρι να πλαγιάζεις στο σκοτάδι | Πω-πω, πω-πω πόσο σ' αγαπώ | Θα σου πλέξω αρρεβώνα να τον έχεις τον χειμώνα | Πω-πω, πω-πω πόσο σ' αγαπώ  | Πιάστηκα σκοινί-κορδόνι, φεύγω για τα ξένα | Βούτηξα στο μακαρόνι αλίμονο σε μένα | Βούτηξα στο μακαρόνι αλίμονο σε μένα | πιάστηκα σκοινί-κορδόνι, φεύγω για τα ξένα | Θα ανασαίνω κι είμαι μοναχός | πιο ξενιτεμένος είμαι άνθρωπος | Θα σου έχω στ' αεροπλάνο μπακλαβά απ’ το Μιλάνο | Πω-πω, πω-πω πόσο σ' αγαπώ  | Θα σου στείλω με πατίνι τον Πελέ στη Μυτιλήνη | Πω-πω, πω-πω πόσο σ' αγαπώ  | Πιάστηκα σκοινί-κορδόνι για να 'ρθω σε σένα | όλα τα μπορεί μαθές ο άνθρωπος στα ξένα | Όλα τα μπορεί μαθές ο άνθρωπος στα ξένα | πιάστηκα σκοινί-κορδόνι για να 'ρθω σε σένα | Ανασαίνω κι είμαι μοναχός | πιο ξενιτεμένος είμαι άνθρωπος | Δέξου στο ταχυδρομείο της σχολής μου το πτυχίο | Πω-πω, πω-πω πόσο σ' αγαπώ  | Να κρεμάσεις μια κορνίζα στο πλευρό της Μόνα Λίζα | Πω-πω, πω-πω πόσο σ' αγαπώ  | Πιάστηκα σκοινί κορδόνι έμπλεξα στα ξένα | άνοιξα σπαγγετερία, δεν γυρνώ σε σένα | Άνοιξα σπαγγετερία, πλούτισα στα ξένα | βούτηξα στο μακαρόνι αλίμονο σε μένα | αλίμονο σε μένα, αλίμονο σε μένα

02. Ένας νέγρος θερμαστής από το Τζιμπουτί Τραγούδι: Β. Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος | Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί | όταν από τη βάρδια του τη βραδινή σχολούσε | στην κάμαρά μου ερχότανε γελώντας να με βρει | κι ώρες πολλές για πράγματα περίεργα μου μιλούσε | Μου 'λεγε πώς καπνίζουνε στο Αλγέρι το χασίς | και στο Άντεν πώς χορεύοντας πίνουν την άσπρη σκόνη | κι έπειτα πώς φωνάζουνε και πώς μονολογούν | όταν η ζάλη μ' όνειρα περίεργα τους κυκλώνει | Μου 'λεγε ακόμα ότι είδε αυτός μια νύχτα που 'χε πιει | πως πάνω σ' άτι εκάλπαζε στην πλάτη της θαλάσσης | και πίσωθε του ετρέχανε γοργόνες με φτερά | σαν πάμε στ' Άντεν μου 'λεγε κι εσύ θα δοκιμάσεις | Εγώ γλυκά του χάριζα και λάμες ξυραφιών | και του 'λεγα πως το χασίς τον άνθρωπο σκοτώνει | και τότε αυτός συνήθιζε γελώντας τρανταχτά | με το 'να χέρι του ψηλά πολύ να με σηκώνει | Μες στο τεράστιο σώμα του είχε μια αθώα καρδιά | κάποια νυχτιά μέσα στο μπαρ Ρετζίνα στη Μαρσίλια | για να φυλάξει εμένα από έναν Ισπανό | έφαγε αυτός μια αδειανή στην κεφαλή μποτίλια | Μια μέρα τον αφήσαμε στεγνό απ' τον πυρετό | πέρα στην Άπω Ανατολή να φλέγεται να λιώνει | θεέ των μαύρων, τον καλό συγχώρεσε Γουίλ | και δώσ' του εκεί που βρίσκεται λίγη απ' την άσπρη σκόνη

03. Γιουσουρούμ Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Νικόλας Άσιμος | Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
Ήταν οι πόρτες μου δίχως μπαχτσέδες | και μεντεσέδες κρατάνε τη γη | γίναν οι φτέρνες μου σαν τροχαλίες | και στον κουβά τους αράζεις εσύ | αλλάζεις συχνά κάθε τόσο στολή | αλλάζεις οσμή, αλλάζεις σασί | και η ελπίδα μας έχει θαφτεί | σαν τον Ντορή μέσ' στο παχνί. | Πάγωσε η ψείρα μου και παραπαίουσα | μ' ένα τικ τακ μου ματώνει τ' αυτιά | όλα με πρόγραμμα όλα με σχέδιο | πρωτοκολλήσανε τον έρωτα | και θες να πετύχω με μια μπαταριά | χίλια φλουριά, χίλια φλουριά | για να σου χαρίσω μαντάτα καλά | να 'χεις αγάπη μου λεφτά. | Ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους | και μουρουνόλαδο για τα παιδιά | κι έπλεξες σώβρακα για τους φαντάρους | και θυσιάστηκες πατριωτικά | σου στέλνω μήνυμα μ' ένα ταμ-ταμ | να μαγειρεύεις με βιτάμ | κι ήσουνα γόησσα κι έκανες μπαμ | κι εγώ σε ψάχνω στο χαμάμ. | Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας | στα ενυδρεία σε χώσαν ζωή | συνηθισμένοι ο καθένας στο ρόλο του | κι η φαντασία μας έχει χαθεί | την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ | για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ | την ξεπουλήσαμε στο γιουσουρούμ | για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ. | Μία διαδήλωση δέκα μικρόφωνα | και τα μεγάφωνα στη διαπασών | χιλιάδες δίποδα με μαγνητόφωνα | κι έχουν λουστεί με την ίδια λοσιόν | ξεπουληθήκαμε στο γιουσουρούμ | για ένα κουστούμ, για ένα κουστούμ | κι ο εαυτούλης σας πέταξε βζούμ | ταρατατατζούμ, ταρατατατζούμ. | Ω εποχή μού θυμίζεις τον Καίσαρα | κι οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν | κι όσο γερνώ μπουσουλώ με τα τέσσερα | τα τροχοφόρα με προσπερνούν | φεύγω να πάω να βρω στο Μπανκόγκ | τον σύντροφό μου τον Κινγκ-Κονγκ | μες στο μυαλό μου βαράνε τα γκόγκ | μοιάζω με μπάλα του πινγκ-πονγκ | Μας εκτελούνε με σφαίρες ντούμ-ντούμ | σφαίρες ντούμ-ντούμ, σφαίρες ντούμ-ντούμ | κι εμείς ξεπουλιόμαστε στο γιουσουρούμ | ταρατατατζούμ για ένα κουστούμ.

04. Να δεις τι σου 'χω για μετά Τραγούδι: Β. Παπακωνσταντίνου & Λ. Μαχαιρίτσας
Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας | Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς
Στο ασανσέρ σφάζουν αρνιά | στο ρετιρέ κριάρια | και στο μεγάλο λίβινγκ ρουμ | με ρομπ ντε σαμπρ κυκλοφορούν | Στον καμπινέ πάνε συχνά | και στο μπιντέ καβάλα | προσεύχονται διαπασών | εις το Λαχείο Συντακτών | Με άλλα λόγια θα στο πω | κι έναν ανάπηρο σκοπό | απ' το πενήντα και μετά | μας έχουν πνίξει τα μπετά | να δεις τι σου 'χω για μετά | Στου Στρατηγάκη την αυλή | και σ' άλλα ινστιτούτα | λέει πολλοί 'ναι μαζεμένοι | Ρωμιοσύνη μου καημένη | Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει | μα κόκκαλα τσακίζει | με YES και SORRY και λοιπά | και με σπασμένα Αγγλικά | Με άλλα λόγια θα στο πω | κι έναν ανάπηρο σκοπό | απ' το εξήντα και μετά | ανά, κατά, διά, μετά | να δεις τι σου 'χω για μετά | Καβάλα πάνε σινεμά | καβάλα super market | μπαίνουμε σ' άλλη εποχή | πιο stereo και γιώτα χι | Ελλάς, Ελλήνων Χριστιανών | κι αντίσταση και γύψος | Πολυτεχνείο ξαφνικά | μεταπολίτευση και τα λοιπά | Με άλλα λόγια θα στο πω | κι έναν ανάπηρο σκοπό | απ’ το εβδομήντα και μετά | μας έχουν πνίξει τα σκατά | να δεις τι σου 'χω για μετά | Εδώ και τώρα αλλαγή | και πανταχού το νέφος | από τα out και τα in | βγήκανε γιάπηδες με τζην | Σκυλάδικα στην εθνική | disco στην παραλία | ανάδελφος Ελληνισμός | ενώ επίκειται σεισμός | Με άλλα λόγια θα στο πω | κι έναν ανάπηρο σκοπό | απ' το ογδόντα και μετά | να δεις τι σου 'ρχεται μετά | να δεις τι σου 'χω για μετά | Στο ενενήντα φτάσαμε | εμπρός ταχύ το βήμα | να το ακολουθήσουμε | γιατί καθυστερήσαμε | ΕΟΚ, Νου Δου, περικοπές | Κυπριακό και Σκόπια | Θε μου πως φτάσαμε ως εδώ | στα σύνορα του Εξαποδώ | Με άλλα λόγια θα στο πω | κι έναν ανάπηρο σκοπό | απ' το ενενήντα και μετά | να δεις τι σου 'χω για μετά | Μα η Ελλάδα ως γνωστόν | ποτέ της δεν πεθαίνει | και όπως έχει ειπωθεί | κάποια στιγμή θ’ αναστηθεί | Μητέρα μεγαλόψυχη | ή φάντασμα και ζόμπι | ας κάνουμε υπομονή | το δυο χιλιάδες θα φανεί | Με άλλα λόγια θα στο πω | κι έναν ανάπηρο σκοπό | την ονειρεύτηκα ξανά | συγκάτοικο σ' ένα βραχνά | να με ξυπνάει με βρισιές

05. Αν είσαι μάγκας Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος | Στίχοι: Παύλος Τάσιος
Χάρε, εγώ σε σκέφτηκα | ντερβίση μάγκα πρώτο | που καθαρίζει μόρτικα | με μπέσα και γαμώτο. | Όμως εσύ μου τα γυρνάς | στο ύπουλο τη στήνεις | καρφώνεις έναν από μας | πισώπλατα τη δίνεις. | Αν είσαι μάγκας πάρε με | στα ίσια και με μία | χάρε το παραδέχομαι | δεν έχω ψυχραιμία. | Τώρα που ξέρω τι πουλάς | και τι καπνό φουμάρεις | μπορείς κι εμένα να με φας | όποια στιγμή γουστάρεις. | Πες μου που να ‘ρθω να σε βρω | που να σε συναντήσω | μαζί να στήσουμε χορό | κι ας θέλω εγώ να ζήσω. | Αν είσαι μάγκας πάρε με | στα ίσια και με μία | χάρε το παραδέχομαι | δεν έχω ψυχραιμία. | Δεν έχω ψυχραιμία.

06. Πρώτη του Μάη Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Θωμάς Μπακαλάκος | Στίχοι: Θωμάς Μπακαλάκος
Πρώτη του Μάη και πώς | τους εργάτες ξεσηκώνεις. | Πρώτη του Μάη με φως, | φως της εργατιάς θαμπώνεις. | Παλεύει η εργατιά. | Δεν είν’ αργία, | είν’ απεργία. | Παλεύει η εργατιά.

07. Χρονοναύτης Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Κώστας Γανωσέλης | Στίχοι: Βασίλης Ζαρούλιας
Μάγοι λύγισαν στο δρόμο | τ' άστρο είχε χαθεί | στο ταξίδι σου στο χρόνο | αλμυρό νησί. | Πήρε γεύση από χώμα γεύση από νερό | χαμογέλασες στον κόσμο ένα πρωινό | χαμογέλασες στον κόσμο ένα πρωινό | πήρε γεύση από χώμα γεύση από νερό. | Στη Φαιστό ο ήλιος | στην Κνωσό το χρώμα | άκου οι σειρήνες τραγουδούν. | Χνούδεψε το πρόσωπό σου | στο μυαλό φυγή | έλα που κέντρα γνώσης | χάσκουν σαν πληγή. | Μια πληγή που στάζει αίμα κι έχεις προδοθεί | νεκροζώντανη εικόνα που έχεις ξεχαστεί | νεκροζώντανη εικόνα που έχεις ξεχαστεί | μια πληγή που στάζει αίμα κι έχεις προδοθεί. | Στης ελπίδας το λιμάνι | κάτι ναυαγεί | είναι οι γλάροι λερωμένοι | θάλασσα νεκρή. | Πόλη που σε καταπίνει σαν παραδοθείς | μια σοφία θα σε σπρώχνει να αντισταθείς | μια σοφία που ουρλιάζει να αντισταθείς | και στην πόλη που βουλιάζει μην παραδοθείς. | Στη Φαιστό ο ήλιος | στην Κνωσό το χρώμα | άκου οι σειρήνες τραγουδούν. | Έρωτας θανάτου γνώση | ήρθε με φυγή | το κορμί της το κορμί σου | κι έπειτα σιωπή.

08. Δρόμοι της πόλης Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος | Στίχοι: Ελένη Γιαννατσούλια
Πίστα η νύχτα και κούρσα το βήμα | Παλεύουνε μέσα μου θύτης και θύμα | Κι ακόμα δεν ξέρω ποιος είναι ο νικητής | Τι ειν’ η ζωή με την πλάτη στους τοίχους | Τσακάλωφ και Σίνα σωπαίνω με ήχους | Μα έπρεπε να ‘σουν εδώ για να δω τι θα πεις | Σκάλες, υπόγεια, ρουμπίνια τα χείλη | Στα πόδια μου πέφτουν στιλέτο οι φίλοι | Και φταίχτες κι αθώοι την ίδια κρατούν ενοχή | Μπλόκο στα φώτα κι αφού γίνουν όλα | Ψυχή μου μονάχη κι ονειροπόλα | Ετούτη η σφαίρα δακρύζει λες κι έχει ψυχή | Δρόμοι της πόλης μια ζωή | χάνεσαι, γίνεσαι βοή | Κι εγώ στη νύχτα σε ζητώ | μ’ ένα πιστόλι παιδικό | Δρόμοι της πόλης μεσ’ στο φως | πονάς και γίνεσαι σοφός | Αν τρις κι εσύ με αρνηθείς | με τους δραπέτες θα με βρεις

09. Πας φιρί, φιρί Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Νικόλας Άσιμος | Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
Πας φιρί, φιρί γυρεύοντας με τα μαύρα σου τα μάτια, | δέκα πιάτα στο κεφάλι μου κι άλλα τέσσερα κανάτια. | Πας φιρί, φιρί γυρεύοντας να με κάνεις ν' αγριέψω, | έχω και τις πεποιθήσεις μου μα στο τέλος θα στις βρέξω. | Αλλά σώπα και μη μου τη βγαίνεις στην κόντρα, | αν βαρούσα κι εγώ δεν θα ήσουνα εδώ. | Έχεις γλώσσα σκληρή που σκοτώνει σαν κόμπρα | κι όσο πείσμα εσύ άλλο τόσο κι εγώ. | Τέτοιος χαλασμός που έγινε κι ήρθαμε κι ισοπαλία | κι απ' τη ταραχή κουνήθηκε όλη η πολυκατοικία. | Σχολιάζουνε οι γείτονες κι απορούν κι οι αστυνόμοι, | πως οι δυο μας δεν χωρίζουμε κι αγαπιόμαστε ακόμη. | Μια τέτοια σκηνή να τη δεις στην οθόνη | μα σαν παίξεις κι εσύ θα σκιστεί το πανί. | Έχε χάρη που δεν αγαπώ καμιάν άλλη | κι από τώρα μας κλαιν και τα ψώνια του Ζεν. | Στα δελτία των ειδήσεων θα με γράψουν σαν σε σφάξω, | πας φιρί, φιρί μου φαίνεται τη ψυχή σου ν' αναπαύσω. | Mου 'ρθε κρίση και παλάβωσα μη με βάζεις ν' αμαρτήσω, | πας φιρί, φιρί γυρεύοντας στα μπουντρούμια να σαπίσω. | Αλλά σώπα και μη μου τη βγαίνεις στην κόντρα, | θα βαρέσω κι εγώ κι απαιτώ σεβασμό. | Είναι κάτι φορές που φτηνά τη γλιτώνεις, | με πέντε, έξι μπουνιές και δυο, τρεις μελανιές.

10. Κάτι διάφανες ψυχές Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Αλέξανδρος Δήμας | Στίχοι: Αλέξανδρος Δήμας
Κάτι διάφανες ψυχές σ' αυτήν εδώ την πόλη | κάτι ονειροπόλοι | κάτι περίεργες μορφές χαμένες στα σκουπίδια | κάτι αποκαΐδια. | Κάτι από μένα κάτι από σένα | κάτι απ' τα ρούχα της ψυχής μας τα σκισμένα | κάτι κουρέλια που τραγουδάμε | κάτι απ' τα λάθη μας που αγαπάμε. | Κάτι σκληρές γλυκιές φωνές σαν πόρτα σκουριασμένη | κάτι τσαλακωμένοι | κάτι κορμιά ερωτικά που άνεμος τα παίρνει | κάτι αλλοπαρμένοι. | Κάτι από μένα κάτι από σένα | κάτι απ' τα ρούχα της ψυχής μας τα σκισμένα | κάτι κουρέλια που τραγουδάμε | κάτι απ' τα λάθη μας που αγαπάμε. | Κάτι παιδιά μοναχικά στα όνειρα δεμένα | πάντα αφηρημένα | κάτι διάφανες ψυχές σ' αυτήν εδώ την πόλη | κάτι ονειροπόλοι.

11. Σπάνε οι χορδές μου Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Χρήστος Τόλιος | Στίχοι: Θοδωρής Παυλάκος
Σου είχα χαρίσει ένα τραγούδι από παλιά | αν το θυμάσαι είναι αυτό που λέει για σένα | Στο παίρνω πίσω, δε σε ήξερα καλά | πάρε ετούτο που μιλάει μόνο για μένα | Με την κιθάρα μου σκιτσάρω μια μορφή | σου τη χαρίζω για τ' απομνημονεύματά σου, | η φάτσα μου είναι με τη μύτη τη στραβή | κι ένα σημάδι στο λαιμό απ' τον ερωτά σου. | Τώρα μοιράζομαι τη νύχτα μοναχός μου | κι είναι απόψε που σε θέλω πιο πολύ, | με προσπερνάει στη στροφή ο εαυτός μου | βγάζει μια εικόνα σου και με πυροβολεί. | Σαν ένας τοίχος με συνθήματα κι αφίσες | έγινε η σχέση που σου είχα εμπιστευτεί, | σαν κάποια στάση που με νύχτα και βροχή | το τρόλεϊ που 'φυγε στέκεται και κοιτάει. | Όλη τη νύχτα μπρος στα μάτια μου σε βλέπω | πίσω απ' τις ώρες, από ποτήρια και καπνό | Το 'να σου πρόσωπο δυο πόντους από μένα | και τ' άλλο πάντοτε κρυφό και μακρινό | Σπάνε οι χορδές μου, σπάνε σαν γυαλί | μου χαρακώνουν ετούτη τη μπαλάντα. | Να, στη χαρίζω θα 'ναι η αμοιβή | κάθε φορά που θα ερωτεύεσαι για πάντα. | Σ' αυτή την πίστα ίσως θα 'ταν πιο σωστό | λόγια να βγω να πω χυδαία ξεφτιλισμένα | κι εσύ σε μια γωνιά να με χειροκροτάς | ώσπου η αυλαία να κατεβεί μόνο για σένα | Σ' ευχαριστώ που ήσουν καλή σ' αυτό το σόου | θέλω μονάχα μια φορά όπως και πρώτα | τώρα που τέλειωσα και χάνομαι ξανά | πάλι να ρθεις να μου σκουπίσεις τον ιδρώτα.

12. Θέλω να πω Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Αφροδίτη Μάνου
Μουσική: Αλέξανδρος Δήμας | Στίχοι: Αλέξανδρος Δήμας
Θέλω να πω ένα τραγούδι μπερδεμένο | για κάποια νύχτα που με κοίταζες σαν ξένο | ένα τραγούδι για αγάπες που περνάνε | γι' αυτούς που μένουν να θυμούνται και πονάνε | Έτσι μια σκόρπια ιστορία δίχως τέλος | με τρεις τελείες, μια καρδιά και ένα βέλος | Θέλω να πω ένα τραγούδι όλο ψέμα | που να 'χει κάτι απ' το άδειο σου το βλέμμα | ένα τραγούδι για τα λάθη τα δικά σου | την κλειδωμένη, την απάνθρωπη καρδιά σου | Έτσι μια σκόρπια ιστορία δίχως τέλος | με τρεις τελείες, μια καρδιά και ένα βέλος | Θέλω να πω ένα τραγούδι γκρεμισμένο | με άδειες λέξεις κι ένα νόημα χαμένο | να 'ναι κλειστό σαν το δικό σου παραθύρι | να 'χει ραγίσει σαν ζωή και σαν ποτήρι

13. Ο Παράδεισος ανοίγει με αντικλείδι Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης | Στίχοι: Βασίλης Μπουντούρης
Εκείνο που θυμάμαι καθαρά ήταν τα λόγια | θα ζούσα κάποια μέρα βασιλιάς ζούσα | αυτό που ήθελα το παίξανε στην πρέφα | άλλοι κερδίσαν κι άλλοι έχασαν για μας. | Αλλά εγώ θα σε πάρω να φύγουμε | στου μυαλού μου τα μεγάλα τα δάση | κλειδάκι μυστικό για τον Παράδεισο | του ονείρου, του ονείρου μου βάση. | Μην πυροβολείτε τη χαρά μου | άσπρο κεντημένο σημαιάκι | περπάτα ελαφρά γιατί πατάς τα όνειρά μου | όλα γυρίζουν και θα 'ρθεί κι εμένα η σειρά μου.

14. Άιντε μια Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Βαγγέλης Γκούφας
Κάντε τα χέρια σίδερα | και τις ψυχές ατσάλι | αετόπουλα μαύρα φτερά | να μη σας πάρει ο ύπνος | ο νους φωτιά | να κάψει τ' ανθοπέρβολα, | με τη βαριά | τσακίζ' ο γύφτος κόκαλα | ο γύφτος μάτι δε σφαλά. | Άιντε μια κι άλλη μια | μια πνοή κι ανάσανε | σταυρωμένε μου ουρανέ | τα καρφιά σκουριάσανε. | Άιντε μια κι άλλη μια | καπετάν απέθαντος | της ζωής ο σταυραητός | ντύνεται γαμπρός.. | Βοριάς θερίζει το βουνό | για να χαθούν τα χνάρια, | Να μη σε βρουν κοιμάμενο | μόν' να σε βρουν καβάλα | με το σπαθί | να σκίζεις τ' όνειρο στα δυο | ρέμα βαθύ | περνάς και πας ανήφορο | δέσε με τους νεκρούς χορό. | Άιντε μια κι άλλη μια | μια πνοή κι ανάσανε | σταυρωμένε μου ουρανέ | τα καρφιά σκουριάσανε. | Άιντε μια κι άλλη μια | καπετάν απέθαντος | της ζωής ο σταυραητός | ντύνεται γαμπρός. | Πρωτοπανηγυριώτη μου | Ζώστα, τα φυσεκλίκια | εδώ ΄ναι η κόψη του γκρεμού | και της ζωής το θάμα | τ' αντίθαμα | με τη θωριά του καθαρή | γκόλφι κρεμά | τη λευτεριά ολοπόρφυρη | αντίκρυ και μας καρτερεί. | Άιντε μια κι άλλη μια | μια πνοή κι ανάσανε | σταυρωμένε μου ουρανέ | τα καρφιά σκουριάσανε. | Άιντε μια κι άλλη μια | καπετάν απέθαντος | της ζωής ο σταυραητός | ντύνεται γαμπρός.

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης