Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Ρε





















Η Άννα Βίσση σε τραγούδια διαφόρων συνθετών

Τα τραγούδια και οι στίχοι τους:

01. Ρε Τραγούδι: Άννα Βίσση
Μουσική: Νίκος Καρβέλας | Στίχοι: Νίκος Καρβέλας
Το νταηλίκι κι η μαγκιά | μια βραδιά μαγικιά | τρακάρανε τυχαία. | Αγαπηθήκανε τρελά, | κάναν κι ένα παιδί | που το βγάλαν Περαία. | Ο έρωτας κι η ομορφιά | κόλπα κάναν τρελά | σε μια ροζ λιμουζίνα. | Και πριν καλά-καλά | περάσουνε μήνες εννιά | να σου η Σαλονίκη | κι η αδερφή της, η Αθήνα. | Μα οι Θεοί ζηλέψανε | την τόση ομορφάδα | και τα παιδιά φυλάκισαν | για πάντα στην Ελλάδα. | Ρε, ξέρεις ποια είμαι εγώ, | πώς με λένε | κι η σκούφια μου | από πού κρατάει; | Ρε, ξέρεις ποια είμαι εγώ; | Πού να σου εξηγώ! | Η τρέλα και η λογική | στην οδό Πατιρντί | στήσανε καφενείο. | Η μια πουλάει | ό,τι βάλει του ανθρώπου ο νους | κι η άλλη κάνει ταμείο. | Όλα πηγαίνανε καλά | ώσπου κάποια βραδιά | έγινε φασαρία. | Κανείς δεν έμαθε ποτέ | ούτε γιατί ούτε πώς | είχε τέτοιο φινάλε | μια τόσο ωραία ιστορία. | Κι η λογική τρελάθηκε, | σάλεψε το μυαλό της. | Κι έτσι η τρέλα έκανε | το καφενείο δικό της. | Ρε, ξέρεις ποια είμαι εγώ, | πώς με λένε | κι η σκούφια μου | από πού κρατάει; | Ρε, ξέρεις ποια είμαι εγώ; | Πού να σου εξηγώ!

02. 30 και βάλε Τραγούδι: Άννα Βίσση
Μουσική: Νίκος Καρβέλας | Στίχοι: Εύη Δρούτσα
Αυτές οι καθημερινές | στις ίδιες πάντα μένουν καταστάσεις | αυτές οι καθημερινές | στα πιο μικρά συμβάντα δίνουν διαστάσεις. | Κι εγώ φλερτάροντας τον ήλιο | ψάχνω τα χρόνια που 'χουν φύγει | και της ρουτίνας το σημάδι | λευκό σεντόνι το τυλίγει. | Προετοιμάζομαι να νιώσω | κάτι καινούργιο, δυνατό | και την ψυχή μου θα πουλήσω | τώρα, στον Διάβολο γι αυτό. | Κάπου εκεί στα 30 και βάλε | μια ανανέωση ζητάω | ψηλά τακούνια δε φοράω | τα τζάμια τρίζουνε και σπάνε κάθε μέρα | κι εγώ ζητάω ν' αναπνεύσω φρέσκο αέρα. | Κάπου εκεί στα 30 και βάλε | ξαναγεννιέμαι, αγαπάω | ψηλά τακούνια δε φοράω | τα τζάμια τρίζουνε και σπάνε κάθε ώρα | δεν ζω για αύριο, θα ζω τρελά για τώρα. | Αυτές οι καθημερινές | στα ίδια πάντα μένουν γεγονότα | αυτές οι καθημερινές | ζούνε με άφιλτρα τσιγάρα δίχως φώτα. | Δεν θα καώ, στον εαυτό μου | κάποια διέξοδο θα βρω | και την ψυχή μου θα πουλήσω | τώρα, στον Διάβολο γι αυτό. | Κάπου εκεί στα 30 και βάλε | μια ανανέωση ζητάω | ψηλά τακούνια δε φοράω | τα τζάμια τρίζουνε και σπάνε κάθε μέρα | κι εγώ ζητάω ν' αναπνεύσω φρέσκο αέρα. | Κάπου εκεί στα 30 και βάλε | ξαναγεννιέμαι, αγαπάω | ψηλά τακούνια δε φοράω | τα τζάμια τρίζουνε και σπάνε κάθε ώρα | δεν ζω για αύριο, θα ζω τρελά για τώρα. | Κάπου εκεί στα 30 και βάλε | μια ανανέωση ζητάω | ψηλά τακούνια δε φοράω | τα τζάμια τρίζουνε και σπάνε κάθε ώρα | δεν ζω για αύριο, θα ζω τρελά για τώρα. | Κάπου εκεί στα 30 και βάλε......

03. Είμαι πολύ καλά Τραγούδι: Άννα Βίσση
Μουσική: Νίκος Καρβέλας | Στίχοι: Εύη Δρούτσα
Τώρα ξέρω, πάνω απ' όλα είσαι εσύ | το ποτήρι σου γεμίζω, και νομίζω πως αδειάζει | ένας άνεμος την πόρτα μου χτυπάει | και πιστεύω το κλειδί σου πως θ' ακούσω | να γυρνάει. | Τώρα ξέρω, πάνω απ' όλα είσαι εσύ | νοιώθω ήρεμη και, ίσως, και γι αυτό έχεις φροντίσει | θα σου πω και ένα νέο να σ' αρέσει | στον αγώνα που ζητούσες, σου εξασφάλισα | μια θέση. | Είμαι πολύ καλά, σε σκέφτομαι συχνά | σε αγαπώ πολύ, μ' αγάπη φιλική | είμαι πολύ καλά, μα πέρασα πολλά | δε φταις εσύ γι' αυτό, κακίες δεν κρατώ. | Τώρα ξέρω, πάνω απ' όλα είσαι εσύ | την ανάσα σου μυρίζω, μες στο σπίτι όλη μέρα | τα γυαλιά σου, είναι πάνω στο γραφείο | κι ο καφές που θα σερβίρω είναι πάντοτε | για δύο. | Είμαι πολύ καλά, σε σκέφτομαι συχνά | σε αγαπώ πολύ, μ' αγάπη φιλική | είμαι πολύ καλά, μα πέρασα πολλά | δε φταις εσύ γι' αυτό, κακίες δεν κρατώ. | Τα έπιπλα κοιτώ, και γράφω σ' αγαπώ | με σκόνη απ' τη ζωή, που άφησες εσύ | Είμαι πολύ καλά, σε σκέφτομαι συχνά | σε αγαπώ πολύ, μ' αγάπη φιλική | είμαι πολύ καλά, μα πέρασα πολλά | δε φταις εσύ γι' αυτό, κακίες δεν κρατώ. | Είμαι πολύ καλά, σε σκέφτομαι συχνά | σε αγαπώ πολύ, μ' αγάπη φιλική | είμαι πολύ καλά, μα πέρασα πολλά | δε φταις εσύ γι' αυτό, κακίες δεν κρατώ. | Είμαι πολύ καλά, είμαι πολύ καλά.

04. Παράγραφος 62 Τραγούδι: Άννα Βίσση
Μουσική: Νίκος Καρβέλας | Στίχοι: Εύη Δρούτσα
Αντιδικίες διενέξεις | πέτρινοι τοίχοι και σιωπή | ρητά στο μέλλον συμφωνείται | μίσος κι αγάπη τι θα πει. | Μια σφραγίδα γράφει τέλος | όχι νομίζω δεν θα αντέξω | μη με τραβάτε για να φύγω | μη με αφήνετε απ' έξω. | Παράγραφος 62, | ο έρωτάς μας τελειωμένος | να' σαι η σάρκα μου η ψυχή μου | κι όλοι να λεν πως είσαι ξένος. | Παράγραφος 62, | κατά του άρθρου τις διατάξεις | μέσω εγγράφου παραγγελίας | μη με ξανακοιτάξεις. | Όχι απαίτηση δεν έχω | μόνο να γράψεις στο χαρτί | πως με αφήνεις να σε βλέπω | με συμφωνία σχετική | υπ' αριθμόν χρονολογία | κι ο χωρισμός μας εν Αθήναις | κόκκινο φίδι το φεγγάρι | μας ταξιδεύει εδώ και μήνες.

05. Το άλλο μου εγώ Τραγούδι: Άννα Βίσση
Μουσική: Νίκος Καρβέλας | Στίχοι: Νίκος Καρβέλας
Ακόμα δεν πιστεύω αυτά που άκουσα | απ' το στόμα μου αυτή τη βραδιά | κάποιο λάθος, δεν μπορεί, δεν μπορεί, | δεν μπορεί, δεν μπορεί, θα 'χει γίνει | στα σίγουρα, δεν είμ' εγώ, αυτή που έκανε | τα πράγματα αυτά | μα πρέπει να 'χω πιει, δεν μπορεί, δεν μπορεί | μάλλον έχω μεθύσει. | Μα εγώ δεν πίνω ποτά | δεν καπνίζω ούτε λέω πολλά | μα τότε ποια είν' αυτή στον καθρέφτη | που τόσο μου μοιάζει. | Θεέ μου θα τρελαθώ,αδύνατον, δεν είμ' εγώ | είν' αυτό που όλοι λένε ''το άλλο μας εγώ''. | Δυο εαυτούς όλοι έχουμε | δυο εαυτούς όλοι κρύβουμε | δυο εαυτούς, όπως όλοι, έχω κι εγώ | δυο εαυτούς όλοι έχουμε | δυο εαυτούς όλοι κρύβουμε | εσύ μου βγάζεις, μωρό μου, στη φόρα | το άλλο μου εγώ, | κι εσύ μου βγάζεις, μωρό μου,στη φόρα | το άλλο μου εγώ. | Ποτέ μου δεν περίμενα πως θα ΄φτανα εγώ | σ' αυτή την παρακμή | δεν είναι δυνατόν, δεν μπορεί, δεν μπορεί, | κάτι άλλο συμβαίνει | εγώ, που αν ακούσω καμιά λέξη πονηρή, | κοκκινίζω από ντροπή | πώς γίνεται απ΄τη μία στην άλλη στιγμή | να 'μαι τόσο αλλαγμένη. | Μα εγώ δεν είμ' απ' αυτές | τις ξεβγαλμένες που δεν έχουνε αναστολές | μα τότε ποια είν' αυτή στον καθρέφτη | που τόσο μου μοιάζει. | Θεέ μου θα τρελαθώ,αδύνατον, δεν είμ' εγώ | είν' αυτό που όλοι λένε ''το άλλο μας εγώ''. | Δυο εαυτούς όλοι έχουμε | δυο εαυτούς όλοι κρύβουμε | δυο εαυτούς, όπως όλοι, έχω κι εγώ | δυο εαυτούς όλοι έχουμε | δυο εαυτούς όλοι κρύβουμε | κι εσύ μου βγάζεις, μωρό μου,στη φόρα | το άλλο μου εγώ, | κι εσύ μου βγάζεις, μωρό μου, στη φόρα | το άλλο μου εγώ. | Δυο εαυτούς όλοι έχουμε | δυο εαυτούς όλοι κρύβουμε | κι εσύ μου βγάζεις, μωρό μου,στη φόρα | το άλλο μου εγώ, | κι εσύ μου βγάζεις, μωρό μου, στη φόρα | το κακό μου, το τρελό μου, το καυτό μου, | το κρυφό μου, το άλλο μου εγώ.

06. Η βάρκα Τραγούδι: Άννα Βίσση
Μουσική: Νίκος Καρβέλας | Στίχοι: Νίκος Καρβέλας
Η βάρκα έμπασε νερά | το κύμα πήρε τα κουπιά | κι ούτε που φαίνεται η στεριά | κι όλο βραδιάζει | Μες στου πελάγου τα ανοιχτά | αγκαλιαζόμαστε σφιχτά | ξαφνου μου λες ότι σαν φως | κάτι σου μοιάζει | Κι εγώ σου λέω πως αν θέλεις να σωθούμε μη με κρατάς | πρέπει ο καθένας μοναχός του ως το φως να κολυμπήσει | Ναι χανόμαστε, πνιγόμαστε | όσο ένας απ' τον άλλονε κρατιόμαστε | όλο πιο πολύ, όλο πιο πολύ | χανόμαστε, πνιγόμαστε | μέσα στα κύματα αγκαλιά παρασυρόμαστε | όλο πιο πολύ, όλο πιο πολύ, | χανόμαστε | Η βάρκα έμπασε νερά | σαν τραγουδάκι απ τα παλιά | στ΄ αυτιά μου ακούγεται γλυκά | με νανουρίζει | Βαθύ γαλάζιο ωκεανός | σε σκούρο φόντο ο ουρανός | κάποιος ζωγράφος θεϊκός | μας ζωγραφίζει | Κι εγώ φοβάμαι πως αν βγούμε στη στεριά, δε θα 'χουμε σωθεί | Από τη βάρκα αυτή δε μπόρεσε ποτέ κανένας να ξεφύγει

07. Μελαγχολίες Τραγούδι: Άννα Βίσση
Μουσική: Νίκος Καρβέλας | Στίχοι: Νίκος Καρβέλας
Βόλτες μες στη νύχτα, πες μου πως σε λένε | όλα τα βαριέμαι, τίποτα να μη με συγκινεί | εραστές και φίλους, κάπου ν' ακουμπήσεις | κι αυτές οι συζητήσεις για κάποια κρίση υπαρξιακή. | Κάτι μελαγχολίες που με πιάνουν όταν σε θυμάμαι | κάτι μελαγχολίες που με πιάνουνε καμιά φορά | κάτι ευαισθησίες που με κάνουνε να μην κοιμάμαι | κάτι μελαγχολίες κι είν' τα μάτια μου υγρά. | Περασμένες δύο, το μυαλό μου ψάχνω | κι η ανησυχία, δίπλα μου κι αυτή, ν' ανησυχεί | περασμένες έξη και δεν ξημερώνει | κουρασμένη μέρα, λες και ξενυχτήσαμε μαζί. | Κάτι μελαγχολίες που με πιάνουν όταν σε θυμάμαι | κάτι μελαγχολίες που με πιάνουνε καμιά φορά | κάτι ευαισθησίες που με κάνουνε να μην κοιμάμαι | κάτι μελαγχολίες κι είν' τα μάτια μου υγρά. | Κάτι μελαγχολίες που με πιάνουν όταν σε θυμάμαι | κάτι μελαγχολίες που με πιάνουνε καμιά φορά.

08. Διαδήλωση Τραγούδι: Άννα Βίσση
Μουσική: Νίκος Καρβέλας | Στίχοι: Νίκος Καρβέλας
Και μένουν μόνο οι σκουπιδιάρηδες στο δρόμο | να μαζεύουν τα απομεινάρια μιας διαδήλωσης | που δεν ξέρει κανένας αν πέτυχε ή όχι. | Πήγαμε κι οι δυο νοσοκομείο. | Τη μαύρη σου στολή τώρα δε φοράς, | πίσω απ’ την ασπίδα δε με κυνηγάς, | ούτε εγώ σε βρίζω, ούτε πια κρατώ | στο ένα χέρι πέτρα και στ’ άλλο μου πανώ. | Σε βλέπω μέσα στην εντατική, "είσαι καλά;", | κι εσύ δεμένος με επιδέσμους μου χαμογελάς, | με αγαπάς. | Τίποτα δεν άλλαξε αυτή η διαδήλωση. | Τους σκουπιδιάρηδες στο δρόμο που μαζεύουνε | αυτούς μόνο λυπάμαι, αυτούς μόνο λυπάμαι, | αυτούς μόνο λυπάμαι. | Και μένουν μόνο οι σκουπιδιάρηδες στο δρόμο | και κάτι σκύλοι πεινασμένοι, πετσί και κόκκαλο, | με μύτες στεγνές να μυρίζουν τα πεζοδρόμια. | Είμαστε κι οι δυο εκτός κινδύνου. | Λίγες γρατζουνιές κάτω απ’ τα πλευρά, | επιπόλαιο τραύμα, ούτε που πονά, | ούτε εγώ πια νιώθω το κάψιμο αυτό | απ’ τα δακρυγόνα στα μάτια, στο λαιμό. | Σου γνέφω με το χέρι από μακριά, "πότε θα βγείς;", | κι εσύ μου κάνεις νόημα, "είσαι καλά;", | μόνο για μένα ανησυχείς. | Τίποτα δεν άλλαξε αυτή η διαδήλωση. | Τους σκουπιδιάρηδες στο δρόμο που μαζεύουνε | αυτούς μόνο λυπάμαι, αυτούς μόνο λυπάμαι, | αυτούς μόνο λυπάμαι. | Και μένουν μόνο οι σκουπιδιάρηδες στο δρόμο.

09. Εφτά ζωές Τραγούδι: Άννα Βίσση
Μουσική: Νίκος Καρβέλας | Στίχοι: Εύη Δρούτσα
Ζωντάνεψαν τα γράμματα | και χόρευαν στα μάτια μου μπροστά | θυμήθηκα τα βράδια μας που χόρευα | αγάπη μου μ' εσένα | στο μήνα έξι γράμματα που στέλνω | είναι λίγα τελικά | σου είπα πως δε θα' γραφα μα γράφω | τι να πω τα' χω χαμένα | Κι έχω για σένα εφτά ζωές | εγώ να χάσω | γύρισε πίσω | δεν μπορώ να σε ξεχάσω | Σε παίρνω στο τηλέφωνο μα κλείνουμε | στα τρία τα λεπτά | εμείς οι δυο που καίγαμε τα σύρματα | σχεδόν του τηλεφώνου | να έρθεις θέλω γρήγορα | μα μόνη ζω εδώ παρ' όλα αυτά | μοιραία τώρα γίνομαι συνένοχη | στο άγγιγμα του χρόνου

10. Περιοδικό Τραγούδι: Άννα Βίσση
Μουσική: Νίκος Καρβέλας | Στίχοι: Εύη Δρούτσα
Μην κλείνεις τις κουρτίνες | ο έρωτας δεν είναι φως να φύγει | εδώ και κάτι μήνες | μαζί σου μόνο φως με τυλίγει | ο πόθος, το φιλί, | μπαλάντα έχει γράψει για τους δυο μας | μας ζήλεψ' ο καιρός | και πήρε ό,τι νοιώθαμε δικό μας. | Η αγάπη μας παλιό περιοδικό | που μου φέρνει, τώρα, δάκρυα στα μάτια | κι όλο βλέπω το δικό μας σ' αγαπώ | πεταμένο από κάτω απ' τα κρεβάτια. | Αυτό που έχει μείνει | στο πάτωμα δυο σύμβολα με σκόνη | το πάθος που ήταν φλόγα | αλλάζει κι έχει γίνει τώρα χιόνι, | ολέθριο βιολί | στ' αυτιά μου τα τραγούδια που έχεις γράψει | οι νύχτες οι τρελές | που ο έρωτας στο πιάνο είχε κλάψει. | Η αγάπη μας παλιό περιοδικό | που μου φέρνει, τώρα, δάκρυα στα μάτια | κι όλο βλέπω το δικό μας σ' αγαπώ | πεταμένο από κάτω απ' τα κρεβάτια.

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης