Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Μονολογώντας



















01. Άρωμα Τραγούδι: Μιχάλης Τούμπουρος
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Σακατεμένη ψυχή | ράβει το στόμα η ντροπή | ζεις τη θλιμμένη της χάρη | Μες στις σοφίτες του νου | σύννεφα ροζ ουρανού | και στον εξώστη φεγγάρι | Ανακατεύεις θεούς | σιβυλλικούς λες χρησμούς | το μέτωπο σου ζαρώνει | Με μια μποτίλια αγκαλιά | η μνήμη παραπατά | και η σκιά σου ιδρώνει | Δώσ’ μου το άρωμα αυτής της φωλιάς | Τ’ άρωμα αυτό που φοράς | τ’ άρωμα αυτό που σκορπάς | για μια βραδιά | Κηλίδες του φεγγαριού | με σπέρματα πανικού | το πάθος σου απολειφάδι | Τις σκοτεινές σου πλευρές | με προκλητές αστραπές | μου δείχνεις μες στο σκοτάδι | Στρυφνός, βουβός, παλαβός | Της δίνης σου ναυαγός | Στη κρύπτη σου τυραννιέμαι | Καραδοκώ κι αγρυπνώ | κι ασύντακτα θα στο πω: | Όσο σε θέλω, σ’ αρνιέμαι | Δώσ’ μου το άρωμα αυτής της φωλιάς | Ξέρω τις νύχτες πως κλαις | μες σε χιλιάδες ντροπές | και μια βραδιά | γέλιο αγέλαστο σπας | Σαράντα πέντε σιωπές | Ξέρω καλά τι μου λες | στην άκρη του διαδρόμου | ψάχνεις να βρεις μια φωτιά | να κάψει αυτή τη θηλιά | που σ’ έχει πνίξει μωρό μου | Δώσ’ μου το άρωμα αυτής της φωλιάς | Τ `άρωμα αυτό που φοράς | τ `άρωμα αυτό που σκορπάς | για μια βραδιά | Έχω χαρτιά για φτερά | σου γνέφω από ψηλά | στην επαρχία της λύπης | Μαντατοφόροι θα ‘ρθούν | μαύρα με στρας θα φορούν | μου λένε πως θα μ’ αφήσεις | Τη μέντα μου θα ζητάς | Χορεύοντας θα γελάς | και θα φωτίζεις τα βράδια | Και εγώ τρελός παλαβός | στα χείλη σου ναυαγός | να με χαράζεις σημάδια | Δώσ’ μου το άρωμα αυτής της φωλιάς | Τ `άρωμα αυτό που φοράς | τ `άρωμα αυτό που σκορπάς | για μια βραδιά μικρή μου | γέλιο αγέλαστο σπας

02. Ψάχνω φιλί Τραγούδι: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Χορεύεις στη μέση της νύχτας | χορεύεις στο κέντρο του κόσμου | όπως, όπως λίγη δώσ’ μου ανάσα, φως μου | λόγια ναρκωτικά | το στόμα σου φωτιά | τα μάτια σου αλμύρα, χήρα η ζωή μας, χήρα | τα μαύρα της πετάει μια βραδιά… | Σιγά, σιγά μακριά απ’ όσα μετράς | κοντά μου θ’ απλωθείς τι κι αν σφιχτά τα δόντια κρατάς | αχ τι `ναι η ζωή μέσα κι έξω από μας | ωχρό μου κορμί υγρή μου ψυχή | σαν τον αέρα σκορπάω παντού | περνάω τις χαράδρες ουρλιάζω | είμαι μόνος και ντρέπομαι τις αδύνατες ώρες μου | ψάχνω φιλί φαρμάκι... | Χορεύεις στη μέση της νύχτας | χορεύεις στο κέντρο του κόσμου | ζω και πεθαίνω κοντά σου φως μου, χίλιες φορές | Μα εσύ γεννιέσαι στις πληγές | λοξά το χείλι ιδρώνεις | στάζει το ρούχο σου έρωτα | και κλέβεις σιωπές… | Σιγά, σιγά μακριά απ’ όσα μετράς | κοντά μου θ’ απλωθείς τι κι αν σφιχτά τα δόντια κρατάς | αχ τι `ναι η ζωή μέσα κι έξω από μας | ωχρό μου κορμί υγρή μου ψυχή | σαν τον αέρα σκορπάω παντού | περνάω τις χαράδρες ουρλιάζω | είμαι μόνος και ντρέπομαι τις αδύνατες ώρες μου | ψάχνω φιλί φαρμάκι... | Χορεύω σαν φύλλο του Οκτώβρη | που πέφτει στο κέντρο του κόσμου | που φλερτάρει ως το τέλος, το τέλος του | πριν ταπεινωθεί... | Πλημμύρισε η ψυχή, | πλημμύρισαν τα μάτια | πλημμύρισαν τα χέρια μου κορμί... | Σιγά, σιγά | ψιθύρισε μου στ’ αυτιά | αυτά που θέλω | αυτά που δε ζω… | Σιγά, σιγά σε δωμάτια κλειστά σφαλιστά | θα στέκω γυμνός στης σκιάς σου το φως | σαν τον αέρα θα `ρθω να μ’ αγγίξεις | να γίνεις σκοπός, είμαι μόνος και ντρέπομαι | ψάχνω φιλί τέτοια ώρα όταν έρχομαι εδώ... | Σιγά, σιγά ψιθύρισέ μου στ’ αυτιά | αυτά που θέλω, αυτά που δε ζω | Σιγά, σιγά κάτω απ’ την κουβέρτα σου | κι απόψε θα χαθώ | Σιγά, σιγά μακριά απ’ τους ίσκιους | Σιγά, σιγά, Σιγά, σιγά | Σιγά, σιγά ψιθύρισέ μου στ’ αυτιά | αυτά που θέλω, αυτά που δε ζω | Σιγά, σιγά κάτω απ’ την κουβέρτα σου | κι απόψε θα χαθώ | Σιγά, σιγά

03. Μονολογώντας Τραγούδι: Μιχάλης Τούμπουρος
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Μονολογώντας πάω | Τις νύχτες που ξυπνάω όλο ρωτάω | Ποιον αγαπάω | Ποιον αγαπάω | Φλόγα μεθυσμένη | καίω τη παιδική σου την ορμή | τη νύχτα αυτή | που ’σαι σκυφτή | κι είμαστε ξένοι | μαραμένοι, απονενοημένοι | υφαίνοντας ιστούς | έξω απ’ την πόρτα μας | μωρό μου | Μονολογώντας πάω | Τις νύχτες που ξυπνάω όλο ρωτάω | Ποιον αγαπάω | Ποιον αγαπάω | Κι ότι μου απομένει | σε μια ζωή | απλωμένη στη φυγή | παγωμένη είσαι εσύ | Είναι η πληγή στάχτη και οργή | Τίποτα δε μου λείπει | Τίποτα δε μου ανήκει | Για πίστη ανήμποροι, τυφλοί | Σε χώρα φωτισμένη, ξένοι | Ψυχή πλασμένη | από πλαστικό και λάσπη | Κλαίω πίσω απ’ τις πόρτες | Η αλήθεια | για θεούς και πότες | Βοήθεια | δε ζητάω και πάω | Δε ρωτάω | Σε κοιτάω | Μονολογώντας πάω | Τις νύχτες που ξυπνάω όλο ρωτάω | Ποιον αγαπάω | Ποιον αγαπάω | Από που φως να στραγγίξω | για να ξανά αγγίξω όπως παλιά | ήχο και χρώμα | Κι απ’ τα δάκρυά σου τα ρηχά | να δω ξανά | να δω νύχτα με χιόνι | να δω φωτιά να ιδρώνει | να δω πως θ’ αντιδράς | σαν δεις πως πας | ανάποδα | Απ’ όσα είπες | ποζάρεις τρύπες | ξοδεύεσαι τις νύχτες | στους ψύκτες | εκείνης της ζεστής σου ομορφιάς | Σε ουρανούς μπογιάς | πετάς και πας | Χρώματα, βερνίκια | της ψυχής μου δεκανίκια | Χάνω το στοίχημα | Δε ρωτάω | Σε κοιτάω | Μονολογώντας πάω | Τις νύχτες που ξυπνάω όλο ρωτάω | Ποιον αγαπάω | Ποιον αγαπάω | Ποιον αγαπάω...

04. Ραντεβού Τραγούδι: Χάρις Αλεξίου
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Στροβιλίζει τα λόγια σου, ο αέρας του χρόνου | Όρθιος μένεις στη μέση της σκόνης και με κοιτάς. | Αστραπές δε φοβάσαι, τα δάκρυα λασπώνουν τα πάντα | μα εσύ κανονικά προχωράς. | Στρίβεις το κλειδί, τα φώτα ανάβεις | και με φόρα με προσπερνάς. | Μένω πίσω, με μια σπασμένη καρδιά, το άρωμα σου | κι' ότι παίρνει ζωή σαν το ακουμπάς. | Ραντεβού, μια το χρόνο, όποτε θες.. | Να μαθαίνω απ’ όσα σε κάνουν μωρό μου τα βράδια και κλαις … | Κόμπο στο κόμπο, σχοινί που δεν άντεξε | κι' έσπασε και έπεσες και έγειρες σ’ άλλη αγκαλιά. | Κι' έμεινε ο κόσμος στυφός και μίζερος κι' άδειος | Πιστεύω πια, ζω τη κακή του πλευρά. | Με στόμα κλειστό, συνωστίζομαι εδώ για να πιω | μα η φωνή σου με βρίσκει, μου παίρνει τ’ αυτιά. | Σου ‘χα πει είναι θέμα ευθύνης, ντροπής | μα η ψυχή μου γυμνή στο καθρέφτη, άλλα μετρά … | Ραντεβού όπου θες , όποτε θες. | Να μαθαίνω απ’ όσα σε κάνουν μακριά μου τα βράδια και κλαις ... | Μακριά σου η ζωή εχθρική. Η μνήμη σου λόγχη, | που σχίζει του νου τις οθόνες στυγνή … | Τυπική μες στο πλήθος, με αμήχανο ύφος, | Με ήχο σακάτη, η φωνή μου φευγάτη στεγνή. | Σε ψάχνω παντού με βλέμμα τρελού, που ξανά | πιο κοντά είσαι μακριά του απ’ ότι παλιά ... | Στην ομίχλη του κόσμου απλώνεις μετάξινο νήμα, | σημάδια αφήνεις που μένουν νωπά ... | Ραντεβού μια το χρόνο, όπως θες. | Να μαθαίνω απ’ όσα σε κάνουν μακριά μου τα βράδια και κλαις… | και κλαις …

05. Μ΄ αναμμένα τσιγάρα Τραγούδι: Μιχάλης Τούμπουρος
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Μ’ αναμμένα τσιγάρα, μες στην αντάρα | μες στις στάχτες σου τραγουδάω | εσύ στέκεσαι αλλού, τα κανάλια μετράς | στις ψυχές σου ξέρω δε χωράω | Απ’ τους τοίχους περνάς, `'που κοιτάς'’ με ρωτάς | ποιός ρωτάει για σένα στη σιωπή | στα ποτάμια του νου, στους καθρέφτες τ’ ουρανού | κανείς δε θα φανεί | Μ’ αναμμένα τσιγάρα σε ψάχνω τα βράδια | και σ’ αναζητάω | σκέρτσα κάνω, γκριμάτσες, φιγούρες, | χορεύω και πίνω και μεθάω | Είσαι μόνος, το ξέρω | μια στιγμή να προφέρω τ’ όνομά σου.. είσαι εκεί; | μια στιγμή να σ’ αγγίξω, αν γλυκαθείς να συνεχίσω | όποιος τ’ αξίζει, ζει... | Μ’ αναμμένα τσιγάρα η κριτική σου τρομάρα | θα κρυφτώ, για να μη με βρει, | χρωματίζω το φως, να σε πάρει ο ρυθμός | απ’ τη λούπα σου την αυστηρή | Τα κοκόρια λαλούν, `'που το πας'’ με ρωτούν | τα παγούρια σου είναι αδειανά, | στις ερήμους του νου, στις καδένες του καιρού | δε ζεις πουθενά | Μ’ αναμμένα τσιγάρα, στριμωγμένος στη ζάρα | του κορμιού μου πετάω ριπές, | μπαταριές με ξυπνάν, φεύγουν, χάνονται, παν | της ζωής μου οι αφορμές | Δωσ’ μου κάτι να το `χω, τότε που όλο θα κλώθω | παραμύθια στα δυο μου παιδιά, για παλιά, | να τους λέω στο φεγγάρι, είχα νιάτα, είχα χάρη, | μα ήταν τα χρόνια θαμπά | Πες μου τι κρύβει η ψυχή μου | εσύ που με ξέρεις και ζεις ότι θες | πες μου κι η ευθύνη δική μου | γιατί να ξεχνάω συνέχεια όσα θες | Εδώ δε μένει κανείς | τα βράδια ζαρώνω με ζώνουν σιωπές | εδώ δε μένει κανείς | στοιχειώνω σε στίχους, σ’ αυτά που είπα χθες | Μ’ αναμμένα τσιγάρα μπρος και πίσω είχες μάρα | και καημό να σιγουρευτώ, | να σου φτιάχνω φωλιές, να προσέχω τι λες | κι όταν σφάλλεις, τα `'γιατί'’ σου να βρω | Να `χω άσπρα φτερά και σφιχτή αγκαλιά | να σε παίρνω απ’ τον κόσμο συχνά | μα γυρνώντας στις τρεις, είδες που θα χωθείς | δίπλα μου, κι όπως, όπως, έφυγες μακριά

06. Θεές γοργόνες Τραγούδι: Πάνος Μουζουράκης
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Ένοχα χρόνια, αβέβαια βήματα, δειλά | μποστά στα μεν, πίσω απ’ τα δε, μέσα στα αλλά | σε βέλη ευάλωτοι, ματώθηκε η καρδιά μας | Χωμένοι μες στα περιθώρια των καιρών | στις κατακόμβες της ψυχής των ποιητών | κόμπο το μίτο κάναμε του έρωτά μας | Τώρα η ανάγκη μας τα βράδια σαν ξυπνά | σκιές ανάσας απ’ το πριν και το μετά | φθάνουν κι ονόματα μας ψιθυρίζουν | Λέτα, Νινέτα, Ελένη, Αννέτα, Στέλλα, Κάτια | Νάντια, Ματίλντα και Βιβή, | Τιτίνα, Κορίνα, Μαρίνα, Αναστασία, Ράνια, | Βάνα, Ηρώ, Βανέσσα, Μπία, Μερόπη και Φανή... | Θεές γοργόνες με στο υγρό μας το κενό | και φτερωτές μετά ως τον έβδομο ουρανό | η ζωή, ο θάνατος, κι αυτές στο αναμεσό τους | Πλάνες σειρήνες στα πελάγη μιας ζωής | και εμείς δεμένοι στα κατάρτια της σιωπής | πολύχρωμα σπέρνουν λάγνα φοβέρα | Η Βέρα, η Νίκη, η Άννα, η Γιάννα, η Γιώτα, η Βίκυ | η Άσπα, η Μιμίκα κι η Γωγώ | Τις άβολες νύχτες μετράμε `'όχι'’ και πίκρες | χάσκουμε στο πριν και το μετά, δεν έχει γιατρειά | παραδομένοι σ’ όρκους λάγνους εραστών... | Ζώντας μ’ αναστολές και υπόγειες ταραχές | φυλακισμένοι μες σε δόλιες ηθικές | μπροστά μας πάλλονται και νόμους ανατρέπουν | Έμμετρα πλέκονται σε στίχους τραγουδιών | μ’ ερωτικά ουρλιαχτά, κρεσέντα μουσικών | κλείνουν το μάτι και φωτίζουν βάθη | πάθη με λάθη, με ζήλεια, ιδρώτα και έρωτα | κορμιά σφιχτά, βαγόνια της φυγής | η Ρίκα, η Μίρκα, η Όλγα, η Ερατώ, η Ζωή | ριπές ματιών που πέρασαν, και μνέσκουμε αφελής, | βουβοί, περήφανοι, και πάντα ανασφαλείς...

07. Πες μου ιστορίες Τραγούδι: Μιχάλης Τούμπουρος
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Πες μου πως είναι να σε ποθούν | πως είναι πες μου να σε κοιτούν | μες στα μάτια τα βράδια | και βελούδινα χάδια | ρίγη να σε κεντούν | Μίλα μου για σάρκας φωτιές | κάνε μου απόψε περιγραφές | για ένστικτα που διψάνε | και για ιδρώτα λυσσάνε | με ουρλιαχτά και σιωπές | Δείξε μου του έρωτα τα μονοπάτια | πες μου για ιπτάμενα, ηδονικά κρεβάτια | κι ίσως την ξαναδώ, | όπως τότε που ζούσε δω | στη λάβα της να πυρωθώ | μες στα υγρά της σκοτάδια | δείξε μου του έρωτα τα μονοπάτια | τα μονοπάτια... | τα μονοπάτια... | Πες μου ιστορίες, | για εραστές, για αμαρτίες | για ζωές κρυφές | για παράνομες σχέσεις, | για εραστών υποσχέσεις | σε απόμερες σκιές | Γι’ άγρυπνες νύχτες που σαλεύουν κορμιά | μες στα σεντόνια, σαν ερπετά | που στο πάθος βουλιάζουν | κι αστραπές μου μοιράζουν, | σε δωμάτια ορφανά | Δείξε μου του έρωτα τα μονοπάτια | πες μου για ιπτάμενα, ηδονικά κρεβάτια | κι ίσως την ξαναδώ, | όπως τότε που ζούσε δω | στη λάβα της να πυρωθώ | μες στα υγρά της σκοτάδια | δείξε μου του έρωτα τα μονοπάτια | τα μονοπάτια... | τα μονοπάτια... | Πες μου πως είναι να σε ποθούν | πως είναι πες μου να σε κοιτούν | μες στα μάτια τα βράδια | και βελούδινα χάδια | ρίγη να σε κεντούν

08. Γυρεύω μια αγκαλιά Τραγούδι: Μπάμπης Στόκας
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Γυρεύω μια αγκαλιά, | μια τρυφερή ανάσα κάθε βράδυ | μια μακρινή φωνή, μια αέρινη μορφή, | που θα σου μοιάζει | Γυρεύω μια αγκαλιά, μια πνοή, | αντιγραφή απ’ αυτή που μού `χεις πάρει | την ίδια ανάσα κι αγκαλιά το δικό σου φιλί, | γυρεύω εσένα φως μου στο σκοτάδι | Στη ζέστη του Νοτιά, | ήρθε το κρύο του βοριά | σημάδι | Δύση κι Ανατολή, | μια κούρσα ήσουν τρελή | μέχρι τον ’Αδη | Πατάω ένα κουμπί | κι αν είσαι εκεί απόψε, | μάτια μου, απάντησέ μου | πες μου λόγια, εικόνες, | μέτρα τα μέτρα, στο σκοπό, | να σου τραγουδώ και να χαθώ, | στις μαγικές σου εικόνες | Γυρεύω μια αγκαλιά | μια πυρωμένη ανάσα κάθε βράδυ | μια αέρινη ομορφιά, να μου χαμογελά, | και να σου μοιάζει...

09. Πυκνό ποτό Τραγούδι: Μιχάλης Τούμπουρος
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Πίνω πυκνό ποτό απ’ το μπουκάλι σου | κι απλώνομαι στο χάδι σου | κι εκεί μπροστά στις πύλες του Παράδεισου | την κόλασή μου ψάχνω να χωθώ | Τους ήλιους μου στριμώχνω στα σκοτάδια σου | φωτίζω την ορφάνια σου | κρεμιέμαι στους γκρεμούς μου απ’ τα πλοκάμια σου | κι ας σπάσουν, κι ας χαθώ, κι ας σκοτωθώ | Κατάρα έχει ο έρωτας να σέρνεται | σε θύελλες να σπέρνεται | πριν γίνει το φεγγάρι μου φεγγάρι σου | κι η ανάσα σου σεντόνι μου λινό, | μαδάει τ’ όνειρό του, χαρακώνεται | και στης παράβασης το δειλινό | με φθόγγους και με στίχους ξημερώνεται... | Πίνω πυκνό ποτό απ’ το μπουκάλι σου | κι απλώνομαι στο χάδι σου | κι εκεί μπροστά στις πύλες του Παράδεισου | την κόλασή σου ψάχνω να χωθώ | Κρατάω σφιχτά τη μοναξιά της δύσης σου | τους έρωτες, τα μίση σου | στη φούχτα μου κρατάω την άγρια φύση σου | το χώμα, τη φωτιά και το νερό | Κρατάω σαν φυλαχτό αυτά που αγάπησες | που λάτρεψες και λάθεψες | αυτά που καταστράφηκαν σαν τ’ άγγιξες | και ρήμαξες στον κίτρινο καιρό | Κατάρα ο έρωτά σου, παρεκτρέπεται | στη γύμνια μου που ντρέπεται | πριν γίνει το φεγγάρι μου φεγγάρι σου | κι η ανάσα σου σεντόνι μου λινό | ατέλειωτη κορδέλα ξεδιπλώνεται | σα ρότα σε έναν άγνωστο ουρανό | με φθόγγους και ρυθμούς θα ξημερώνεται... | Κρατάω σφιχτά τη μοναξιά της δύσης σου | τους έρωτες, τα μίση σου, | στη φούχτα μου κρατάω την άγρια φύση σου | το χώμα, τη φωτιά και το νερό...

10. Καμβάς Τραγούδι: Διονύσης Τσακνής
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Μικρούς μας βρήκε η ζωή, βατούς, μα τ’ όνειρο θεόρατους, | αιχμάλωτους στους ουρανούς στη φάρσα και τη φόρα τους. | Πάλλεται η φύση μας, διψάει, κι έχει ψυχή αξεπέραστη, | για έρωτες χρόνια τραγουδάει μα αργοπεθαίνει ανέραστη. | Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί από παντού αβοήθητη, | απλώνει χέρια σαν σκορπιός και γίνεται ανήθικη. | Δεν ξέρω τι ν’ αρνηθώ, ποιο δάκρυ να πιώ, | ποιο αλάλητο αηδόνι να ψάξω. | Παίρνει κι ισιώνει πια η εγγενής μου λόξα, | γλιστράω όπου φτύνω κι άλλη ψάχνω θεωρία, | σφιχτά τυλίγω στο λαιμό μου ουράνια τόξα, | με μετρονόμους ψυχής τηρώ κανόνες γιορτής, | μεταλλαγμένης φυλής... | Μέταλλα και γυαλιά στιλπνά, χρυσά στις πόρτες πόμολα, | Γυαλιστερά μυαλά, ομαλά, γεμάτα πάθη ανώμαλα. | Πόθους αλέγκρο έχω, μα με μπαλάντας τέμπο σέρνομαι, | εύκολα βρίσκω το προφίλ μα στο ανφάς μπερδεύομαι. | Η αγάπη έχει ανακωχές κι αργές στροφές αήττητες, | μα οι λεπτοδείκτες μου γυρνούν πια, με τρελές ταχύτητες | Δεν ξέρω τι ν’ αρνηθώ, ποιο δάκρυ να πιω, | ποιο αλάλητο αηδόνι να ψάξω. | Παίρνει κι ισιώνει πια η εγγενής μου λόξα, | γλιστράω όπου φτύνω κι άλλη ψάχνω θεωρία, | σφιχτά τυλίγω στο λαιμό μου ουράνια τόξα, | με μετρονόμους ψυχής τηρώ κανόνες γιορτής, | μεταλλαγμένης φυλής... | Η δύση μου έχει ανατολές κι η ανάγκη μου περίσσευμα, | η πίστη μου έχει αναστολές κι η αλητεία μου θρήσκευμα. | Άρδην αλλάζω το σκοπό, με άλλες αρχές υφαίνομαι | και το κατώφλι μου περνώ, υπάρχω μόνο αν φαίνομαι.

11. Παράξενα απόψε φυσάει Τραγούδι: Μιχάλης Τούμπουρος
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Βάνδαλος αέρας απόψε φυσάει | παράξενα λες και μιλάει | τη θάλασσα αγριεύει, τις γρίλιες χτυπάει | κι απ’ τις χαραμάδες γλιστράει | Ανακατεύει θεούς και θνητούς | στους τάφους ξυπνάει τους νεκρούς | αδέσποτος σ’ έρημους δρόμους γυρνάει | παράξενα απόψε φυσάει | Ξέστηθος βγαίνω στης νύχτας το φως | ανέμου η ψυχή κουρνιαχτός | χαρτόνια χορεύουν αχός μ’ ακουμπάει | με παίρνει η σκόνη, με πάει... | Αέρας Ερμής, δεν ξέρει κανείς | πούθε έρχεται και που τραβάει | ανάσα αγριμιού κουβαλάει και λυσσάει | παράξενα απόψε φυσάει | Ο αέρας ουρλιάζει απόψε, απειλεί | με υπόγεια χαρόντια βουή, | σχίζει σημαίες, χλευάζει σοφούς | τρούλους ξηλώνει, σταυρούς | Στο στρόβιλο αφήνομαι κι ό, που με πάει | θαμπό το φεγγάρι κοιτάει | σκουπίδι του ανέμου η ζωή μου σκορπάει | παράξενα απόψε φυσάει...

12. Υποχωρεί το χώμα Τραγούδι: Μιχάλης Τούμπουρος
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Υποχωρεί το χώμα που πατάω | σ’ Άνοιξη ανάστατη που τ’ άνθη της μαδάει ο αέρας | αλλάζει σχήμα κάθε τι που ακουμπάω | και κροταλίζουν οι ώρες της ημέρας | Μα πριν τη Δύση του ήλιου, έρχεσαι εδώ | με λάφυρα και κλοπιμαία | της πλάνης μαία, του κόσμου το μαλακό | πλάνης, μωρό μου, μαία | Φεγγάρια ολόγιομα και σκέψη αδειανή | ο δολοφόνος σου ήταν ζωόφιλος και φυσιολάτρης | καπάτσος εύπλαστος και ρατσιστής | στις παγωνιές του ξεροσταλάζεις | Μα εδώ ψυχή μου όταν θα `ρθεις | φωτιά στα σπίρτα της ζωής σου, | στο τρυφερό κορμί σου όλα μαζί, | στο τρυφερό κορμί σου, Ανατολή ηλεκτρική | Πίσω από μας υπάρχει ατόφιος χρυσός | ρευστός στ’ αυλάκια των ματιών φτάνει, πέφτει, σκορπάει | λικνίζεσαι στα μπαρ και γίνομαι ατμός, | για να σε ζήσω, η ζωή δε φτάνει | Δε φτάνει εδώ των σκήπτρων η γκρι μπογιά | στο ατέρμονο του νου σεργιάνι | η ανασφαλής σου χάρη, γύμνια είναι, απλά | η ανασφαλής σου χάρη | Εξωραϊζονται οι δρόμοι μα εσύ | γυρνάς αδέσποτη, πιστή στην πρώτη σου άγρια φύση | η ορφάνια του εχθρού σου ήταν πλαστή | έμεινε η ζωή σου μισή απ’ τα μίση | Κι άδειασε η φλέβα του καιρού | και του καλού ουρανού οι κρουνοί σου | στερέψανε μαζί σου πριν σε βρω | στερέψανε μαζί σου | Τάμα! Να `μαι δω κι εκεί | Τάμα! Στη φωτιά του λίγου | Τάμα! του περιθωρίου | κόντρα σ’ όσα σ’ έχουν κάνει ωχρή | Υποχωρεί το χώμα που πατάω | σ’ Άνοιξη ανάστατη που τ’ άνθη της μαδάει ο αέρας | αλλάζει σχήμα κάθε τι που ακουμπάω | και κροταλίζουν οι ώρες της ημέρας | Μα πριν τη Δύση του ήλιου, έρχεσαι εδώ | με λάφυρα και κλοπιμαία | της πλάνης μαία, του κόσμου το μαλακό | πλάνης, μωρό μου, μαία

13. Ανταύγειες Τραγούδι: Λάκης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Η ζωή μου κρύβει ανταύγειες που δεν τις ξέρω | που με τυφλώνουν σε σκοτάδια πονηρά | όταν πεθαίνουν όλα φτάνουν και ξανασαίνω | χαράματα γυρνάω στην πόρτα τα κλειδιά | Χορεύοντας πέφτεις, λιώνεις, τρελή νιφάδα | στα ακρόριζά μου νερό φτάνεις, σε ρουφάω | στα κλώνια μου θ’ ανέβεις θα σε πάρει η αύρα | μα εγώ όσο ζω στο χώμα θ’ ακουμπάω | Από ψηλά θα χαζεύω το τοπίο | μαντήλια κόκκινα θα μου κουνάς στραβά | θα χαίρεσαι, θα γελάς και για τους δύο | θα τρέμει ο χρόνος, θα μετράει τη διαφορά | Τι ν’ αποδείξω, για ποιον και γιατί, δεν ξέρω | μόνος λωλαίνομαι, σύμπλεγμα έχω βαθύ | τ’ αυτιά μου βουίζουν, έχω κεφάλι πάλι | η ελπίδα πτώμα κρεμιέται από ύπνο ελαφρύ | Να κρυφτώ πια είναι αργά, μωρό με ξέρεις | με κουβαλάς στην πλάτη με κατηγορείς | απομιμήσεις, υφασμάτινες δάφνες τζάμπα | θα παραμένει σαν ο μόνος τρόπος ζωής | Ζωή που φτάνει που κάνει πως δεν προφτάνει | με παραμύθια πλεγμένη πονηρά | ρουφάει ψυχές μες στο βόμβο της που αυξάνει | μα όταν το παρεις πρέφα, θα `ναι φως μου αργά | Άνθρωποι εικόνων και χρωμάτων που δε βλέπουν | άνθρωποι λέξεων και προτάσεων χωρίς λαλιά | ράκη και δράκοι, οι ώρες δε μας αντέχουν | ύπνος απότομος, τέλειος, του θανατά | Γωνιά ζεστή κι ευχή θερμή | για τα παιδιά που μοιάζουν | αφορισμένα, μονότονα, διαφανή | παίρνω τη στράτα τ’ ουρανού | των ομμάτιών μου, | μα πέφτω δίπλα τους, πάλι κοντά τους | με χρυσή βροχή | Θεότητα που σκίζεται και σιγοπέφτει | σ’ αστραφτερή γιορτή μυαλού, σαν κομφετί | πάρε ψυχή μου, διάλεξε απόψε απόψεις | να `χεις να παίζεις στη σοφίτα μοναχή | Τα κοινά των άλλων ίσως, εμείς απέξω γύψος | αλλαλάζοντας με funcky | καπνίζοντας και λέξεις μη ψελλίζοντας | ψάχνοντας εκ του προχείρου | Η ζωή μου κρύβει ανταύγειες που δεν τις ξέρω | που με τυφλώνουν σε σκοτάδια πονηρά | όταν πεθαίνουν όλα φτάνουν και ξανασαίνω | χαράματα γυρνάω στην πόρτα τα κλειδιά | Παίρνουν φωτιά οι αριθμοί, μυρίζουν τα τραγούδια | εν’ όσο ουρλιάζουν τα χρώματα κι εγώ πετώ | μουδιάζουν τ’ άστρα, με γλείφουν τ’ αγγελούδια | ποιος φταίει κι αν φταίει δε βρήκες, μου `πες, μα ως εδώ! | Βρες τους σταθμούς που αγαπάς, γέμισε με εικόνες | ώσπου να βγει το φαί, ανοίγω το κρασί | ξεκούρασε απόψε εδώ τους τρυφερούς σου αγκώνες | απ’ τη σιωπή που βαραίνει απ’ το πρωί | Θα σε στυλώσει ότι θα `χεις σπαταλήσει | θα τρίβει τη σκουριά, θα πέφτει στο χαλί | θα θυμηθείς από που έχεις ξεκινήσει | και τότε θα `χεις μαζί μου συναντηθεί | Η ζωή μου κρύβει ανταύγειες αλλά δε φτάνουν | κατάρες κουβαλάνε μες στη σκοτεινιά | ζαβοί ανθρωπόμορφοι αλλού μαχαίρια βγάνουν | πουλούν και πιάτσα κάνουν στα στενά παιδιά | Μες στης Αθήνας την ομίχλη τυλιγμένος | με ζώνουν φως μου, κοίτα, χίλιοι κεραυνοί! | Φτάνω τότε στην αγκαλιά σου κυνηγημένος | στα παραμύθια σου απλωμένος ως το πρωί...

14. Το ψέμα της αγάπης Τραγούδι: Μιχάλης Τούμπουρος
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Ψάχνω μιαν αλήθεια, | φτιάχνω ένα ψέμα | τραβάω το χρόνο | να σε ξαναβρώ | Κι έχω μια θλίψη | και μού `χεις λείψει | αλλά δεν ξέρω | πως να σου το πω | Καρδιάς μου μάτια, | ζωής κομμάτια | λάμπουν τα βράδια | μου γνέφουν τι ποθώ | Το ψέμα της αγάπης σου μου δείχνουν | και μέσα του βουλιάζω και μεθώ | Νύχτα που απλώνει | ζωή που λιώνει | αργά γλιστράει | σαν κόλλα σε γυαλί | Σε καθρεφτίζει | γυμνή σ’ αγγίζει | κρεμιέται | από το πρώτο σου φιλί | Την πρώτη ανάσα | την πρώτη φάρσα | τον πρώτο ιδρώτα | το γέλιο το νωπό | Το πρώτο θαύμα | που αφήσαμε στη δίνη | μηνών και χρόνων | με ωράριο και ρεπό | Ποια είναι η αλήθεια | ποιο είναι το ψέμα | ποια είναι τα λόγια | που μπορώ να πω | Κι αν νιώθω θλίψη | κι αν μου `χεις λείψει | ξέρω πως πια | μακριά σου θα ζω | Δάκρυα στα μάτια | χάντρες κομμάτια | λάμπουν τα βράδια | τρέμουν όπως κι εγώ | Το ψέμα της αλήθειας μου, μου δείχνουν | και μέσα του βουλιάζω και μεθώ

15. Ανενόχλητη Τραγούδι: Μιχάλης Τούμπουρος
Μουσική: Μιχάλης Τούμπουρος | Στίχοι: Μιχάλης Τούμπουρος
Πριν αγγίξει ο ήλιος τα βουνά | ξυπνάω τις μνήμες | τα μοτέρ του ήχου | ξεκινάω | Τα ποτήρια αδειάζω | με έμφαση έρχεσαι και στρίβεις | ζεις κανονική ζωή μακριά μου | ανενόχλητη | Αγγίζω τα στοιχειά μου | κοροϊδεύω το σεβντά μου | κάνεις πως ακούς | μα προς την πόρτα μου κοιτάς | Νύχτωσε η καρδιά μας | ντρέπεσαι να πεις τι θέλεις | ίσως και να μην το ξέρεις | μα ανενόχλητη πας... | Σάμπως αγρίμι παλαβό | και μπερδεμένο θαύμα | μέσα στου ουρανού τη χάβρα φεύγεις | εδώ και κει μεταναστεύεις | Ζαριά κοφτή κι ανακωχή | και φτάσεις τάσεις | μα εδώ η μήτρα σπάει στα δυο | κι ό,τι ζω είναι περιττό, κι ακολουθώ | τα χνάρια που ξεχνάς να σβήσεις | μες σε ορδές συναλλαγών | ορίζεις πια τιμή | Γονάτισες νωρίς | τις τρύπες σου φράζεις με κέρμα | ζώντας στο τέλειο ψέμα | ανενόχλητη | Βροχή κι απέραντη σιωπή | που απ’ το παρμπρίζ γλυκαίνει | στη θάλασσα μπροστά | και πίσω η δύση της ζωής | Οι θεωρίες του δίκιου, | του έρωτα, της φαντασίας, | θύματα είναι κάποιας βίας | ανενόχλητης...

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης