Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Κάποτε στο Ολυμπιακό





















Διάφοροι ερμηνευτές σε τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου

Τα τραγούδια και οι στίχοι τους:

01. Εκφωνήτρια της ΕΡΑ

02. Έναρξη ζωντανής μετάδοσης και παράλληλων συνεντεύξεων (από τη Μαριάννα Κορομηλά)

03. Ακούγεται ο Γιώργος Κούνδουρος, ιδιοκτήτης της μπουάτ Στοά εν έτει 1963 (απόσπασμα)

04. Ακούγεται η αρχιτέκτων Ειρήνη Μπούρλου

05. Επί σκηνής, η Μπάντα του Λουτεκίου, και ο Θανάσης Βέγγος

06. Η Δομνα Σαμίου μιλάει για τη συνεργασία της με τον Διονύση Σαββόπουλο στο Ροντέο το 1971 (απόσπασμα)

07. Έναρξη της συναυλίας

08. Νέο κύμα Τραγούδι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μες στα δισκάδικα όταν βρίσκω | πελάτες άγνωστους ν' ακούν δικό μου δίσκο, | νιώθω μυστήρια ταραχή, | και φεύγω αμέσως από κει. | Νιώθω σαν κάτι κοριτσάκια, | πού 'χουνε σύρματα στα δόντια ή σπυράκια | -αν δεν σας φαίνεται μελό-, | τον εαυτό μου αντιπαθώ. | Δεν τα υποφέρω τα τραγούδια μου, | και προπαντός όταν μου μοιάζουν, | όλα εκείνα π' αγαπώ, | είν' αλλωνών κι αλλιώς φαντάζουν. | Και προσπαθώ ν' αποκριθώ, | με κάτι φθόγγους που δεν βγαίνουν, | κι όλο λέω, τέλειωσα, τραγούδια πια δε βρίσκω, | και να που πάλι βγάζω δίσκο. | Μου φέρνουν ζάλη οι συγχορδίες | και ημικρανία οι ομοιοκαταληξίες, | και μ' εκνευρίζει αυτή η φωνή, | που όσο πάει κι εξασθενεί. | Οι εμπνεύσεις μου είναι γλωσσοδέτες, | νιώθω συχνά σαν τους τριγύρω σκηνοθέτες, | που οδηγήσαν μια γενιά | στα πιο βαθιά χαζουμουρητά. | Κι όλο βουλιάζω στο νανούρισμα | κάποιας αόρατης μαράκας | κι όλοι μου οι φίλοι απορούν, | τι κάνει ετούτος, ο μαλάκας. | Τι να σας πω, είναι τρελό, | μα έβαλα ωράριο εργασίας, | όπως κάνουν όλοι οι συνάδελφοι με πείρα | συγγνώμη που τους αποπήρα. | Λένε πως άμα προσπαθήσεις, | Θα 'ρθει ο καιρός που θ' ανοιχτείς και θα πλουτίσεις | σε μένα δεν συμβαίνει αυτό, | και στο μηδέν ξαναγυρνώ. | Μα μπαίνει η άνοιξη στην πόλη, | κι απ' τ' ανοιχτό λεωφορείο μου φαίνεστε όλοι | τόσο γλυκούτσικοι κι αχνοί, | στη θερινή σας τη στολή. | Κι οι μπάντες παίζουν το τραγούδι σας | που τα κενά μας συμπληρώνει | κι ο ουρανός που αιμορραγεί, | στα πεύκα εκεί μας αθωώνει. | Θα 'ταν τρελό να προσπαθώ, | αυτόν τον άνεμο να εκφράσω | με τα φαναράκια του μου αρκεί να γειτονέψω | βγάζω τα τραπεζάκια μου έξω.

09. Ακούγεται ο καθηγητής της Νεοελληνικής Φιλολογίας Γ. Π. Σαββίδης (απόσπασμα)

10. Το χειμώνα ετούτο Τραγούδι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Τον χειμώνα ετούτο | άμα τον πηδήσαμε | Γι' άλλα δέκα χρόνια | άιντε καθαρίσαμε | Κόμμα και ρετσίνα | κι άσματα επινίκια | Είμαι δεκαεξάρης | σας γαμώ τα Λύκεια | Δεν είμαι Πασόκα | δεν είμαι ούτε ΚΚΕ | Βρε είμαι ό,τι είμαι | κι ό,τι τραγουδώ για σε | Οι μειοψηφίες | τάγματα ξυπόλητα | σκαρφαλώνουν μέσα | σε σκοτάδια απόλυτα | Το τραγούδι ετούτο | τό 'πα το εβδομήντα εννιά | Σ' αγαπάω ακόμα | αλλά εσύ είσαι κακιά

11. Ακούγεται ο Τάσος Φαληρέας από τα matrix του Σταδίου

12. Μας βαράνε ντέφια Τραγούδι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Στο τηλέφωνο σε παίρνω απ' τη γωνία | κι όλο βγαίνουν κάτι άσχετοι | και η ώρα δεν περνά και η ώρα δεν περνά | κι είναι τώρα πια κοντά δυο-τρία χρόνια | που εξαιτίας σου έχω χάσει κάθε στυλ | κι η τροχιά του έρωτά μου μπαινοβγαίνει | απ' τον φούρνο στην κατάψυξη | αλλά εσύ που με κοιτάς αφηρημένη | κάποιο φάλτσο αισθανόμουνα κι εκεί | στην αρχή που είχαμ' οι δυο μας πρωτοβγεί. | Μας βαρούν κλαρίνα και τραβάμε ίσια | σε ανηφοριές γνωστές με κυπαρίσσια. | Είν' απόψε αλλιώτικα εδώ | κι όλο πλησιάζεις δέσμες φως βγάζεις | κι όλο πλησιάζεις ποιου θεού μοιάζεις | κι όλο είσαι μακριά μου, ομορφιά μου | Πώς χορεύεις με τα χέρια σου υψωμένα | σα να ψάχνεις μιαν αόρατη ανεμόσκαλα | κι οι λαγόνες σου απαλά που κυματίζουν | κι είσαι πότε κοντά κι είσαι πότε μακριά | μπαινοβγαίνεις σ' ένα χώρο που για ήλιο | στρίβει μόνο κατά τη δεξαμενή | και με μαύρα ματογυάλια ξαναστρίβει | στης αγάπης την πλευρά τη σκοτεινή. | Μας βαρούνε ντέφια, ή μήπως δεν σ' αρέσει | μα όταν λιώνεις, βιώνεις τρομερά τη σχέση | κόκκινον μου στρώνεις ουρανό | κι όλο πλησιάζεις δέσμες φως βγάζεις | κι όλο πλησιάζεις ποιου θεού μοιάζεις | κι όλο είσαι μακριά μου, ομορφιά μου. | Στο δασάκι του Ε.Ο.Τ. η συναυλία | δεν τελειώνει την κατάλληλη στιγμή | κι απ' το χώμα σηκωνόμαστε οι δυο μας | σ' ένα πεύκο ακουμπάς, το μπλου τζιν ξαναφοράς | στο σκοτάδι κατεβαίνουμε βουβοί | μες στην πιο εφιαλτική κυκλοφορία | και μπροστά στην πόρτα ψάχνεις το κλειδί | ο ερωτάς μας είναι σαν τη συναυλία | που είν' ανίκανη, που είν' ανίκανη | να τελειώσει και να το φχαριστηθεί | γιατί έχει ένα κόμπο απ' την αρχή. | Η Αθήνα κάτω άναψε σαν ούφο | και στου ιερού Λυκαβηττού το σκούφο | έχουμε χαθεί από καιρό | κι όλο πλησιάζεις δέσμες φως βγάζεις | κι όλο πλησιάζεις ποιου θεού μοιάζεις | κι όλο είσαι μακριά μου, ομορφιά μου.

13. Χουλιγκάνοι Τραγούδι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Πλήρωσες να μπεις, και κοιτάς μ' ορθάνοιχτο στόμα | φλόγες να χουν ζώσει τον στίβο και πού είσαι ακόμα, | σμήνη να φτεροκοπάνε στα μεγάφωνα | και να σκάνε οβίδες κάτω απ' τις κερκίδες. | Τρίβεις τα γυαλιά, σαν τους μύστες μιας εξουσίας | που 'χει φόβο του άγνωστου, κι άδεια οπλοφορίας, | κι απ' τις σιδερένιες σχάρες μας τραβάει σκυφτή | για τον άγνωστό της, τον ιδιωτικό της. | Όπως οι τυφλοί, δε ζητάμε άλλο απ' τη μέρα | άλλο απ' ό,τι οι έγκλειστοι έναν κόσμο πιο πέρα, | δώσ' μας το αίμα των χειλιών σου, με τη γλώσσα σου | κόντρα ή καραμπόλα δώσ' τα όλα για όλα. | Έχει τραυματίες η άσφαλτος εδώ πέρα | ρόδες που γυρίζουν ανάστροφα στον αέρα, | και τυλίγοντας τα πάντα να η άβυσσος | σαν λευκή οθόνη, που μας φανερώνει. | Μα δεν είν' αντίκρυ κανένα πλάσμα δικό μας | μόνο τα φορεία πλευρίζουν στο βουητό μας. | Έστρεψες το πρόσωπό σου δεν μας γνώριζες, | μα ένιωθες μπλεγμένος, σαν δαιμονισμένος. | Πώς να μοιάζει τάχα ο εαυτός μας ο τσακισμένος | στη ματιά εκεινού που μας βλέπει, μα όχι σαν ξένος; | Δίχως το καθρέφτισμά του, θα 'μασταν φριχτοί | σαν τη βία των γύρω, φριχτός κι εσύ | ψόφιε θεατή, σ' ένα θέαμα στείρο.

14. Ακούγεται ο Μανώλης Μυλωνάκης, φοιτητής της Ιατρικής το 1963 (απόσπασμα)

15. Στη Συγκέντρωση της ΕΦΕΕ Τραγούδι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Η πλατεία ήταν γεμάτη , με το νόημα που 'χει κάτι απ' τις φωτιές. | Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές | και συ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου, | κι ήσουν φως μου, κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή | σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή. | Η πλατεία ήτανε άδεια και τρελός απ' τα σημάδια, σαν σκυλί | με συνθήματα σκισμένα, σ' έναν έρωτα για σένα έχω χυθεί | στ' αμφιθέατρο σε ψάχνω, στους διαδρόμους και τους δρόμους, | και ζητώ πληροφορίες και υλικό, | να φωτίσω τις αιτίες που μ' αφήνουνε μισό. | Η πλατεία είναι γεμάτη κι απ' το πρόσωπό σου κάτι έχει σωθεί | στον αγώνα του συντρόφου, στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή | στα παιδιά και τους εργάτες, στους πολίτες, στους οπλίτες, | στα πλακάτ και τη σκανδάλη που χτυπά, | η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά.

16. Ήλιε αρχηγέ Τραγούδι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Ήλιος κόκκινος ζεστός στάθηκε στην κάμαρά μου | Ξύπνησε όλη η πολιτεία κάτω απ' τα παράθυρά μου | Το παιδί πάει στο σχολειό του κι ο εργάτης στην δουλειά | πρωινά δυο μάτια ανοίγει όμορφη μια κοπελιά | Ήλιε κόκκινε αρχηγέ | δώσ' το σύνθημα εσύ | κι η χαρά ν' αναστηθεί | το σκοτάδι θα πεθάνει και θ' ανάψει η χαραυγή | Ο εργάτης βλαστημάει και τραβάει για τον σταθμό | να ο ήλιος ανεβαίνει σαν σημαία στον ουρανό | μπρος στης φάμπρικας την πύλη ο εργάτης σταματά | όμορφη η μέρα γνέφει κι απ' το ρούχο τον τραβά | Ε, ε σύντροφέ μου αχ τι κακό | μέρα μ᾿ ήλιο σαν κι αυτό | να την τρώει τ' αφεντικό | Σήκω ήλιε πιο ψηλά να σε δούνε τα παιδιά | δες χορεύει η κοπελιά με στεφάνι στα μαλλιά | τα παιδιά θα μεγαλώσουν θ' αγαπούν την κοπελιά | κι όλα τότε θα 'ν' δικά μας ήλιος, ουρανός, χαρά | Ε, ε σύντροφε ήλιε σε ρωτώ | το ποτήρι αν ξεχειλίσει τι θα γίνει τ' αφεντικό | Ε, ε μέρα μ᾿ ήλιο σαν κι αυτό | αλίμονο στ' αφεντικό.

17. Ζωντανή ραδιοφωνική μετάδοση της συναυλίας

18. Μυστικό τοπίο Τραγούδι: Ελένη Βιτάλη
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Σαν το παράπονο στη φράση: Εδώ και τώρα | Σαν το σπασμένο φαρμακείο στις δύο η ώρα | Σαν το καμένο το γήπεδο, σαν το αμόκ της μηχανής σου | μέσα απ' τις βιτρίνας τα θρύψαλα ακούω τη ψυχή σου | Κι όπως σ' ένα τοπίο μυστικό, αντικριστά στο κήτος | έτσι μια ευλογία που αγνοώ, με κρατάει στο δικό σου το μήκος | Μου 'στειλαν μηνύματα οι βιαστικοί σου οι νάνοι | απ' το παραλήρημα της χώρας σου που αυξάνει | Τρεις και μισή ξημερώματα, σαν διαδήλωση που πήζει | μαύρο γυαλί δίχως πρόσωπο και ξαφνικά ραγίζει | Και στου σκοτωμένου το σφυγμό, στο φλας του ασθενοφόρου | καθρεφτίζει κάτι απ' την ηχώ του Θεού στο βυθό του Εωσφόρου | Οι ρυθμοί μου λύσσαξαν μα δεν κρατούν τον ήχο | της μοναξιάς σου όταν κλαις και χτυπάς τον τοίχο | Μες της αυγής το μισόφωτο σβήνω μίλια γραμμένης ύλης | να βρεις τη σελίδα κατάλευκη να μπεις και ν' ανατείλεις | Μ' ένα παρανάλωμα παντού, στη Θεϊκή σου αλήθεια | σαν φωτογραφία ενός παιδιού που μου λέει: Αναγνώστη βοήθεια | Θύρα επτά και Θύρα κάτω απ' τις ερπύστριες | Όλα διαβήκαν απ' τις γλώσσες τις στραγγαλίστριες | Κι όμως εγώ σ' αφουγκράστηκα σαν λεξούλα ενός αγνώστου | κι όχι σαν μέρος του λόγου τους και του δικού τους πόστου | Για να σ' αγκαλιάσω με καημό και τόσο να σε νιώσω | Όσο είναι τοπίο μυστικό τούτο εδώ που ποθώ ν' αποδώσω

19. Ας κρατήσουν οι χοροί Τραγούδι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Ας κρατήσουν οι χοροί | και θα βρούμε αλλιώτικα | στέκια επαρχιώτικα βρε | ώσπου η σύναξης αυτή | σαν χωριό αυτόνομο να ξεδιπλωθεί | Μέχρι τα ουράνια σώματα | με πομπούς και με κεραίες | φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα | κι ιστορία οι παρέες | Κάνει ο Γιώργος την αρχή | είμαστε δεν είμαστε | τίποτα δεν είμαστε βρε | κι ο Γιαννάκης τραγουδεί | άμα είναι όλα άγραφα κάτι θα βγει | Kαι στης νύχτας το λαμπάδιασμα | να κι ο Άλκης ο μικρός μας | για να σμίξει παλιές | κι αναμμένες τροχιές | με το ροκ του μέλλοντός μας | O ουρανός είναι φωτιές | ανεμομαζώματα | σπίθες και κυκλώματα βρε | και παρέες λαμπερές | το καθρέφτισμά τους στις ακρογιαλιές | Kι είτε με τις αρχαιότητες | είτε με ορθοδοξία | των Ελλήνων οι κοινότητες | φτιάχνουν άλλο γαλαξία | Να κι ο Μπάμπης που έχει πιει | κι η Λυδία ντρέπεται | που όλο εκείνη βλέπετε βρε | κι ο Αχιλλέας με τη Ζωή | μπρος στην Πολαρόιντ κοιτούν γελαστοί | Τότε η Έλενα η χορεύτρια | σκύβει στη μεριά του Τάσου | και με μάτια κλειστά | τραγουδούν αγκαλιά | Εθνική Ελλάδος γεια σου | Τι να φταίει η Βουλή | τι να φταιν οι εκπρόσωποι | έρημοι και απρόσωποι βρε | αν πονάει η κεφαλή | φταίει η απρόσωπη αγάπη που 'χε βρει | Mα η δικιά μας έχει όνομα | έχει σώμα και θρησκεία | και παππού σε μέρη αυτόνομα | μέσα στην τουρκοκρατία | Να μας έχει ο Θεός γερούς | πάντα ν' ανταμώνουμε | και να ξεφαντώνουμε βρε | με χορούς κυκλωτικούς | κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς | Και στης νύχτας το λαμπάδιασμα | να πυκνώνει ο δεσμός μας | και να σμίγει παλιές κι αναμμένες τροχιές | με το ροκ του μέλλοντός μας

20. Επί σκηνής, ποδηλάτης ο Λουκιανός Κηλαηδόνης

21. Ακούγεται ο Μάνος Χατζιδάκις από τα matrix του Σταδίου

22. Canto-απόσπασμα Τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Τραγούδια έγραψα για φίλους | που από λογής κατοπτρισμούς | μέσα στους άξαφνους στροβίλους | χάθηκαν σαν τους ναυαγούς | Μα γι' αυτούς | που στο πλάι μας συνεχίζουν | ψάχνω ακόμα τους ρυθμούς | που θα τους αξίζουν | Τόσο τους θόλωνε η ερημιά τους | που είν' η δουλειά τους, | καψοχαρά τους | Του ζευγαριού την ασήκωτη σφαίρα | σπρώχνουν πιο πέρα, | νύχτα και μέρα | Και τους ανήλικους παίρνουν στον ώμο | ενώ κι αυτοί ψάχνουν τον δρόμο | Σαχλοί κι αστείοι με πίστη υπόγεια | Πίστη σε τι; Δεν βρίσκω λόγια | Κι ούτε τους γέρους τους μπορούν να μοιάζουν, | η νύχτα φταίει και την σπουδάζουν | Στίχοι που αστράψαν κι αθάνατα cantos | λες και γραφτήκαν γι' αυτούς προπάντος | Γιατί διαλέξαν την ίδια ευθεία | που σέρνει πλάι μια τρικυμία | Σαχλοί κι αστείοι με πίστη υπόγεια | Πίστη σε τι; Δεν βρίσκω λόγια | Ακόμα κι όταν ζούνε μόνοι | για να 'χουν βήμα πιο ελαφρύ | βραδιάζει πάλι και νυχτώνει | και το τηλέφωνο αργεί. Εμπλοκή! | Που θα πάμε αυτό το βράδυ; | Κι απ' το φέγγος της TV προτιμούν του Άδη | Πως θ' αποδέχονταν το βουητό τους, | το πρόσωπό τους μες τον καπνό τους | Του κόσμου η έξαψη δεν θα το νοιώσει, | λίγα θα δώσει να το ναρκώσει | Γοργά περάσματα μετά τις δύο, | νύχτα βαθιά σαν ορυχείο | Κι όταν αμίλητοι κλείσουν τ' αυτιά τους | την ξανακούν στα σωθικά τους | Είμαι σαχλός μα όμως είδα | μπροστά στη μύτη τους εκεί | αυτή τη τόση δα φακίδα | που οροσειρές μετακινεί | στη ζωή | κι αν ακόμα όλα στεγνώσουν | οι ματζίρηδες αυτοί θα 'χουν να της δώσουν...

23. Ακούγεται ο Γιάννης Τσαρούχης από τα matrix του Σταδίου

24. Canto-απόσπασμα Τραγούδι: Δήμητρα Γαλάνη
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Τραγούδια έγραψα για φίλους | που από λογής κατοπτρισμούς | μέσα στους άξαφνους στροβίλους | χάθηκαν σαν τους ναυαγούς | Μα γι' αυτούς | που στο πλάι μας συνεχίζουν | ψάχνω ακόμα τους ρυθμούς | που θα τους αξίζουν | Τόσο τους θόλωνε η ερημιά τους | που είν' η δουλειά τους, | καψοχαρά τους | Του ζευγαριού την ασήκωτη σφαίρα | σπρώχνουν πιο πέρα, | νύχτα και μέρα | Και τους ανήλικους παίρνουν στον ώμο | ενώ κι αυτοί ψάχνουν τον δρόμο | Σαχλοί κι αστείοι με πίστη υπόγεια | Πίστη σε τι; Δεν βρίσκω λόγια | Κι ούτε τους γέρους τους μπορούν να μοιάζουν, | η νύχτα φταίει και την σπουδάζουν | Στίχοι που αστράψαν κι αθάνατα cantos | λες και γραφτήκαν γι' αυτούς προπάντος | Γιατί διαλέξαν την ίδια ευθεία | που σέρνει πλάι μια τρικυμία | Σαχλοί κι αστείοι με πίστη υπόγεια | Πίστη σε τι; Δεν βρίσκω λόγια | Ακόμα κι όταν ζούνε μόνοι | για να 'χουν βήμα πιο ελαφρύ | βραδιάζει πάλι και νυχτώνει | και το τηλέφωνο αργεί. Εμπλοκή! | Που θα πάμε αυτό το βράδυ; | Κι απ' το φέγγος της TV προτιμούν του Άδη | Πως θ' αποδέχονταν το βουητό τους, | το πρόσωπό τους μες τον καπνό τους | Του κόσμου η έξαψη δεν θα το νοιώσει, | λίγα θα δώσει να το ναρκώσει | Γοργά περάσματα μετά τις δύο, | νύχτα βαθιά σαν ορυχείο | Κι όταν αμίλητοι κλείσουν τ' αυτιά τους | την ξανακούν στα σωθικά τους | Είμαι σαχλός μα όμως είδα | μπροστά στη μύτη τους εκεί | αυτή τη τόση δα φακίδα | που οροσειρές μετακινεί | στη ζωή | κι αν ακόμα όλα στεγνώσουν | οι ματζίρηδες αυτοί θα 'χουν να της δώσουν...

25. Ακούγεται ο Βασίλης Τσιτσάνης από τα matrix του Σταδίου

26. Μπάλος Τραγούδι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Έρμος και βαρύς | στο μονοπάτι | ντιλέμ ντελέ ντιλέμ | με το σακούλι άδειο | κι ένα μωρό στην πλάτη | ντιλέμ ντελέ ντιλέμ | γυρνάω σαν τα φίδια | σαν τ' αγριοπούλια | ντιλέμ ντελέ ντιλέμ | και πίσω απ΄το βουνό | ακούω νταούλια | ντιλέμ ντελέ ντιλέμ | και βλέπω τη κοιλάδα | μες το λιοπύρι | ντιλέμ ντελέ ντιλέμ | και βλέπω το χωριό | να ετοιμάζει πανηγύρι | ντιλέμ ντελέ ντιλέμ | δίνω μια τρεχάλα | ψηλά απ΄ τους λόφους | ντιλέμ ντελέ ντιλέμ | να φτάσω στους μπαξέδες | και στους ανθρώπους | ντιλέμ ντελέ ντιλέμ | Σε τούτα τα Βαλκάνια | σε τούτο τον αιώνα | ντιρετεμ λε ντιλέμ | συνάντησα τους φίλους μου | μια νύχτα του χειμώνα | ντιρετεμ λε ντιλέμ | καθόντουσαν αμίλητοι | σε κάτι βράχια | ντιρετεμ λε ντιλέμ | και σαν με είδαν νά' ρχομαι | γουρλώσανε τα μάτια | ντιρετεμ λε ντιλέμ | Γιατί όλο τούτο τον καιρό | μ' είχαν για πεθαμένο | ντιρετεμ λε ντιλέμ | και πίνανε γλυκό κρασί | ψωμάκι σιταρένιο | ντιρετεμ λε ντιλέμ | Κι αφού με καλωσόρισαν | κι αφού με βαρεθήκαν | ντιρετεμ λε ντιλέμ | κατάλαβαν την φάρσα μου | και μ' αρνηθήκαν | ντιρετεμ λε ντιλέμ | Άσε τα θαύματα | την μάσκα πέταξε | ντιρετεμ λε ντιλέμ | Εδώ είναι Βαλκάνια | δεν είναι παίξε-γέλασε | ντιρετεμ λε ντιλέμ | Μοιράζω το ψωμί | σας δίνω το παγούρι | ντιρετεμ λε ντιλέμ | στα μάτια σας κοιτάζω | και λέω ένα τραγούδι | ντιρετεμ λε ντιλέμ | και το τραγούδι λέει | πως παίρνω την ευθύνη | ντιρετεμ λε ντιλέμ | πως είμαι αρχηγός | σ'αυτό το πανηγύρι | ντιρετεμ λε ντιλέμ

27. Δημοσθένους λέξις Τραγούδι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Κι αν βγω απ' αυτή τη φυλακή κανείς δε θα με περιμένει | οι δρόμοι θα 'ναι αδειανοί κι η πολιτεία μου πιο ξένη | τα καφενεία όλα κλειστά κι οι φίλοι μου ξενιτεμένοι | αέρας θα με παρασέρνει κι αν βγω απ' αυτή τη φυλακή | Κι ο ήλιος θ' αποκοιμηθεί μες στα ερείπια της Ολύνθου | θα μοιάζουν πράγματα του μύθου κι οι φίλοι μου και οι εχθροί | μαρμαρωμένοι θα σταθούν οι ρήτορες κι οι λωποδύτες | ζητιάνοι εταίρες και προφήτες μαρμαρωμένοι θα σταθούν | Μπροστά στην πύλη θα σταθώ με τις κουβέρτες στη μασχάλη | κι αργοκουνώντας το κεφάλι θα χαιρετήσω το φρουρό | χωρίς βουλή χωρίς Θεό σαν βασιλιάς σ' αρχαίο δράμα | θα πω τη λέξη και το γράμμα μπροστά στην πύλη θα σταθώ

28. Ζωντανή ραδιοφωνική μετάδοση της συναυλίας

29. Τα πουλιά της δυστυχίας Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Ξέρω κάτι πουλιά | μαύρα πουλιά-πουλιά πικρά | πουλιά της δυστυχίας | ζουν σε χώρα συμφορά, | όπου αρρώστια κυβερνά | το αίμα και τη στάχτη | κι όταν στην πόλη κατεβεί το βράδυ, | κι αρχίζει ατέλειωτη η γριά βροχή, | φτάνουν στην πόλη τα πουλιά | στις στέγες στα παράθυρα | κι όνειρα ανθρώπων κλέβουν | τελειώνει όμως η βραδιά | σκούζουν και κλαίνε τα πουλιά | γυρνούν στην εξορία | και η βροχή καλή γιαγιά | καλλιεργεί ψιχαλιστά | τα ίδια παραμύθια | ό,τι καλό κι αν μου χαρίσετε | εγώ θα φύγω πάλι | γιατί αγαπώ κάτι πουλιά, | μαύρα πουλιά-πουλιά πικρά, | πουλιά της δυστυχίας.

30. Η θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη Τραγούδι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Τη νύχτα αυτή η αστυνομία | μάζεψε τους αλήτες απ' το πάρκο | πλάκωσε το εκατό | κι ακουγόταν μέχρι εδώ η σειρήνα | φύγε-φύγε όσο έμεινε καιρός | γιατί η νύχτα στο κρατητήριο είναι κρύα | πως βαστιέται τέτοιος εξευτελισμός | και το στόμα σου φαρμάκι απ' τα τσιγάρα | το πρωί στο λεωφορείο στριμωχτός | μια διαδήλωση κοιτάς πίσω απ' τα τζάμια. | Από όλα τα τραγούδια | αγαπούσα πιο πολύ τα λαϊκά | η ζωή μου έχει αλλάξει | κι έτσι τώρα δεν με ζαχαρώνουν πια | Το κλειδί βάζω στην πόρτα για να μπω | το δωμάτιο είναι κρύο και στενό | όταν πέφτει το βραδάκι τι να πω | σε θυμάμαι με το πράσινο παλτό. | Όταν πέφτει το σκοτάδι | στα υπόγεια τα ρεύματα βουίζουν | την αλήθεια ποιος θα μάθει | ένορκοι πληρωμένοι θα με κρίνουν | Η ζωή μου έχει γεμίσει μυστικά, | στους διαδρόμους ψευδομάρτυρες καπνίζουν | και οι φίλοι με κερνούν ναρκωτικά | και το κόμμα με τραβάει απ' το μανίκι. | Κι έτσι εδώ σε ξαναβρίσκω | Αλέξη πες μου, | Αλέξη πες μου αν με θυμάσαι | το καλοκαίρι έχει τελειώσει | από καιρό έχει τελειώσει | τι ζητάς | στην παραλία τα καφενεία είναι κλειστά | κι η θάλασσα βρώμικη και σάπια | μετανάστες ξαναγύρισαν εδώ | τρομαγμένοι φεύγουν απ' τη Γερμανία | την καρδιά μου στους σταθμούς την τυραννώ. | Μην κοιτάς τους στρατιώτες | στα δημόσια ουρητήρια σοβαροί | μου θυμίζουν επεμβάσεις | μου θυμίζουν δυσκολίες γιώτα-χι | την θυμάμαι ένα κάμπο να διαβαίνει | στο ασανσέρ όλο φοβότανε να μπει | η συννεφούλα μου κερδίζει το παιχνίδι | τώρα στα χέρια της κρατάει το ψαλίδι | κι έτσι είναι περισσότερο ορφανή | Κι έτσι εδώ σε ξαναβρίσκω | Αλέξη πες μου με τι λόγια να στο πω | τα ορφανά μου που κρυώνουνε | μου κάνουνε βαρύ εκβιασμό | που ακούστηκε ο Άλκης να πεθαίνει, | όλη νύχτα ψήνονταν στον πυρετό | στο διάδρομο είχα δει ένα νεκρό | οι γιατροί δεν μας δίνουν σημασία | βιαστικά μας κουβαλούν στα χειρουργεία | Η μποτίλια έχει αδειάσει | του μπάρμπα-Αλέξανδρου η μποτίλια έχει αδειάσει | κι απ' το πάρκο μέχρι εδώ | η σειρήνα του εκατό | ακούς-ουρλιάζει | το δωμάτιο είναι κρύο και στενό | κι ο Τσιτσάνης μ' ένα-γιάλα με προγκάρει | αυτή τη νύχτα η καρδιά μου είναι βαριά | δεν υπάρχει ούτε μια λέξη να την ψάξεις | αλλά εσύ που μ' αγαπούσες | μια φορά όπως πριν έτσι και τώρα θα με νιώσεις.

31. Ζωντανή ραδιοφωνική μετάδοση της συναυλίας

32. Απόσπασμα από την εκπομπή «Χειμερινό ηλιοστάσιο» που παρουσίασε ο Διονύσης Σαββόπουλος στο Β’ Πρόγραμμα της ΕΡΑ τον Δεκέμβριο του 1981. Από την ίδια εκπομπή ακούγεται εδώ-τραγουδισμένη από τον ίδιο-η πρώτη στροφή του «Ας ερχόσουν για λίγο» (Που να ‘σαι αλήθεια το βράδυ αυτό..) που έγραψαν ο Μιχάλης Σουγιούλ και ο Μίμης Τραϊφόρος το 1947 και το πρωτοτραγούδησε τότε σε δίσκο η Δανάη.

33. Δεν είναι ρυθμός Τραγούδι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Διονύσης Σαββόπουλος | Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Χόρεψες ρυθμούς που πληγώναν τα βήματά σου | Αλλά ποιος θαρρείς χαϊδεύει τα πόδια τα δικά σου | Ποιος Θεός δικός μας σού 'δωσε το χάδι του | Κι έχει αλλοφρονήσει η θερμή σου η φύση | Δεν είναι ρυθμός να τον μετρήσω | Ούτε λόγος να λιποθυμήσω | Τ' άστρο μου ως εδώ ήταν κρότος κι αναμπουμπούλα | Αλά εσύ αθόρυβα ερχόσουν με την αυγούλα | Ποιον αμείβεις τώρα με χρυσά χαμόγελα | Παίζεις τα βραχιόλια και βροντούν πιστόλια | Το παιδί φρικιό στον ρυθμό σου αποκτάει σπίτι | Ποιες φωτιές τραβούν οι παλμοί σου και ποιο μαγνήτη | Και της πολιτείας όλα τα αδέσποτα | Μπαίνουν μαγεμένα κάτω από σένα

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης