Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Οι μπαλάντες της οδού Αθηνάς





















Διάφοροι ερμηνευτές σε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι

Τα τραγούδια και οι στίχοι τους:

01. Είμαι της Αγαύης γιος Τραγούδι: Βασίλης Λέκκας
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις
Είμαι της Αγαύης γιός και δυο νταήδων ανιψιός | γεννιέμαι πεθαίνω Ζυγός μα και Σκορπιός | φίλους έχω τους ανέμους σπίτι μου είναι ο ουρανός | κρυώνω παγώνω μονάχος κι αδειανός. | Ζω στης νύχτας το σκοτάδι γίνομαι θανάτου χάδι | πληγώνω σκοτώνω εκείνους που αγαπώ | δεν μπορώ την καλοσύνη με θυμώνει η αδερφοσύνη | γυρίζω σφυρίζω τον άδικο σκοπό. | Τέσσερις σ' αυτόν το δρόμο τρεις έξω απ' το νόμο | δυο κοιτάν τον αστυνόμο κι ένας δεν μιλά | τέσσερις έξω απ' το χρόνο τρεις που κάναν φόνο | δυο με λένε δολοφόνο κι ένας με φιλά. | Τρεις μικροί λησμονημένοι φίλοι εχθροί και ξένοι | βρίσκονται γερά δεμένοι σ' άλλην εποχή | μόνο εγώ σαν πεθαμένος ζω παγιδευμένος | γίνομαι άψυχος χαμένος μες στην ταραχή. | Είμαι μιας γυναίκας γιος και δυο αγίων αδελφός | πεθαίνω μικραίνω σαν πρόσωπο ξανθό.

02. Το μυστήριο της 4ης πρωινής Τραγούδι: Βασίλης Λέκκας
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Αγαθή Δημητρούκα
Η νύχτα λασπωμένο κρόσσι | το παρελθόν το 'χει νεκρώσει | και μείς εξώλης και προώλης | σε γκρεμισμένες μητροπόλεις. | Βαθύ ποτάμι το μυαλό μας | κουβαλητής αρχαίας βρώμας | πολλές φορές το ρου του εκτρέπει | σ' εκείνο που η καρδιά δε βλέπει. | Έξω από νόμους κι από μέτρα | πυξίδα κάναμε τη πέτρα | και ξεκινάμε κάθε βράδυ | για τα περίχωρα του Άδη. | Αν οδός δεν μας απόμεινε | που είναι το έλεος σου Ντόμινε;

03. Τρεις δολοφόνοι Τραγούδι: Νένα Βενετσάνου
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Γιώργος Χατζιδάκις & Άρης Δαβαράκης
Τρεις δολοφόνοι τρεις αρσενικοί | τρεις αστυνόμοι που κοιμούνται νηστικοί | παραφυλάνε και μ΄ ακολουθούν | με κυνηγάνε δεν μπορούν να κρατηθούν. | Στην Ασωμάτων τρεις περαστικοί | μπρος απ΄ το σπίτι μου περάσαν βιαστικοί | μοιάζαν ασήμαντοι και νηστικοί | μα είχαν μαχαίρι και με στρίμωξαν πιο κει. | Τους πήρα όλους κι έψαχνα αφορμή | ν΄ ακολουθήσουμε την ίδια διαδρομή | πίσω απ΄ τις μάντρες κάτω στου Ψυρρή | βρήκαν τρεις άντρες χτυπημένους με σφυρί. | Γίναν τρεις φόνοι και με κυνηγούν | τρεις αστυνόμοι εμένα ψάχνουνε να βρουν | πίσω απ΄ τις μάντρες κάτω στου Ψυρρή | κοιμάμαι μόνη κι έχω λειώσει σαν κερί. | Τρεις δολοφόνοι χάθηκαν στη Γη | τρεις αστυνόμοι δεν κοιμούνται ως την αυγή | παραφυλάνε και με κυνηγούν | όμως ποτέ τους δολοφόνους δεν θα βρουν.

04. Αρχαία βία προγονική Τραγούδι: Έλλη Πασπαλά & Ηλίας Λιούγκος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Αγαθή Δημητρούκα
Ουραγοί μιας ιδέας πληρωμένης | ουρανοί μιας ημέρας πληγωμένης | κυνηγήσαμε λάφυρα και τρόπαια | και τρυγήσαμε πάθη αποτρόπαια. | Ω ελπίδες ασπίδες ανθρώπων τυφλών | ω ελπίδες λεπίδες προσώπων διπλών | πώς γινόμαστε ευθύς σαν μας πιάνει η δειλία | για τα όρνεα της γης φονικά εργαλεία. | Ω ελπίδες τυφλών ω ασπίδες δειλών | ω ρυτίδες τρελών. | Ζηλωτές μισθοφόροι μαύρης βίας | σταυρωτές λογχοφόροι σάρκας Θείας | λανθασμένες κινήσεις πάλι κάνουμε | το στερνό μας παιχνίδι τώρα χάνουμε.

05. Ένα αερόστατο με αίμα Τραγούδι: Ηλίας Λιούγκος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Άρης Δαβαράκης
Θα σου φουσκώσω ένα μπαλόνι κόκκινο | θα το γεμίσω μ΄ αίμα ζωντανό | και κάποιο μαύρο βράδυ ολοσκότεινο | μ΄ αερόστατο θα πας στον ουρανό. | Και κάποιο μαύρο βράδυ ολοσκότεινο | μ΄ αερόστατο θα πας ψηλά στον ουρανό. | Εκεί θα βρεις μικρά πουλιά φανταχτερά | με άγρια ράμφη γυάλινα φτερά | Θα σου τρυπήσουν το μυαλό και την καρδιά | να γεμίσει η νύχτα αίμα και φωτιά. | Θα σου τρυπήσουν το μυαλό και την καρδιά | να γεμίσει η νύχτα αίμα και φωτιά. | Σε βλέπω στα όνειρά μου κι αντιστέκομαι | σε βλέπω ζωντανή και σ΄ αγαπώ | γυμνός μπροστά στις απειλές σου στέκομαι | μα πρέπει κάποτε να σου το πω: | Αυτό το κόκκινο μικρό αερόστατο | είναι παλιά πληγή που αιμορραγεί.

06. Νυχτερινά αγάλματα Τραγούδι: Ν. Βενετσάνου & Β. Λέκκας & Η. Λιούγκος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Άρης Δαβαράκης
Απόψε η μοναξιά μου παράφορα μιλά | χορεύουν στη φωτιά μου κορμιά βυζαντινά. | Να σεβαστείς το άβατο, να μη με κυνηγάς, | τ' αγάλματα το Σάββατο ποτέ μην τ' ακουμπάς. | Ξανάρχεται ο χειμώνας κι η νύχτα απ' την αρχή, | θα κλάψει ο Παρθενώνας η Ομόνοια θα βραχεί. | Μεθώ με δυο σταγόνες κι αρχίζω απ' την αρχή. | Οι πόρνες είναι μόνες κι οι άντρες μοναχοί. | Τα λάθη και τα σφάλματα ποτέ μην τα μετράς, | τα πάθη σου είναι αγάλματα Αιόλου κι Αθηνάς. | Τις νύχτες που κοιμάμαι τ' αγάλματα ξυπνούν | τα πάθη μου φοβάμαι, τα κρύβω μην τα δουν. | Η νύχτα είναι σκοτάδι μπορεί και συγχωρεί | και σ' ακουμπάει σαν χάδι και σβήνει την πληγή | την ώρα που τα ράσα σου σ' αφήνουνε γυμνό | και καίγεται η ανάσα σου κι αφήνει έναν λυγμό. | Ξανάρχεται ο χειμώνας η πόλη θα χαθεί, | θα γύρει ο Παρθενώνας και θ' αποκοιμηθεί.

07. Ερωτική άσκηση για δύο Τραγούδι: Έλλη Πασπαλά & Βασίλης Λέκκας
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις
Το κορίτσι: | Μαζί θα κάνουμε εκατό παιδιά | Ο νέος: | Με δυο φεγγάρια στην καρδιά | Το κορίτσι: | Θα 'χεις τα χέρια σου σφιχτά | Θα 'χω τα πόδια μου ανοιχτά | Μαζί: | Ο νέος: | Θα 'χω τα χέρια μου σφιχτά | Θα 'χεις τα πόδια σου ανοιχτά | Το κορίτσι: | Θα 'χεις τα χέρια σου σφιχτά | Θα 'χω τα πόδια μου ανοιχτά | Ο νέος: | Μαζί θα γίνουμε κι' εμείς παιδιά | Το κορίτσι: | Στου Ήλιου τη Βαλανιδιά | Ο νέος: | Θα 'χεις τα πόδια σου ανοιχτά | Θα 'χω τα χέρια μου σφιχτά | Μαζί: | Ο νέος: | Θα 'χεις τα πόδια σου ανοιχτά | Θα 'χω τα χέρια μου σφιχτά. | Το κορίτσι: | Θα 'χω τα πόδια μου ανοιχτά | Θα 'χεις τα χέρια σου σφιχτά

08. Ερωτική άσκηση για τέσσερις Τραγούδι: Ν. Βενετσάνου & Β. Λέκκας
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις
Γεννημένοι από μια θεία τραγωδία ερωτική | μ’ όλα τα πάθη τα σχεδιασμένα | σπάμε τα σύνορα που ορίζουν οι θεσμοί | και λειτουργούμε ερωτικά στα απωθημένα. | Δώσε το στήθος σου να κόψω τη θηλή σου | πονάν οι ρώγες μου πονάει το φιλί σου. | Άσε το χέρι μου να τρέξει στο κορμί σου | θέλω το σώμα μου να νιώσει την ορμή σου. | Μεγαλωμένοι σε παράνοια εθνική | με τις επιθυμίες μας ταμένες σαν ουσία | γυρίσαμε τα πάθη μας σ’ αρχαία μουσική | κι ο έρωτας μας έγινε σκληρή δοκιμασία. | Άσε τη φλόγα σου να κάψω το κορμί σου | πάρε το ρίγος μου της νύχτας συνδρομή μου. | Διώξε τον άνεμο που δέρνει τη ψυχή μου | νιώσε το τέλος μου να νιώσεις την αρχή μου. | Ο φόβος μας εφώλιασε σαν δήμιος κι αδελφός | το πάθος μας ξελόγιασε σαν μάγος κι αδελφός. | Κι ένας αλήτης έγινε της νύχτας μας θεός | μα όταν μας ξύπνησε ο σπασμός εχάθηκε στο φως. | Δώσε, | δώσε, | θέλω, | πάρε. | Δώσε, θέλω, | πάρε, θέλω, | πάρε, θέλω, | πάρε, πάρε.

09. Η Μαριάνθη των Ανέμων Τραγούδι: Νένα Βενετσάνου
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις
Μέσα από άγνωστο χωριό κοντά στον Παρνασσό | ξεκίνησα για να δοκιμαστώ | κι αυτούς που με παιδέψανε σαν άγιο και Χριστό | τους έκοψα τον ένα τους μαστό | περπάτησα και πάτησα σε ζώντες και νεκρούς | ξεπέρασα τους δίσεκτους καιρούς | κι απόκτησα τον μύθο μου με στοχασμούς πικρούς | σε υπόγειους δρόμους άδειους και υγρούς | Με λεν Μαριάνθη κι είμ΄από τρελή γενιά | μισώ του κόσμου τη βία κι απονιά | χιλιάδες μάτια με κοιτούν από μακριά | και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά | Μια χήρα από την Έφεσο δεν ήμουνα ποτές | δεν είχα στρατιώτες για εραστές | τα ζάρια μου τα έπαιξα στις φτωχογειτονιές | και κέντησα τον πόνο με πενιές | δεν μπόρεσα να γίνω ούτε γυναίκα ούτε ευτυχής | δεν δούλεψα σε οίκους ανοχής | και μες την αναδίπλωση της νέας εποχής | απόμεινα μια ανάμνηση ατυχής | Με λεν Μαριάνθη κι είμαι από τρελή γενιά | μισώ του κόσμου τη βία κι απονιά | χιλιάδες μάτια με κοιτούν από μακριά | και μου μετράνε της ζωής μου τα κεριά

10. Το αίμα που παγώνει Τραγούδι: Ηλίας Λιούγκος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Άρης Δαβαράκης
Έσβησα τα φώτα κλείδωσα την πόρτα, | πέταξα στο δρόμο το κλειδί. | Ξάπλωσα στο στρώμα τρομαγμένος σαν παιδί | κι άπλωσα στη νύχτα τη σιωπή. | Ήσουν παγωμένη κι έμοιαζες θλιμμένη | δίχως αίμα, δίχως την αφή. | Τι σε περιμένει ποιος χειμώνας σ' οδηγεί, | ποιος θα σ' αναστήσει από τη γη; | Κάτω απ΄το σεντόνι που κοιμάσαι μόνη | κρύψαμε το θάνατο απ' τη γη. | Το αίμα σαν παγώνει δεν ματώνει πια η πληγή, | μόνο η μοναξιά μου αιμορραγεί. | Έσβησα τα φώτα κι ήρθα όπως πρώτα | στο σκοτάδι να σε ξαναβρώ. | Μα το αίμα βρήκα μες στις φλέβες σα νερό | και το σώμα σου ήτανε νεκρό.

11. Δυο παιδιά μεσ' στη βροχή Τραγούδι: Έλλη Πασπαλά
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις
Στάλες πέφτουν κι ο καιρός | σκοτεινιάζει μοχθηρός | φτάνουν σύννεφα και φαίνεται | πόσο εχθρός είναι ο καιρός. | Μπόρα αρχίζει κι έχω βγει | μεσ΄ στους δρόμους σαν τρελή | το φεγγάρι τρέχει βιάζεται | να κρυφτεί απ΄ την απειλή. | Μες στ΄ αγιάζι στη βροχή | κει που τρέμουν οι φτωχοί | παθιασμένα αγαπηθήκανε | δυο παιδιά μεσ΄ στη βροχή. | Το αγόρι είχε ενοχή | το κορίτσι απαντοχή· | στο σκοτάδι φιληθήκανε | και χαθήκαν στη βροχή. | Δεν τους ζήτησε κανείς | ή γονιός ή συγγενής | ένα σύννεφο τους τύλιξε | και το πάθος μιας φωνής. | Μες στ΄ αγιάζι στη βροχή | δεν συνάντησα ψυχή | τα παιδιά που αγαπηθήκανε | φύγαν σ΄ άλλην εποχή. | Είμαι στο τέλος είσαι αρχή | στ΄ όνειρό μου εγώ πιστή | κι αν η μπόρα πια σταμάτησε | η φωνή μου έχει σβηστεί.

12. Η πόρτα του παράδεισου Τραγούδι: Έ. Πασπαλά & Β. Λέκκας
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Αγαθή Δημητρούκα
Η πόρτα του παράδεισου είναι καλά κλεισμένη | κανείς μας δεν μπορεί να μπει, κανένας πια δεν βγαίνει. | Σε κοιμητήρι των νεκρών είναι παγιδευμένα | το σώμα μου το σώμα σου, σαν τη φωτιά αναμμένα. | Η πόρτα του παράδεισου έχει δυο μαύρες τρύπες | που σαν τολμήσεις να τις δεις σε καιν' του κόσμου οι λύπες. | Η πόρτα του παράδεισου είναι ξεθωριασμένη | γιατί η αγάπη χάθηκε στο κόσμο απελπισμένη. | Τα μάτια μου γενήκανε δυο σκοτεινοί φεγγίτες | κι οι δαίμονες φανήκανε της νύχτας φαλαγγίτες. | Η πόρτα του παράδεισου είναι γερά κλεισμένη | κι απ' έξω παραδέρνουνε της γης οι κολασμένοι. | Η πόρτα του παράδεισου μπορεί να' ν' ακρογιάλι | για τις ψυχές που χάνονται μες την ανεμοζάλη. | Μα εμείς δεν είμαστε άγγελοι, δεν είμαστε από σόι, | ούτε φονιάδες ή ληστές, ούτε πολύ αθώοι. | Μας λείπει μέσα στη ζωή του στοχασμού το θάρρος | γι αυτό μας ελησμόνησε ο έρωτας κι ο χάρος. | Έτσι το αίμα κι ο ουρανός κι η θάλασσα κοντά τους | μες το γκρεμό, στην άβυσσο τραβά τους αδυνάτους. | Η πόρτα του παράδεισου έχει δυο μαύρες τρύπες | που τις φρουρούν αμείλικτοι του μαρτυρίου οι γύπες. | Το σώμα μου το σώμα σου, της νύχτας δορυφόροι. | Το στόμα μου το στόμα σου, της ηδονής εμπόροι. | Το πάθος μου το πάθος σου, στην κόλαση θαμμένο. | Ήσουν για μένα σπαραγμός, ήμουν πληγή για σένα. | Η πόρτα του παράδεισου για πάντα είναι κλεισμένη | κι εμείς για πάντα μείναμε βουβοί και δακρυσμένοι.

13. Ο πωλητής ιδανικών στιγμών Τραγούδι: Βασίλης Λέκκας
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Άρης Δαβαράκης
Μονάχος μου γυρνώ τις Κυριακές | σαν το σκυλί που ψάχνει να χορτάσει. | Πουλώ πανάκριβες στιγμές, ιδανικές | ποιος θα, Ποιος θα τις αγοράσει; | Πουλώ πανάκριβες στιγμές κι εσύ μου λες | πως όλα τα ΄χω πια ξεχάσει. | Οι νύχτες είναι, είναι Κυριακές | στην αγκαλιά τους πεθαίνω και σκοτώνω. | Είναι κουρτίνες μαύρες υφαντές | που μοναχός μου ράβω και ξηλώνω. | Μονάχος χτίζω φυλακές | μονάχος δραπετεύω | και ζω τις λίγες μου στιγμές τις Κυριακές | που πληρωμή γυρεύω. | Πουλώ πανάκριβες στιγμές, ιδανικές | μα ποιος θα μου τις αγοράσει;

14. Η μεταμόρφωση Τραγούδι: Ν. Βενετσάνου & Β. Λέκκας & Η. Λιούγκος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις
Κάτω απ' την Ακρόπολη χτισμένοι | ήμασταν νεκροί φυλακισμένοι | ένοχοι κριθήκαμε και ξένοι | για τη χώρα για την οικουμένη. | Βγήκαμε παιδιά μιας μάνας χήρας | ήμασταν γεννήματα της μοίρας | γίναμε εκφραστές μιας βίας στείρας | μείναμε οι χορδές μισές μιας λύρας. | Καθιστός ο βίος των αγίων | σε δωμάτια λαϊκών πορνείων | μες τις μυρωδιές των μαγειρείων | συντελείται ο νόμος των οργίων. | Ήρθαμε ψυχροί σαν τον αγέρα | ήταν νύχτα ήταν μια Δευτέρα | και με πείσμα πάθος και φοβέρα | φέραμε το μίσος τη χολέρα. | Τώρα αλλάζουμε γινόμαστ' άλλοι | βάλαμε κεραία στο κεφάλι | γίναμε αστυνόμοι μες στη ζάλη | άλλο βία κι άλλο βιοπάλη. | Καθιστή η μνήμη των αρχείων | στα δωμάτια λαϊκών ξενοδοχείων | στις περγαμηνές των υπουργείων | συντελείται ο νόμος των αγίων.

15. Στη μνήμη μιας παλιάς φωτογραφίας Τραγούδι: Νένα Βενετσάνου
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Άρης Δαβαράκης
Στη μνήμη μιας παλιάς φωτογραφίας | σε κάποιο τοίχο που 'χει γκρεμιστεί | ψάχνω να βρω το σώμα μιας αγίας | που από τα πάθη της είχε κολαστεί. | Σώματα που πεθάναν ένα βράδυ | κι ακολουθούν αρχαία διαδρομή, | είναι γυμνά και γέρνουν στο σκοτάδι | κι αφήνουν σπίθες που λάμπουν στο κορμί. | Στη μνήμη μιας παλιάς φωτογραφίας ζω τους αιώνες | σε μια μικρή στιγμή. Ο χρόνος έχει τώρα σταματήσει | δεν έχει δώρα να μας αρνηθεί, δεν έχει θάματα | να μας ζητήσει, δεν έχει σώμα να τ' απαρνηθεί.

16. Ντόμινε Τραγούδι: Ηλίας Λιούγκος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Αγαθή Δημητρούκα
Αν οδός δεν μας απόμεινε | ποιό είναι το έλεος σου Ντόμινε;

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης