Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Το μαγικό κλειδί





















01. Ο άνθρωπος βροχή Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής | Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Τις νύχτες που βρέχει πολύ | προχωρημένη ώρα | μόνος του μες τη μπόρα | σαν μια ανάμνηση κακή | βγαίνει ο άνθρωπος βροχή. | Δίχως ομπρέλα περπατά | κι η κάφτρα του τσιγάρου | αχνό φωτάκι φάρου | μες στην παλάμη του αρχινά | να στέλνει σήματα κρυφά. | Κι είναι ο άνθρωπος βροχή | της πόλης νυχτερίδα | κι είναι η βροχή πατρίδα | γι' αυτούς που έχουνε πιαστεί | στης νύχτας την παγίδα. | Τις νύχτες που βρέχει πολύ | και το νερό ξεπλένει | πληγές που η μοίρα στέλνει | μοιάζει ο άνθρωπος βροχή | Με φως που αργοπεθαίνει

02. Βγάλε με απόψε βόλτα Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής | Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Εδώ αρχίζει ο κόσμος σου | τραβιέται το σεντόνι | κι αυτό που κρύβει ο φόβος σου | η νύχτα φανερώνει. | Βγάλε με απόψε βόλτα | στου κορμιού σου τα στενά | κι άσε ανοιχτά τα φώτα | να σε βλέπω καθαρά. | Εδώ αρχίζει ο κόσμος σου | μια σκοτεινή παγίδα | και γίνεται ο φόβος σου | της νύχτας μου η σειρήνα.

03. Χάρισμά σου αν το βρεις Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής | Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Σαν υπνοβάτης η ζωή μου | σκοντάφτει πάνω σου ξανά | ξυπνά και βρίσκει την ψυχή μου | αιχμάλωτη στο πουθενά. | Χάρισμά σου αν το βρεις | πουθενά μονάχα μην το πεις | τι γυρεύω κρυμμένη εδώ | στη ζωή σου τι ψάχνω να δω. | Είπα να φύγω από κοντά σου | και τώρα πού 'φτασα μακριά | χάνομαι δίχως τ' όνομά σου | χάνω ό,τι κέρδισα παλιά.

04. Ήσυχο ταξίδι Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής | Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Στα χέρια μου κρατώ ένα καράβι | τον ύπνο σου να πάρει στ' ανοιχτά | σε ήσυχο ταξίδι με φεγγάρι | σε όνειρα που λάμπουν στα βαθιά. | Κοιμήσου εσύ κι ο άνεμος θα φέρει | τις μουσικές που αγάπησες παιδί | μαζί και τις εικόνες απ' τα μέρη | που ζωγραφίζεις χρόνια τώρα στη σιωπή. | Της νύχτας τα λαμπιόνια, δες, φωτίζουν | του μυστικού σου κόσμου το βυθό | ζωηρά τα χρώματά τους σου θυμίζουν | το βήμα του ακροβάτη στο κενό.

05. Πάντα θα μένει ένα κενό Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής | Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Πάντα θα μένει ένα κενό | το τώρα να μην φτάνει | να τρέχει πάντα το μυαλό | σ' εκείνο που δεν πιάνει. | Πάντα θα μένει ένα κενό | το νου για ν' αρρωσταίνει | να μοιάζει τ' όλο για μισό | τ' άπιαστο να ομορφαίνει. | Πάντα θα μένει ένα κενό | τ' όνειρο να περνάει | μια πέτρα σ' ήρεμο νερό | Η νύχτα θα πετάει

06. Το μαγικό κλειδί Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής | Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Της είχαν τάξει το κλειδί | που ανοίγει τα σκοτάδια | μόνη ψάχνει τα βράδια | το δρόμο πού 'χασε να βρει. | Τα λάθη πάλι αφαιρεί | και μένουν οι προθέσεις | ατέλειωτες προσθέσεις | και το φιλί που διαιρεί. | Πού 'ναι κρυμμένο το κλειδί | που ξεκλειδώνει λέξεις | κι απόψε πως θ' αντέξεις | μ' όλα τα «πρέπει» και τα «μη». | Θα πέσει για να κοιμηθεί | και πριν καλά προλάβει | ο ύπνος να την πάρει | το ίδιο όνειρο θα δει. | Μ' ένα ποδήλατο παλιό | μονάχη της θα τρέχει | μακριά μαλλιά θα έχει | και το κλειδί το μαγικό.

07. Έτσι όπως έμπαινε το φως Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής | Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Έτσι όπως έμπαινε το φως | κρυφά μεσ' απ' τις γρίλιες | ανταύγειες παίζαν χίλιες | στο σώμα σου κρυφτό. | Κοιμόσουν ήσυχα κι εγώ | ένιωθα να μην σ' έχω | κι αν θέλω, δεν αντέχω | άλλο ένα βράδυ σαν κι αυτό. | Κι άκουγα την ανάσα σου | μύριζα τα μαλλιά σου | γελούσες στα όνειρά σου | κι ήταν το φως σκιά σου. | Ξημέρωνε και πέρασα | κοιτώντας σε το βράδυ | κι έψαχνα στο σκοτάδι | τη δύναμη να βρω. | Μόλις θα φύγεις το πρωί | να μην σ' αναζητήσω | για πάντα να κρατήσω | μονάχα τούτη τη στιγμή.

08. Η Όλγα Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής | Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Η Όλγα δεν μας μίλησε ποτέ | γι' αυτά που την τρομάζανε τα βράδια | κρυφά κρατούσε πάντα τα σημάδια | κι εμείς δεν τα προσέξαμε ποτέ. | Η Όλγα είχε όνειρα πολλά | παντρεύτηκε μικρή από αγάπη | κι έζησε χρόνια με την αυταπάτη | πως τα όνειρα γλιτώνουν τη φθορά. | Η Όλγα λάτρευε τα δυο παιδιά της | ζούσε μια ήσυχη ζωή κι όμως τα βράδια | κοιτούσε πίσω της και μοιάζαν άδεια | τα χρόνια που φτωχύναν τα όνειρά της. | Η Όλγα βρήκε λύση στο ποτό | μονάχη έπινε πια όπως και ζούσε | τις νύχτες που μεθούσε προσπαθούσε | να φύγει σε ταξίδι μακρινό. | Μια νύχτα βγήκε μόνη της στο δρόμο | γυμνή και μεθυσμένη και μικρή | την βρήκαν χτυπημένη και νεκρή | στίγμα μικρό κι αδύναμο στο χρόνο. | Εμείς το μάθαμε κι αυτό αργά | μα ποιος μπορούσε άλλωστε να βοηθήσει | η Όλγα είχε όπως όλοι μας κρατήσει | για πάντα τα σημάδια της κρυφά. | Έτσι είναι ολονών μας η ζωή | μοιάζει η μια περίεργα με την άλλη | σημειώματα κλεισμένα σε μπουκάλι | που αλίμονο κανείς δεν θα τα βρει.

09. Όλο να φύγω σχεδιάζω Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής | Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Εγώ θα ξαναπροσπαθήσω | θα πάρω πάλι στις οκτώ | κι αν δεν σε βρω τότε θ' αφήσω | τ' ακουστικό μου ανοικτό. | Σπίτι μου απόψε δεν μένω | να περιμένω να φανείς | σταυρόλεξα πάλι να λύνω | να ξαγρυπνάω ως τις τρεις. | Όλο να φύγω σχεδιάζω | και μένω πάντοτε εδώ | όλο στο τέλος πλησιάζω | και πάντοτε σε συγχωρώ. | Όλο να φύγω σχεδιάζω | και μένω πάντοτε εδώ | όλο στο τέλος πλησιάζω | και στην αρχή ξαναγυρνώ. | Μ' απόψε εγώ θα δραπετεύσω | κι η νύχτα όπως θέλει ας βγει | το φως μου εγώ θα εκπαιδεύσω | Χωρίς εσένανε να ζει

10. Ο καβαλάρης και ο δράκος Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής | Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Την κοιλάδα με τα ρόδα | ένας δράκος την κρατούσε | και κανένας χρόνια τώρα | να περάσει δεν τολμούσε. | Με τα μάτια του ύπνου βλέπαν | όσοι θέλαν τα καλά της | και τα μυστικά οι νύχτες | λεν πως κρύβαν στα νερά της. | Κι ήρθε κάποτε στην πόλη | καβαλάρης από πέρα | κι έλαμπαν και χρυσαφίζαν | τ' άρματά του στον αέρα. | Νάτος τώρα που καλπάζει | στην κοιλάδα προχωράει | προς τον δράκο πλησιάζει | και τον άνεμο κεντάει. | Μα όσο πιο κοντά πηγαίνει | κι αφηνιάζει τ' άλογο του | τόσο ο δράκος και μικραίνει | χάνεται μες στο χαμό του. | Κι όταν πια μπροστά του φτάνει | μια κουκίδα έχει γίνει | στην παλάμη μέσα πιάνει | απ' το δράκο ό,τι έχει μείνει. | Πως σε λέγανε, ρωτάει | ο ιππότης δίχως φόβο | κι η σκιά τότε απαντάει: | Κάποτε με λέγαν φόβο

11. Ταινία εποχής Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη
Μουσική: Στέφανος Κορκολής | Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Αργά θα πέφτουνε οι τίτλοι | καθώς ζουμάρει ο φακός | αχνά να φαίνονται οι κύκλοι | πού 'χει βαθύνει ο καιρός. | Θέλεις να γίνει επιτυχία | κι αυτή η ταινία εποχής | για σένα έχει σημασία | να παίζεις ό,τι πια δεν ζεις. | Μα κάτι λείπει απ' την ταινία | κι έχει ξεφύγει ο ρυθμός | έχει χαθεί πια η μαγεία | κι αυτός ο μύθος ο παλιός. | Μαζί γεράσατε κι οι δυο σας | συνεπιβάτες μιας ζωής | κι είναι κοινό το μυστικό σας | η μοναξιά μιας εποχής. | Ταινία που δεν παίχτηκε | με το δικό της τίτλο | η ζωή σου και παιδεύτηκε | στου μύθου της τον κύκλο. | Θα τριγυρίζει σαν σκιά | σ' αυτό που 'θέλαν νά 'ναι | για να την αγαπάνε | όσοι τη γνώρισαν παλιά. | Σε λίγο σβήνουνε τα φώτα | κι άβαφτη θά 'ρθεις και χλωμή | μίλα μου πάλι όπως πρώτα | λες κι είσαι πάνω στη σκηνή.

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης