Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

Καπνισμένο τσουκάλι





















01. Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος Τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου
Μουσική: Χρήστος Λεοντής | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ! Δύσκολος Δρόμος!  | Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος. | Τον κρατάς όπως κρατάς το χέρι του φίλου σου και μετράς τον σφυγμό του πάνω σε τούτο το σημάδι που άφησαν οι χειροπέδες. | Κανονικός σφυγμός, σίγουρο χέρι. | Κανονικός σφυγμός, σίγουρος δρόμος. | Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ! | Πολύ μακρύς αδελφέ μου. | Οι χειροπέδες βάραιναν τα χέρια. | Τα βράδια που ο μικρός γλόμπος | κουνούσε το κεφάλι του λέγοντας πέρασε η ώρα | εμείς διαβάζαμε την ιστορία του κόσμου σε μικρά ονόματα | σε κάποιες χρονολογίες σκαλισμένες με το νύχι στους τοίχους | των φυλακών, σε κάτι παιδιάστικα σχέδια των μελλοθανάτων. | Μια καρδιά, ένα τόξο, ένα καράβι που ‘σκιζε σίγουρα το χρόνο, | σε κάποιους στίχους που ‘μειναν στη μέση για να τους τελειώσουμε, | σε κάποιους στίχους που ‘μειναν στη μέση για να τους τελειώσουμε, | σε κάποιους στίχους που τελειώσαν για να μην τελειώσουμε. | σε κάποιους στίχους που τελειώσαν για να μην τελειώσουμε. | Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ, δύσκολος δρόμος. | Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος. | Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος. | Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος. | Τον κρατάς | όπως κρατάς το χέρι του φίλου σου, και μετράς το σφυγμό του, | πάνω σε τούτο το σημάδι που άφησαν οι χειροπέδες. | Κανονικός σφυγμός. | Σίγουρο χέρι. | Κανονικός σφυγμός. | Σίγουρος δρόμος | Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος. | Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος. | Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος.

02. Αυτά τα κόκκινα σημάδια Τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης
Μουσική: Χρήστος Λεοντής | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να 'ναι κι από αίμα. | Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα. | Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να 'ναι κι από αίμα. | Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να 'ναι κι από αίμα. | Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα, | μπορεί να 'ναι κι απ' το λιόγερμα, που χτυπάει στον απέναντι τοίχο. | Κάθε δείλι τα πράγματα κοκκινίζουν πριν σβήσουν | και ο θάνατος είναι πιο κοντά. Έξω απ' τα κάγκελα, | είναι οι φωνές των παιδιώ, και το σφύριγμα του τρένου. | Τότε τα κελιά γίνονται πιο στενά | και πρέπει να σκεφτείς το φως σ' ένα κάμπο με στάχυα, | και το ψωμί στο τραπέζι των φτωχών | και τις μητέρες να χαμογελάνε στα παράθυρα, | για να βρεις λίγο χώρο να απλώσεις τα πόδια σου. | Κείνες τις ώρες, σφίγγεις το χέρι του συντρόφου σου, | γίνεται μια σιωπή γεμάτη δέντρα. | Κείνες τις ώρες, σφίγγεις το χέρι του συντρόφου σου, | γίνεται μια σιωπή γεμάτη δέντρα. | το τσιγάρο κομμένο στη μέση, | το τσιγάρο κομμένο στη μέση, | γυρίζει από στόμα σε στόμα, | γυρίζει από στόμα σε στόμα, | όπως ένα φανάρι που ψάχνει το δάσος. | βρίσκουμε τη φλέβα που φτάνει στην καρδιά της άνοιξης, | βρίσκουμε τη φλέβα που φτάνει στην καρδιά της άνοιξης, | βρίσκουμε τη φλέβα που φτάνει στην καρδιά της άνοιξης, | βρίσκουμε τη φλέβα που φτάνει στην καρδιά της άνοιξης, | χαμογελάμε. | χαμογελάμε. | χαμογελάμε. | χαμογελάμε. | Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να 'ναι κι από αίμα. | Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να 'ναι κι από αίμα.

03. Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν Τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης
Μουσική: Χρήστος Λεοντής | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Χαμογελάμε κατά μέσα. | Χαμογελάμε κατά μέσα. | Αυτό το χαμόγελο, το κρύβουμε τώρα. | Αυτό το χαμόγελο, το κρύβουμε τώρα. | Παράνομο χαμόγελο | Παράνομο χαμόγελο | όπως παράνομος έγινε κι ο ήλιος | όπως παράνομος έγινε κι ο ήλιος | παράνομη και η αλήθεια. | παράνομη και η αλήθεια. | Κρύβουμε το χαμόγελο, | όπως κρύβουμε στην τσέπη μας, τη φωτογραφία της αγαπημένης μας, | Κρύβουμε το χαμόγελο, | όπως κρύβουμε στην τσέπη μας, τη φωτογραφία της αγαπημένης μας, | όπως κρύβουμε την ιδέα της λευτεριάς, | όπως κρύβουμε την ιδέα της λευτεριάς, | ανάμεσα στα δυο φύλλα της καρδιάς μας. | ανάμεσα στα δυο φύλλα της καρδιάς μας. | Όλοι εδώ πέρα έχουμε έναν ουρανό και το ίδιο χαμόγελο. | Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. | Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. | Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. | Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. | Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. | Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. | Αύριο μπορεί να μας σκοτώσουν. | Αυτό το χαμόγελο, | κι αυτόν τον ουρανό, δεν μπορούν να μας τα πάρουν. | Αυτό το χαμόγελο, | Αυτό το χαμόγελο, | Αυτό το χαμόγελο, | κι αυτόν τον ουρανό, δεν μπορούν να μας τα πάρουν. | Αυτό το χαμόγελο, | κι αυτόν τον ουρανό, δεν μπορούν να μας τα πάρουν. | Αυτό το χαμόγελο, | Αυτό το χαμόγελο, | Αυτό το χαμόγελο, | κι αυτόν τον ουρανό, δεν μπορούν να μας τα πάρουν.

04. Ξέρουμε Τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου
Μουσική: Χρήστος Λεοντής | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Ξέρουμε πως είναι ο ίσκιος μας | Θα μείνει πάνου στα χωράφια | Πάνου στην πλίθινη μάντρα του φτωχόσπιτου | Πάνου στους τοίχους των μεγάλων σπιτιών | Που θα χτίζονται αύριο | Πάνου στην ποδιά της μητέρας | Που καθαρίζει φρέσκα φασολάκια | Στη δροσερήν αυλόπορτα. Το ξέρουμε. | Ξέρουμε πως είναι ο ίσκιος μας | Θα μείνει πάνω στα χωράφια | Πάνω στην πλίθινη μάντρα του φτωχόσπιτου. | Πάνω στους τοίχους των μεγάλων σπιτιών | Που θα χτίζονται αύριο | Πάνω στην ποδιά της μητέρας | Που καθαρίζει φρέσκα φασολάκια | Στη δροσερήν αυλόπο, αυλόπορτα. Το ξέρουμε. | Το ξέρουμε. | Ευλογημένη ας είναι η πίκρα μας. | Ευλογημένη ας είναι η πίκρα μας. | Ευλογημένη η αδελφοσύνη μας. | Ευλογημένη η αδελφοσύνη μας. | Ευλογημένος ο κόσμος που γεννιέται. | Ευλογημένος ο κόσμος που γεννιέται.

05. Κι όχι να πείτε Τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης
Μουσική: Χρήστος Λεοντής | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες, στα μπαλκόνια, φωνάζαν τα ραδιόφωνα, | ξανάλεγαν τους λόγους, Πίσω απ' τις σημαίες κρυβόταν ο φόβος, μέσα στα τύμπανα | αγρυπνούσαν οι σκοτωμένοι. Κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα. Οι σάλπιγγες μπορεί | να δίναν το ρυθμό στα βήματα, δε δίναν το ρυθμό στη καρδιά. Ψάχναμε το ρυθμό. | Εμείς αγρυπνούσαμε, μαζεύαμε τη σκόρπια βουή των δρόμων, μαζεύαμε τα σκόρπια | βήματα, βρίσκαμε το ρυθμό, τη καρδιά τη σημαία. Λοιπόν δεν είναι ανάγκη να φωνάξω | για να με πιστέψουν, να πουν:" Όποιος φωνάζει έχει το δίκιο". Εμείς το δίκιο το 'χουμε | μαζί μας και το ξέρουμε. Κι όσο σιγά κι αν σου μιλήσω, ξέρω πως θα με πιστέψεις. | Συνηθίσαμε στη σιγανή κουβέντα στα κρατητήρια, στις συνεδριάσεις, στη συνωμοτική | δουλειά της κατοχής. | Συνηθίσαμε στα μικρά σταράτα λόγια πάνω απ' το φόβο και πάνω | απ' τον πόνο. Ημέρα, ώρα, σύνθημα, στις τρομερές μουγκές γωνιές της νύχτας, στις | διασταυρώσεις του χρόνου που μια στιγμή τις φώτιζε ο προβολέας του μέλλοντος. | Βιαστικά λόγια, μια μικρή περίληψη της ζωής, τα κύρια σημεία μονάχα, γραμμένα | στο κουτί των τσιγάρων ή σ' ένα τόσο δα χαρτί κρυμμένο στο παπούτσι ή στο στρίφωμα | του σακακιού μας. Ένα μικρό χαρτί σαν ένα μεγάλο γεφύρι πάνω απ' το θάνατο. | Α, βέβαια όλα τούτα θα πουν, δεν είναι τίποτα. Όμως εσύ αδερφέ μου ξέρεις πως από τούτα | τα απλά λόγια , από τούτες τις απλές πράξεις, από τούτα τα απλά τραγούδια μεγαλώνει | το μπόι της ζωής, μεγαλώνει ο κόσμος, μεγαλώνουμε. | Κι όχι να πείτε που 'κανα | και τίποτα σπουδαίο, | Κι όχι να πείτε που 'κανα | και τίποτα σπουδαίο, | μόνο που πέρασα κι ακούμπησα | στον ίδιο τοίχο π' ακουμπήσατε. | μόνο που πέρασα κι ακούμπησα | στον ίδιο τοίχο π' ακουμπήσατε. | Κι όχι να πείτε που 'κανα | και τίποτα σπουδαίο, | Κι όχι να πείτε που 'κανα | και τίποτα σπουδαίο, | μόνο που φόρεσα τις ίδιες | χειροπέδες που φορέσατε. | μόνο που φόρεσα τις ίδιες | χειροπέδες που φορέσατε. | Κι όχι να πείτε που 'κανα | και τίποτα σπουδαίο, | Κι όχι να πείτε που 'κανα | και τίποτα σπουδαίο, | μόνο που πόνεσα μαζί σας | κι ονειρεύτηκα μαζί σας. | μόνο που πόνεσα μαζί σας | κι ονειρεύτηκα μαζί σας. | Μόνο που σε βρήκα και με βρήκες | και με βρήκες σύντροφε. | Μόνο που σε βρήκα και με βρήκες | και με βρήκες σύντροφε

06. Κι έρχομαι μοναχά να σ’ αγκαλιάσω Τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου
Μουσική: Χρήστος Λεοντής | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Κι έρχομαι μοναχά να σ' αγκαλιάσω και να κλάψω αδελφέ μου, | όπως ο ερωτευμένος που γυρνάει από χρόνια στην καλή του, | και μ' ένα του φιλί, της λέει όλα τα χρόνια που περίμενε, | κι όλα τα χρόνια που τους περιμένουν, πέρα απ' το φιλί τους. | Η καρδιά μου είναι τώρα ένα φαρδύ χωματένιο τσουκάλι, | που μπήκε πολλές φορές στη φωτιά, | που μαγείρεψε χιλιάδες φορές για τους φτωχούς | για τους ξωμάχους, για τους περατάρηδες, | για τους εργάτες, για τους σπουδαστές, για τις πικρές μανάδες τους, | για τον πεινασμένο ήλιο, για τον κόσμο, ναι για όλο τον κόσμο | ένα φτωχό, καπνισμένο μαυρισμένο τσουκάλι, | που κάνει καλά τη δουλειά του. | Και τούτο το τσουκάλι βράζει, βράζει τραγουδώντας.

07. Τούτες τις μέρες Τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης
Μουσική: Χρήστος Λεοντής | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει, μας κυνηγάει | Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει, μας κυνηγάει | Γύρω σε κάθε βλέμμα το συρματόπλεγμα | γύρω στην καρδιά μας το συρματόπλεγμα | γύρω στην ελπίδα το συρματόπλεγμα | Πολύ κρύο, πολύ κρύο, πολύ κρύο εφέτος | Πιο κοντά, πιο κοντά | μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους | Πιο κοντά, πιο κοντά | μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους | Μέσα στις τσέπες του παλιού πανωφοριού τους | έχουν μικρά τζάκια να ζεσταίνουν τα παιδιά | Κάθονται στον πάγκο κι αχνίζουν | απ' τη βροχή και την απόσταση | Η ανάσα τους είν' ο καπνός ενός τραίνου | που πάει μακριά, πολύ μακριά | που πάει μακριά, πολύ μακριά. | Κουβεντιάζουν | και τότε η ξεβαμμένη πόρτα της κάμαρας | γίνεται σαν μητέρα που σταυρώνει τα χέρια της | κι ακούει. | Πιο κοντά, πιο κοντά | μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους | Πιο κοντά, πιο κοντά | μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους | Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει, μας κυνηγάει | Τούτες τις μέρες ο άνεμος μας κυνηγάει, μας κυνηγάει | Γύρω σε κάθε βλέμμα το συρματόπλεγμα | γύρω στην καρδιά μας το συρματόπλεγμα | γύρω στην ελπίδα το συρματόπλεγμα | Πολύ κρύο, πολύ κρύο, πολύ κρύο εφέτος | Πιο κοντά, πιο κοντά | μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους | Πιο κοντά, πιο κοντά | μουσκεμένα χιλιόμετρα μαζεύονται γύρω τους.

08. Αυτοί που περιμένουν Τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης
Μουσική: Χρήστος Λεοντής | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Έπεσε ο άνεμος, σιωπή. Στη γωνιά της κάμαρας, | ένα αλέτρι συλλογισμένο, περιμένει τ' όργωμα. | Ακούγεται πιο καθαρά, το νερό που κοχλάζει στο τσουκάλι. | Αυτοί που περιμένουν στον ξύλινο πάγκο, | είναι οι φτωχοί, οι δικοί μας οι δυνατοί, | είναι οι ξωμάχοι κι οι προλετάριοι, | κάθε τους λέξη είναι ένα ποτήρι κρασί | μια γωνιά μαύρο ψωμί | ένα δέντρο πλάι στο βράχο | ένα παράθυρο ανοιχτό στη λιακάδα. | Είναι οι δικοί μας Χριστοί, οι δικοί μας Άγιοι. | Αυτοί που περιμένουν στον ξύλινο πάγκο, | είναι οι φτωχοί, οι δικοί μας οι δυνατοί, | είναι οι ξωμάχοι κι οι προλετάριοι, | κάθε τους λέξη είναι ένα ποτήρι κρασί | μια γωνιά μαύρο ψωμί | ένα δέντρο πλάι στο βράχο | ένα παράθυρο ανοιχτό | ένα παράθυρο ανοιχτό | ένα παράθυρο ανοιχτό | στη λιακάδα. | ένα παράθυρο ανοιχτό | ένα παράθυρο ανοιχτό | ένα παράθυρο ανοιχτό | στη λιακάδα. | Τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα, δεν είναι μονάχα στα μητρώα των φυλακών, | φυλάγονται στα αρχεία της ιστορίας, | τα δαχτυλικά τους αποτυπώματα, είναι οι πυκνές σιδηροδρομικές γραμμές, | που διασχίζουν το μέλλον. | Κι η καρδιά μου εμένα, τίποτα πιότερο συντρόφια μου, ένα πήλινο μαυρισμένο τσουκάλι, | που κάνει καλά τη δουλειά του. | ένα παράθυρο ανοιχτό | ένα παράθυρο ανοιχτό | ένα παράθυρο ανοιχτό | στη λιακάδα. | ένα παράθυρο ανοιχτό | ένα παράθυρο ανοιχτό | ένα παράθυρο ανοιχτό | στη λιακάδα.

09. Λοιπόν παιδιά μου Τραγούδι: Τάνια Τσανακλίδου & Βασίλης Μπαρνής
Μουσική: Χρήστος Λεοντής | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι | τώρα να βρω μια λέξη να ταιριάζει | στο μπόι της λευτεριάς. | Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι | τώρα να βρω μια λέξη να ταιριάζει | στο μπόι της λευτεριάς. | Μήτε πιο ψηλή μήτε πιο κοντή. | Μήτε πιο ψηλή μήτε πιο κοντή. | Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι | τώρα να βρω μια λέξη να ταιριάζει | στο μπόι της λευτεριάς. | Το περίσσιο είναι ψεύτικο, | το λιγοστό είναι ντροπαλό | κι εγώ δεν το ‘χω σκοπό να καμαρώσω | για τίποτα πιότερο, για τίποτα λιγότερο | από άνθρωπος. | Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι | τώρα να βρω μια λέξη να ταιριάζει | στο μπόι της λευτεριάς. | Θα βρούμε το τραγούδι μας, | Θα βρούμε το τραγούδι μας, | καλά πάμε, | καλά πάμε, | θα βρούμε το τραγούδι μας. | Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι | τώρα να βρω μια λέξη να ταιριάζει | στο μπόι της λευτεριάς. | Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι | τώρα να βρω μια λέξη να ταιριάζει | στο μπόι της λευτεριάς.

10. Εδώ είναι ένα φως αδελφικό Τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης
Μουσική: Χρήστος Λεοντής | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Εδώ είναι ένα φως αδελφικό, απλά τα χέρια και τα μάτια. | Εδώ είναι ένα φως αδελφικό, απλά τα χέρια και τα μάτια. | Εδώ δεν είναι να 'μαι εγώ πάνω από σένα, ή εσύ, ή εσύ, ή εσύ πάνω από μένα. | Εδώ είναι να 'ναι ο καθένας μας πάνω από, πάνω από, πάνω από τον εαυτό του. | Εδώ είναι ένα φως αδελφικό, απλά τα χέρια και τα μάτια. | Εδώ είναι ένα φως αδελφικό, που τρέχει, τρέχει σαν ποτάμι δίπλα στον μεγάλο τοίχο. | Εδώ είναι ένα φως αδελφικό, που τρέχει, τρέχει σαν ποτάμι δίπλα στον μεγάλο τοίχο. | Αυτό το ποτάμι το ακούμε ως και μέσα στον ύπνο μας. | Αυτό το ποτάμι το ακούμε ως και μέσα στον ύπνο μας. | Κι όταν κοιμόμαστε, το 'να μας χέρι κρεμασμένο απ' όξω απ' την κουβέρτα, | βρέχεται μέσα σε τούτο το ποτάμι. | βρέχεται μέσα σε τούτο το ποτάμι. | Εδώ είναι ένα φως αδελφικό, απλά τα χέρια και τα μάτια. | Εδώ είναι ένα φως αδελφικό, απλά τα χέρια και τα μάτια.

11. Έχεις ακόμα να κλάψεις πολύ Τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης
Μουσική: Χρήστος Λεοντής | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Τώρα το δέντρο σε κοιτάει κατάματα μέσα απ' τα φύλλα του, | η ρίζα σου δείχνει όλο το δρόμο της, | εσύ κοιτάς ίσα στα μάτια τον κόσμο δεν έχεις τίποτα να κρύψεις. | Τα χέρια σου είναι καθαρά, πλυμένα με το χοντρό σαπούνι του ήλιου, | τα χέρια σου τ' αφήνεις στο συντροφικό τραπέζι ξέσκεπα, | τα εμπιστεύεσαι στα χέρια των συντρόφων σου. | Η κίνησή τους είναι απλή, γεμάτη ακρίβεια. | Κι όταν ακόμη βγάζεις μια τρίχα απ' το σακάκι του φίλου σου, | είναι σαν να βγάζεις ένα φύλλο απ' το ημερολόγιο | επιταχύνοντας το ρυθμό του κόσμου. | Μ' όλο που το ξέρεις πως έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ | ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει. | Μ' όλο που το ξέρεις πως έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ | ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει.

12. Και να αδελφέ μου Τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης
Μουσική: Χρήστος Λεοντής | Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Και να αδερφέ μου | που μάθαμε να κουβεντιάζουμε | ήσυχα, ήσυχα κι απλά. | Καταλαβαινόμαστε τώρα | δε χρειάζονται περισσότερα. | Και να αδερφέ μου | που μάθαμε να κουβεντιάζουμε | ήσυχα, ήσυχα, ήσυχα κι απλά. | Και να αδερφέ μου | που μάθαμε να κουβεντιάζουμε | ήσυχα, ήσυχα, ήσυχα κι απλά. | Καταλαβαινόμαστε τώρα | Καταλαβαινόμαστε τώρα | δε χρειάζονται περισσότερα. | Καταλαβαινόμαστε τώρα | Καταλαβαινόμαστε τώρα | δε χρειάζονται περισσότερα. | Και να αδερφέ μου | που μάθαμε να κουβεντιάζουμε | ήσυχα, ήσυχα, ήσυχα κι απλά. | Και να αδερφέ μου | που μάθαμε να κουβεντιάζουμε | ήσυχα, ήσυχα, ήσυχα κι απλά. | Κι αύριο λέω θα γίνουμε | ακόμα πιο απλοί. | Κι αύριο λέω θα γίνουμε | ακόμα πιο απλοί. | Θα βρούμε αυτά τα λόγια | που παίρνουνε το ίδιο βάρος | σ' όλες τις καρδιές, | σ' όλα τα χείλη, | κι έτσι θα λέμε πια | τα σύκα, σύκα | και τη σκάφη, σκάφη. | Και να αδερφέ μου | που μάθαμε να κουβεντιάζουμε | ήσυχα, ήσυχα, ήσυχα κι απλά. | Κι αύριο λέω θα γίνουμε | ακόμα πιο απλοί. | Θα βρούμε αυτά τα λόγια | που παίρνουν το ίδιο βάρος | σ' όλες τις καρδιές, | σ' όλα τα χείλη, | έτσι να λέμε πια | τα σύκα, σύκα | και τη σκάφη, σκάφη. | Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι | και να λένε: | Τέτοια ποιήματα | σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα. | Αυτό θέλουμε κι εμείς. | Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε | για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, | απ' τον κόσμο. | Εμείς τραγουδάμε | για να σμίξουμε τον κόσμο. | Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε | για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, | απ' τον κόσμο. | Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε | για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου, | απ' τον κόσμο. | Εμείς τραγουδάμε | για να σμίξουμε, να σμίξουμε, να σμίξουμε τον κόσμο. | Εμείς τραγουδάμε | για να σμίξουμε, να σμίξουμε, να σμίξουμε τον κόσμο. | Εμείς τραγουδάμε | για να σμίξουμε, να σμίξουμε, να σμίξουμε τον κόσμο.

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης