Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Καρυωτάκης





















01. Υποθήκαι Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς, | μπορούνε με χίλιους τρόπους. | Ρίξε τ' όπλο και σωριάσου πρηνής | όταν ακούσεις ανθρώπους. | Όταν ακούσεις ποδοβολητά | λύκων, ο Θεός μαζί σου! | Ξαπλώσου χάμου με μάτια κλειστά | και κράτησε την πνοή σου. | Κράτησε κάποιον τόπο μυστικό, | στον πλατύ κόσμο μια θέση. | Όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό, | του δίνουν όψη να αρέσει. | Του δίνουν λόγια χρυσά, που νικούν | με τη πειθώ, με το ψέμα, | όταν οι άνθρωποι διαφιλονικούν | τη σάρκα σου και το αίμα. | Όταν έχεις μια παιδική καρδιά | και δεν έχεις ένα φίλο, | πήγαινε βάλε βέρα στα κλαδιά | στην μπουτονιέρα σου φύλλο. | Άσε τα γύναια και το μαστροπό | λαό σου, Ρώμε Φιλύρα. | Σε βάραθρο πέφτοντας αγριωπό, | κράτησε σκήπτρο και λύρα.

02. Δημόσιοι υπάλληλοι Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν | σαν στήλες δύο, δύο μες στα γραφεία. | Ηλεκτρολόγοι θα ‘ναι η πολιτεία | κι ο θάνατος που τους ανανεώνουν. | Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν | αθώα λευκά χαρτιά χωρίς αιτία. | "Συν τη παρούση αλληλογραφία | έχομεν την τιμήν..." διαβεβαιώνουν. | Και μοναχά η τιμή τους απομένει, | όταν ανηφορίζουνε τους δρόμους, | το βράδυ στις οχτώ, σαν κουρντισμένοι. | Παίρνουν κάστανα σκέφτονται τους νόμους, | σκέπτονται το συνάλλαγμα τους ώμους | σηκώνοντας οι υπάλληλοι, οι καημένοι...

03. Για τη ζωή σου μου ‘λεγες Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Για τη ζωή σου μου 'λεγες | για το χαμό της νιότης | για την αγάπη μας που κλαίει | τον ίδιο θάνατό της. | Κι ενώ μια υγρή στα μάτια σου | περνούσε αναλαμπή, | ήλιος φαιδρός απ' τ΄ ανοιχτό | παράθυρο είχε μπει. | Για τη ζωή σου μου 'λεγες | για το χαμό της νιότης | για την αγάπη μας που κλαίει | τον ίδιο θάνατό της.

04. Πάρε τα δώρα Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Πάρε τα δώρα της ψυχής σου να 'ρθεις. | Σου ετοίμασα τη μαύρη κάμαρά μου. | Στον κήπο μου αρρώστησεν ο Μάρτης | κι αρρώστησεν ο Μάρτης στην καρδιά μου. | Πάρε του πόνου σου τη σμύρνα κι έλα. | Όλα θε να σ' αρέσουν, έχω κόψει | το ρόδο, στο παράθυρο, που εγέλα | την αυστηρή μου βλέποντας την όψη. | Πάρε απαλά τον οίκτο σου να φτάσεις | και πάρε του καημού σου τη γαλήνη. | Στα μάτια μου το χέρι θα περάσεις, | το βραδινό μου δέος για ν' απαλύνει.

05. Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι | σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί, | μαραίνονται οι Βερλέν τους απομένει | πλούτος η ρίμα πλούσια κι αργυρή. | Οι Ουγκώ με "Τιμωρίες" την τρομερή | των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε. | Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή | μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι. | Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι | και αν οι Μποντλέρ εζήσανε νεκροί, | η αθανασία τους είναι χαρισμένη. | Κανένας όμως δεν ανιστορεί | Και το έρεβος εσκέπασε βαρύ | τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε. | Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή | μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι. | Του κόσμου η καταφρόνια τους βαραίνει | κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι και ωχροί, | στην τραγικήν απάτη τους δομένοι | πως κάπου πέρα η δόξα καρτερεί, | παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή. | Μα ξέροντας πως όλοι τους ξεχνούνε, | νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή | μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι. | Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί: | "Ποιος άδοξος ποιητής" θέλω να πούνε | "την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή | μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι;"

06. Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ | στο έρμο νησί στο χείλος του κόσμου, | δώθε απ' το όνειρο και κείθε από τη γη! | Όταν απομακρύνθηκε ο τελευταίος μας φίλος, | ήρθαμε αγάλι σέρνοντας την αιωνία πληγή. | Με μάτι βλέπουμε αδειανό, με βήμα τσακισμένο | τον ίδιο δρόμο παίρνουμε καθένας μοναχός, | νιώθουμε το άρρωστο κορμί που εβάρυνε σαν ξένο, | υπόκωφος από μακριά η φωνή μας φτάνει αχός. | Η ζωή διαβαίνει, πέρα στον ορίζοντα σειρήνα, | μα θάνατο, καθημερνό θάνατο και χολή | μόνο, για μας η ζωή θα φέρει, όσο αν γελά η αχτίνα | του ήλιου και οι αύρες πνέουνε. | Κι είμαστε νέοι, πολύ νέοι και μας άφησε εδώ μια νύχτα | σ' ένα βράχο, το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά, | χάνεται και ρωτιόμαστε τι να 'χουμε τι να 'χω, | που σβήνουμε όλοι, φεύγουμε έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!

07. Κι αν έσβησε σαν ίσκιος Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου, | κι αν έχασα για πάντα τη χαρά, | κι αν σέρνομαι στ' ακάθαρτα του δρόμου, | πουλάκι με σπασμένα τα φτερά | Κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι | στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί, | το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι | κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί | Κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου | βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ | καθάρια πως ταράζεται η ψυχή μου | σα βλέπω το μεγάλο ουρανό, | Η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη, | και ογραίνοντας την άμμο το πρωί, | μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι, | μου λέει για κάποια που 'ζησα ζωή!

08. Η νύχτα μας εχώρισεν Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Η νύχτα μας εχώρισεν | από όσους αγαπάμε | πριν μας χωρίσει η ξενιτιά. | Να ‘ναι όλοι εκεί στο μόλο; | Σφύρα, καράβι αργήσαμε | κι αν φτάσουμε όπου πάμε, | στάσου λίγο, μα ύστερα | σφύρα να φεύγουμε όλο.

09. Δρόμος Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Τώρα μακραίνουμε | πύργοι, παλάτια. | Κλαίνε μου οι θύμησες, | κλαίνε τα μάτια. | Τώρα θανάσιμη | νύχτα με ζώνει. | Μέσα μου ογκώνονται | οι άφραστοι πόνοι. | Μ' είδαν προσπέρασαν | όσοι αγαπάω. | Μόνος απόμεινα | κι έρημος πάω. | Πόσο τ' ανέβασμα | του άχαρου δρόμου! | Στρέφω κοιτάζοντας | προς τ' όνειρό μου. | Μόλις και φαίνονται | οι άσπρες εικόνες. | Τ' άνθη χαμόγελα | μες στους χειμώνες. | Μ' είδαν προσπέρασαν | όσοι αγαπάω. | Μόνος απόμεινα | κι έρημος πάω. | Αεροσαλεύουνε | κρίνοι και χέρια. | Ήλιοι τα πρόσωπα. | μάτια τ' αστέρια. | Είναι και ανάμεσα | σ' όλα η αγάπη. | Στο πρωτοφίλημα | κόρη που εντράπη. | Κι όλο μακραίνουνε | πύργοι, παλάτια. | Κλαίνε μου οι θύμησες | κλαίνε τα μάτια.

10. Αγάπη Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Κι ήμουν στο σκοτάδι. | Κι ήμουν το σκοτάδι. | Και με είδε μια αχτίδα. | Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της | κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι. | Πώς μ' έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης, | πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη! | Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι | δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος, | κι ελύγισα σαν από τρυφερότη, | εγώ που μ' είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

11. Μπρούτζινος γύφτος Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Μπρούτζινος γύφτος, τράλαλα! | τρελά πηδάει κει πέρα, | χαρούμενος που εδούλευε | τον μπρούτζον όλη μέρα | και που ‘χει τη γυναίκα του | χτήμα του και βασίλειο. | Μπρούτζινος γύφτος, τράλαλα! | δίνει κλοτσιά στον ήλιο!

12. Όλα τα πράγματά μου Τραγούδι: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης
Όλα τα πράγματά μου έμειναν όπως | να 'χω πεθάνει πριν από καιρούς. | Σκόνη στη σκόνη εγέμισεν ο τόπος | και γράφω με το δάκτυλο σταυρούς. | Ήταν ευτυχισμένη τότε η ώρα | ήταν ένα δείλι ζωγραφιστό. | Έχω πεθάνει τόσα χρόνια τώρα | κι έμεινε το παράθυρο κλειστό. | Όλα τα πράγματά μου αναθυμούνται | μιαν ώρα που περάσαμε μαζί | σ' εκείνη τα βιβλία μου λησμονιούνται | σ' εκείνη το ρολόι ακόμα ζει. | Ήταν ευτυχισμένη τότε η ώρα | ήταν ένα δείλι ζωγραφιστό. | Έχω πεθάνει τόσα χρόνια τώρα | κι έμεινε το παράθυρο κλειστό. | Δεν ξέρω δω ποιος είναι τώρα ο τόπος, | δεν ξέρω ποιος χαράζει τους σταυρούς | κι όλα τα πράγματά μου έμειναν όπως | να 'χω πεθάνει πριν από καιρούς. | Κανένας, ούτε ο ήλιος, πια δε μπαίνει. | Το ερημικό μου σπίτι αντιβοεί | στην ώρα κείνη ακόμα, που σημαίνει, | αυτή μονάχα, βράδυ και πρωί.

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης