Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

Ενέχυρο






















Ο Δήμος Μούτσης σε τραγούδια του Δήμου Μούτση

Τα τραγούδια και οι στίχοι τους:

01. Εισαγωγή & Οι γκόμενες Τραγούδι: Δήμος Μούτσης
Μουσική: Δήμος Μούτσης | Στίχοι: Δήμος Μούτσης
Σκοτεινή και παράξενη ετούτη η εποχή | σιωπηλή μουσική ηχηρή μοναξιά | κάτι ακούγεται εδώ κάτι ακούγεται κει | που με παίρνει και με πάει | και δε με βγάζει πουθενά...
Εμείς η μεσαία τάξη | είμεθα η μόνη τάξη | με έντιμη συνείδηση, εθνική | παρασυρόμενοι όμως απʼ τις άλλες τάξεις | στα νοήματα και στις πράξεις | δίνουμε χροιά πολιτική | για όλα φταίνε οι γκόμενες | οι πρώην και οι επόμενες | ανώνυμες και επώνυμες και γενικώς | Και όπως είναι φυσικό η μεσαία τάξη | θέλει και εκείνη λιγάκι να διατάξει | να γίνει άρχουσα δηλαδή | στην κλειδαρότρυπα σκυμμένη | και το χέρι στην τσέπη | χρόνια τώρα περιμένει και βλέπει | όμως την εμποδίζει ένα κλειδί | και τούτο εδώ είναι ένα μικρό παιδί | που τρυπάει το μπαλόνι του με δυο καρφιά | για να τρομάξει αυτό τον κύριο | που καπνίζει το τσιμπούκι του και γκούχου γκουχ | και που ρωτάει το μηχάνημα | που μας λέει την αλήθεια εκατό φορές | ότι για όλα φταίνε οι γκόμενες | οι πρώην και οι επόμενες | ανώνυμες και επώνυμες γενικώς | Και τον δικό μου τον καημό τώρα ποιος να τον μάθει | που έχω κάτσει πάνω σε ένα αγκάθι | και τη βρίσκω κάπως μαζοχιστικά | όλα ωραία και στο βάθος κήπος | πληροφορίες κίτρινος ο τύπος | και νομίζουν πως τη βάψαμε κανονικά | και τούτη δω η εφημερίδα | μοιάζει τέντα στην αυλόπορτα | που σκιάζει το μικρό παιδί | που τρυπάει το μπαλόνι του με δυο καρφιά | για να τρομάξει αυτό τον κύριο | που καπνίζει το τσιμπούκι του και γκούχου γκουχ | και που ρωτάει το μηχάνημα | που μας λέει την αλήθεια εκατό φορές | ότι για όλα φταίνε οι γκόμενες | οι πρώην και οι επόμενες | ανώνυμες και επώνυμες γενικώς | Το να λέει όμως κανένας την αλήθεια | είναι μια πολύ κακή συνήθεια | που αν την έχεις την πληρώνεις κάπως ακριβά | αλλά από δω παιδιά αρχίζει άλλη ιστορία | άλλο κεφαλαίο και στην ουσία | κάτι τέτοια δε λέγονται τραγουδιστά | και ιδού εγώ μονάχος | αγκαλιά με την κιθάρα μου | να τραγουδάω για την εφημερίδα | τέντα στην αυλόπορτα | που σκιάζει το μικρό παιδί | που τρυπάει το μπαλόνι του με δυο καρφιά | για να τρομάξει αυτό τον κύριο | που καπνίζει το τσιμπούκι του και γκούχου γκουχ | και που ρωτάει το μηχάνημα | που μας λέει την αλήθεια εκατό φορές | ότι για όλα φταίνε οι γκόμενες | οι πρώην και οι επόμενες | ανώνυμες και επώνυμες γενικώς.

02. Ο Αντώνης Β. Τραγούδι: Δήμος Μούτσης
Μουσική: Δήμος Μούτσης | Στίχοι: Δήμος Μούτσης
Ούτε καιρός για τελετές | στεφάνια και λουλούδια | για ψαλμωδίες χριστιανικές | για πένθιμα τραγούδια | μόνο γενναίοι τυμπανιστές | να' ρθουν να παίξουν ως αρμόζει, εδώ | μπροστά σ'αυτό το θάνατο | που δε ζητάει συγγνώμη. | Φωτιά! | Μια παντοδύναμη φωτιά | που καίει και με παγώνει | κι είσαι μακρυά πολύ μακρυά | μ' από το νου και την καρδιά | κι από το βάθος της ψυχής | που στ' άπειρο ζυγώνει | τα λόγια αυτά τα σκοτεινά | σου τραγουδάω Αντώνη. | Σαν έτοιμος από καιρό | που αναβολή δεν παίρνει | σαν έτοιμος για εκδίκηση | το νόημα με βαραίνει | μέγα ανατρίχιασμα βουβό | σαν πύρινο σεντόνι σε τύλιξε | που η λάμψη του ως τα μάτια μου | φτάνει και με τυφλώνει. | Κι όπως η σκέψη μου γυρνάει | σαν φλογισμένη ρόδα | εκεί βαθειά στου λογισμού | τ' απόκρυφα λημέρια | σ' αιώνες πίσω σκοτεινούς με πας | καθώς ακίνητος μοιάζεις | αρχαίο φλεγόμενο άγαλμα | στων χριστιανών τα χέρια. | Φωτιά! | Μια παντοδύναμη φωτιά | που καίει και με παγώνει | κι είσαι μακρυά πολύ μακρυά | μ' από το νου και την καρδιά | κι από το βάθος της ψυχής | που στ' άπειρο ζυγώνει | τα λόγια αυτά τα σκοτεινά | σου τραγουδάω Αντώνη.

03. Απολογία Τραγούδι: Δήμος Μούτσης
Μουσική: Δήμος Μούτσης | Στίχοι: Δήμος Μούτσης
Όσες φορές η αγάπη μου δοκίμασε να φύγει | κατέβαινε στη θάλασσα καράβι για να βρει | μα πλοίο δε φαινότανε κι η αγάπη μου επέστρεφε | παρέμεινε κι ακόμα εντός μου ζει. | Ήρεμα κούκλα μου, ήρεμα κι απλά | γιατί τα λόγια είναι λίγα μα της καρδιάς πολλά. | Μα εγώ ξέρω πως κάποτε, στο πέρασμα του χρόνου | όλα τελειώνουν αφήνοντας μια ανθρώπινη ερημιά | κι οι αγάπες μας θυμίζουνε πρόσωπα ίδια κι όμοια | ξένα, πολύ ξένα και μακρινά. | Ήρεμα κούκλα μου, ήρεμα κι απλά | γιατί τα λόγια είναι λίγα μα της καρδιάς πολλά. | Γι' αυτό κι εγώ αποφάσισα να σώσω την ψυχή μου | και τράβηξα κατά την έρημο για να συγκεντρωθώ | μα ο άγγελος για ενέχυρο ζήτησε τη ζωή μου | τον πλήρωσα κι ακόμα του χρωστώ. | Ήρεμα κούκλα μου, ήρεμα κι απλά | γιατί τα λόγια είναι λίγα μα της καρδιάς πολλά.

04. Τριγύρω Τραγούδι: Δήμος Μούτσης & Ροζαλία
Μουσική: Δήμος Μούτσης | Στίχοι: Δήμος Μούτσης
Τριγύρω κλέφτες κι αστυνόμοι | κι εγώ στη μέση μοναχός | δεν με χωράνε εμένα οι νόμοι | είμαι ληστής είμαι Χριστός. | Εγώ η κρίση κι η συγγνώμη | κι η τιμωρία είμαι εγώ | κι απά δες παίζουν εμβατήρια | μες στα στενά της γειτονιάς. | Κι εγώ μες στα συλλαλητήρια | μια είμαι νόμος μια φονιάς | κι εγώ μες στα συλλαλητήρια | το όνομα ψάχνω της φωτιάς.

05. Νέα Υόρκη, 5/12/82 Τραγούδι: Δήμος Μούτσης & Γεώργιος Κούνδουρος
Μουσική: Δήμος Μούτσης | Στίχοι: Δήμος Μούτσης
Νέα Υόρκη και να παίζω στην Αστόρια | κι είναι χάρτης η πλατεία ελληνικός, | έξω η πόλη εφιάλτης κι η βλεννόρροια | μα εδώ μέσα η Ελλάδα γενικώς | ένας χώρος από πρόσωπα και φώτα | που όλα κρύβονται με μάσκαρα και ρουζ | κάπου έξω είναι ο φόβος που χαράζει | τα όνειρά τους στης ταφόπετρας τα μπλουζ. | Με τα σήματα κινδύνου αναμμένα | με το Χάρλεμ που ολοένα αιμορραγεί, | γριά μάνα πού τηνε πας τη λάμπα | κάθε σεντς δυο κερδισμένοι δυο νεκροί | κι εκεί που ο έρωτας φωνάζει απελπισμένος | θα σου πω τη μοναξιά μου μ' ένα ταγκό, | η Ελλάδα στην Αστόρια τραγουδάει | φορτωμένη με καδένες και στυλό. | Τούτα μόνο είναι τα νέα μου και μαζί τους | το τραγούδι μου τελειώνει κάπου εδώ.

06. Κύριε Τζαφόλια Τραγούδι: Δήμος Μούτσης
Μουσική: Δήμος Μούτσης | Στίχοι: Δήμος Μούτσης
Έτσι όπως σε κοιτάζω πίσω από τη βιτρίνα | και σε διαβάζω στα πρωτοσέλιδα να μιλάς | με την κοιλίτσα σου κάπως μεγάλη που να μη βλέπεις το χώμα που πατάς | ω, πόσο θα' θελα να σε πιστέψω εγώ | και να σε πάρω πολύ στα σοβαρά | μα εσύ έχεις γνώμη και για την δική μου την αγωνία | κι εμένα μου ανάβουνε τα λαμπάκια ξαφνικά | γιατί.... | Κύριε Τζαφόλια, κύριε Τζαφόλια | κύριε Τζαφόλια κάτι συμβαίνει εδώ | Τούτος ο δίσκος που μας ενώνει | είναι ένα μαύρο στρογγυλό μηδενικό | κι εσύ κάθεσαι απάνω του και καμαρώνεις | ρεμπέτικα εφάμιλλα των ευρωπαϊκών | ω, πόσο θα' θελα να σε πιστέψω εγώ | και να σε πάρω πολύ στα σοβαρά | μα εσύ έχεις γνώμη και για την δική μου την αγωνία | κι εμένα μου ανάβουνε τα λαμπάκια ξαφνικά | γιατί.... | Κύριε Τζαφόλια, κύριε Τζαφόλια | κύριε Τζαφόλια κάτι συμβαίνει εδώ | Θα' πρεπε να σε κρεμάσουνε σ' ένα μουσείο | παρά να σε ακούω και να βουλώνω τ' αυτιά μου | να' ρχουμαι κάθε 25 Μαρτίου | να σε χειροκροτώ κι εγώ και τα παιδιά μου | Κύριε Τζαφόλια, κύριε Τζαφόλια | κύριε Τζαφόλια κάτι συμβαίνει εδώ | Κάτω από την χαρτοσακούλα που φοράς στο κεφάλι | κι αυτές τις τόσο χαριτωμένες σου αναφορές | βλέπω τις νότες που σου αντιστέκονται | σου αντιστέκονται, σου αντιστέκονται | κι εσύ λέγε ό,τι θες | Η μια σου η σκέψη σκοτώνει την άλλη | φιλοδοξία πέρα για πέρα υστερική | μια στα Βαλκάνια μια στην Ευρώπη | Lacoste, Givenchy και ΤΖΑΤΖΙΚΙ μαζί | Κύριε Τζαφόλια, κύριε Τζαφόλια | κύριε Τζαφόλια κάτι συμβαίνει εδώ...

07. Έχω ένα Θεό Τραγούδι: Δήμος Μούτσης & Γεώργιος Κούνδουρος
Μουσική: Δήμος Μούτσης | Στίχοι: Δήμος Μούτσης
Αχ, έχω έναν Θεό μες στην κοιλιά μου | που τον ταΐζω, και τον ποτίζω λέει να μ' ορμηνεύει | κι αυτός με τρώει και με πίνει και θεριεύει. | Τρώει και πίνει τη σοδειά μου ο Θεός και θριαμβεύει. | Αχ, έχω έναν Θεό μες στην κοιλιά μου | που τον οπλίζω και του ζητάω λέει να με στηρίζει | κι αυτός με πάει κι όσο πάει με βυθίζει | και σ' ένα εβραίικο παζάρι με πουλάει ο Θεός και μ' αφανίζει. | Ω αλλελούγια! | Ω αλλελούγια! | Στεφάνια και φανφάρες και σημαίες και μεγάλες στολές, | πώς να πεθάνουμε το μάθαμε καλά απ' των σχολειών τις αυλές | μα πώς να ζούμε ούτε κουβέντα, παραδομένοι έτσι άνευ όρων | στην βασιλεία των ουρανών και των εμπόρων. | Μα εγώ έχω και μια φλόγα μες στην κοιλιά μου | που με φωτίζει και μ' αξιώνει και με ζεσταίνει | μέρα και νύχτα, μέρα νύχτα αναβοσβήνει ανασαίνει | και μου θυμίζει την φωνή μου τούτη η φλόγα εδώ και με τρελαίνει. | Αχ, είναι ετούτη η φλόγα μες στην κοιλιά μου | που με φωτίζει, μ' ελευθερώνει και με πηγαίνει, | ένας Θεός που ούτε μιλάει ούτε κρύβει αλλά σημαίνει | μια παντοδύναμη φωτιά που αναβοσβήνει με ρυθμό και μ' ανασταίνει.

08. Γουόκμαν Τραγούδι: Δήμος Μούτσης
Μουσική: Δήμος Μούτσης | Στίχοι: Δήμος Μούτσης
Σκοτεινή και παράξενη ετούτη η εποχή | Σιωπηλή μουσική, ηχηρή μοναξιά | Κάτι ακούγεται εδώ κάτι ακούγεται εκεί | Που με παίρνει και με πάει και δεν με βγάζει πουθενά | Σκοτεινή και παράξενη ετούτη η εποχή | Σιωπηλή μουσική, ηχηρή μοναξιά | Όχι, όχι δε βρίσκω δε βρίσκω άλλες λέξεις | Έτσι ωραία να ζωγραφίζουν την πολυσύχναστη ερημιά | Ωχ αμάν, αμάν | Ωχ αμάν, αμάν | Ωχ αμάν, αμάν | Και ως πότε τούτη η άμυνα και ως που θα μας βγάλει | Ακούω μόνο γουόκμαν | Τα φεγγάρια με τους μύθους συναντιόνται τις νύχτες | Σε γιορτές αδελφοσύνης ενός άλλου καιρού | Που ολοένα ξεμακραίνουν, ξεμακραίνει και πάλι | Για να γεννηθεί και πάλι στην φαντασία ενός παιδιού | Ωχ αμάν, αμάν | Ωχ αμάν, αμάν | Ωχ αμάν, αμάν | Και ως πότε τούτη η άμυνα και ως που θα μας βγάλει | Ακούω μόνο γουόκμαν | Μια φωνή που τη γνωρίζω κάθε βράδυ στα όνειρά μου | Παραιτήσου μου φωνάζει παραιτήσου από παντού | Είναι τα ίδια μου τα λόγια που επιστρέφουν σε μένα | Έτσι καθώς σου τραγουδάω με το σφυγμό ενός νεκρού | Ωχ αμάν, αμάν | Ωχ αμάν, αμάν | Ωχ αμάν, αμάν | Και ως πότε τούτη η άμυνα και ως που θα μας βγάλει | Ακούω μόνο γουόκμαν

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης