Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011

Τα παράλογα





















01. Είσοδος κινδύνου Οργανικό
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

02. Ο εφιάλτης της Περσεφόνης Τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα | κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο | τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα | και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο. | Κοιμήσου Περσεφόνη | στην αγκαλιά της γης | στου κόσμου το μπαλκόνι | ποτέ μην ξαναβγείς. | Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες | ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο | τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες | και το καινούργιο πάν να δουν διυλιστήριο. | Κοιμήσου Περσεφόνη | στην αγκαλιά της γης | στου κόσμου το μπαλκόνι | ποτέ μην ξαναβγείς. | Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία | κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα | τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία | άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα. | Κοιμήσου Περσεφόνη | στην αγκαλιά της γης | στου κόσμου το μπαλκόνι | ποτέ μην ξαναβγείς.

03. Στα βουνά της Αιτωλίας Οργανικό
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

04. Τ’ άλογο του Ομέρ Βρυώνη Τραγούδι: Δ. Σαββόπουλος & Μ. Μερκούρη
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τ' άλογο τ' άλογο Ομέρ Βρυώνη | δες το κορίτσι μου πόσο κρυώνει | έλα ν' ανέβουμε κι απόψε στ' άστρα | για να της φέρουμε χρυσή θερμάστρα. | Τ' άλογο τ' άλογο Ομέρ Βρυώνη | φέρ' το τσεκούρι μου και το πριόνι | και πάμε γρήγορα να κόψω ξύλα | γιατί έχει σύγκρυο κι ανατριχίλα. | Τ' άλογο τ' άλογο Ομέρ Βρυώνη | τούτο το σύννεφο μ' εξαγριώνει | και το κορίτσι μου προσμένει πάντα | μ' ένα θερμόμετρο που λέει σαράντα.

05. Η Μάγδα Τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Οι φωτογράφοι σκυθρωποί | άνεργοι τώρα οι μαστροποί | κι η Μάγδα μες στα μαγαζιά της | δείχνει στον κόσμο τα βυζιά της. | Έγινε η πόλη σαν κουρέλι | κανείς δεν ξέρει πια τι θέλει | κι όπου το μάτι να γυρίσεις | τη δυστυχία θ' αντικρίσεις. | Επαναστάτες με σφυριά | σπάσαν την πόρτα τη βαριά | και προχωράν στους άδειους δρόμους | με το πουκάμισο στους ώμους. | Όλοι κρατάνε την ανάσα | για τα φλουριά πού 'χουν στην κάσα | κι η Μάγδα πρώτη μες στις πρώτες | κλείνει την πόρτα στους προδότες. | Εκείνη κρίνει τους μισούς | τους άλλους κρίνει ο Ιησούς | και τους μιλά μ' απελπισία | για τη Δευτέρα Παρουσία. | Αίμα η καρδιά της Μάγδας στάζει | μα ο νικημένος δεν προστάζει | και μόνη μες στην κάμαρά της | θάβει για πάντα τα όνειρά της.

06. Ο χορός των ποιητών Οργανικό
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

07. Ο αμνός του Θεού Τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Λύκοι πατήσαν το φεγγάρι | και πήραν του Θεού τ' αρνί | καντήλι και προσκυνητάρι | και παρηγόρια μου στερνή. | Donde vas | Cordero de Dios | Querido? | Μ' άστρα μεγάλα και λυχνάρια | θα βγουν αντάρτες κυνηγοί | τα ματωμένα του τ' αχνάρια | να σημαδέψουνε στη γη. | Donde vas | Cordero de Dios | Herido? | Κι εγώ στο ψήλωμα τ' Άη-Γιάννη | θα σπάσω τα καμπαναριά | βαφτιστικέ του Μακρυγιάννη | κορυδαλλέ του Μπαταριά. | Donde vas | Cordero de Dios | perdido?

08. Cundu Luna Vini Τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη & Ηλίας Λιούγκος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Ό,τι και να γίνει | ό,τι και να λάχει | κούντου λούνα βίνι | τραγουδάν οι βλάχοι. | Φίλοι στην ειρήνη | σύντροφοι στη μάχη | κούντου λούνα βίνι | τραγουδάν οι βλάχοι. | Κούντου λούνα βίνι | κι ό,τι θέλει ας γίνει. | Κλαιν οι βεδουίνοι | σκούζουν οι φελάχοι | και στην Παλαιστίνη | καίγονται μονάχοι. | Θρύψαλο η σελήνη | στη μεγάλη ράχη | κούντου λούνα βίνι | τραγουδάν οι βλάχοι. | Κούντου λούνα βίνι | κι ό,τι θέλει ας γίνει. | Φως και καλοσύνη | γιε μου δεν υπάρχει | ρίχνουν στο καμίνι | και τον Πατριάρχη. | Μαύρισαν οι κρίνοι | ράγισαν οι βράχοι | κούντου λούνα βίνι | τραγουδάν οι βλάχοι. | Κούντου λούνα βίνι | κι ό,τι θέλει ας γίνει.

09. Χρησμοί της Σίβυλλας Τραγούδι: Μαρία Φαραντούρη
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Βέγιαλα λαλά λεγιά | βάλαλα λεγιά λαλά! | Απ' της μάνας μου τη μήτρα | έχω μάθει ν' αγρυπνώ | καίω θειάφι μες στη χύτρα | και διαβάζω τον καπνό. | Όποιος ψηλά δεν πέταξε δεν ξέρει τί 'ναι κάστρο | κι όποιος το φως δεν άγγιξε ποτέ δεν γίνεται άστρο. | Βέγιαλα λαλά λεγιά | βάλαλα λεγιά λαλά! | Την πιστή μου κουκουβάγια | κάθε νύχτα τη ρωτώ | και μασώντας άγια βάγια | σ' άλλα σύνορα πετώ. | Όποιος τον πόνο γνώρισε θά 'χει αδερφό τον πόνο | κι όποιος φοβάται το θάνατο θα τον σηκώνει στον ώμο. | Βέγιαλα λαλά λεγιά | βάλαλα λεγιά λαλά! | Το παλιό μου το κιτάπι | έχει ξεθωριάσει πια | ποιός θυμάται την αγάπη | ποιός πιστεύει σ' ανθρωπιά; | Μα η αγάπη | θα ξαναζήσει πάλι με τον πόνο της | το γκρέμισμά της πάλι θ' αντικρύσει | θα δει να χάνονται όλα κι όμως πάντα | με το σκοτάδι μπρος σκοτάδι πίσω της | πάντα και πάλι και ξανά | πάντα θα ζει και πάντα θά 'ναι αγάπη.

10. Ο ιππότης κι ο θάνατος Τραγούδι: Ηλίας Λιούγκος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Καθώς σε βλέπω ακίνητο | με του Ακρίτα τ' άλογο και το κοντάρι τ' Άη-Γιωργιού να ταξιδεύεις στα χρόνια | μπορώ να βάλω κοντά σου | μια νεραντζιά στου φεγγαριού τους χιονισμένους κάμπους | κι αυτά τα σίδερα που φορείς μπορώ να σου τα στολίσω | μ' ένα κλωνί βασιλικό κι ένα ματσάκι δυόσμο. | Μα έγω που είδα τους απογόνους σου σαν πουλιά | να σκίζουν μιαν ανοιξιάτικη αυγή τον ουρανό της πατρίδας μου | θα βάλω τώρα κοντά σου | τα πικραμένα μάτια ενός παιδιού | μέσα στη λάσπη και το αίμα της Ολλανδίας. | Αυτός ο μαύρος τόπος | θα πρασινίσει κάποτε. | Το σιδερένιο χέρι του Γκετς θ' αναποδογυρίσει τ' αμάξια | θα τα φορτώσει θημωνιές από κριθάρι και σίκαλη | και τότε πάλι στις σπηλιές των ποταμών θ' αντηχήσουν | βαριά σφυριά της υπομονής | όχι για δαχτυλίδια και σπαθιά | αλλά για κλαδευτήρια κι αλέτρια.

11. Η προσευχή της παρθένου Τραγούδι: Μελίνα Μερκούρη
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μ' είκοσι φθινόπωρα και άνοιξη καμία | απ' την Υπάτη τό 'σκασα και πήγα στη Λαμία. | Ήμουν μικρούλα κι άπραγη και δροσερή κι ωραία | πως τό 'παθα μανούλα μου κι αγάπησα εκδορέα. | Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη | γι' αυτό και ο Αλή Πασάς έπνιξε τη Φροσύνη. | Στο δρόμο μου σφυρίζανε και με φωνάζαν Γκόλφω | μα ευτυχώς τον Τάσο μου τον λέγανε Ροδόλφο. | Ήμουν ψηλή κι ανάλαφρη κι αφράτη και μοιραία | πως έμπλεξα μανούλα μου με τέτοιο διαφθορέα. | Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη | γι' αυτό κι οι νέοι μουσικοί θαυμάζουν τον Ροσίνι. | Από σκαλί σ' άλλο σκαλί κι από φιλί σε πάθος | πήρα σοκάκι ανάποδα και μονοπάτι λάθος. | Κι απ' το Ροδόλφο στο Μηνά κι απ' τον Κοσμά στον Πάνο | πελάγωσα μανούλα μου και τώρα τι να κάνω. | Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη | το διάβασα στον Παλαμά, το βρήκα στον Δροσίνη.

12. Ελλαδογραφία Τραγούδι: Μίκης Θεοδωράκης & Χορωδία
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις | Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Τω καιρώ εκείνο ο ακμαιότερος κλάδος της πελασγικής δρυός | εκάλυπτε τρεις οικισμούς πέριξ του μυστηριώδους Βράχου της Ακροπόλεως. | Αλλά μετά τα δραματικά γεγονότα της Μεσοποταμίας, τα οποία οδήγησαν | εις την έξωσιν των πρωτοπλάστων εκ της κοιλάδος του Τίγρεως και | προεκάλεσαν σύγχυσιν εις τας φρένας των ανθρώπων, οι οικισμοί | των Αθηνών ήρχισαν να πληθύνονται παραλόγως. | Αποτέλεσμα υπήρξεν η αλματώδης επέκτασις της πόλεως και η δημιουργία | του λεγομένου άστεως, το οποίο κατά τους αρχαιοπλήκτους ιστορικούς | εμεγαλούργησε και περιεβλήθη την αίγλην της αιωνιότητος. | Επίσκοποι και προεστοί | κατακτητές και στρατηλάτες | επαναστάτες και αστοί | της ιστορίας οι πελάτες. | Αλλά οι αρχαίοι Θεοί, εν τη μερίμνη των δια τα υπόλοιπα πελασγικά | φύλα, απεφάσισαν την βαθμιαία κατάρρευσιν των Αθηνών ως ηγέτιδος | πόλεως και την απαλλαγήν του Ελληνισμού, ως εθνικού πλέον συνόλου, | εκ των κινδύνων του συγκεντρωτισμού. Κατά τους επόμενους μακρούς αιώνας | κατεβλήθησαν αρκεταί προσπάθειαι δια την αναβίωσιν του παλαιού άστεως, | αλλ' αύται απέβησαν άκαρποι. Ευτυχώς δε, διότι κατά την νεωτέραν και σκληροτέραν δοκιμασίαν | του γένους, η εκ νέου κυριαρχία των Αθηνών θα απεδυνάμωνε τας | κορυφάς και τας πεδιάδας της πελασγικής γης, | αι οποίαι διεμόρφωσαν την οριστικήν φυσιογνωμίαν της φυλής και κατηύγασαν | δι' ανεσπέρου φωτός τους ομιχλώδεις ορίζοντας της | περιδεούς ανθρωπότητος. | Στο Σούλι και στην Αλαμάνα | κάναμε φως τη συμφορά | θα μας θυμούνται τάχα μάνα | καμιά φορά; | Ματαία ελπίς. Ουδείς τους ενεθυμήθη ως ζώσας αιωνιότητας, | ουδείς τους κατενόησεν εις τας πραγματικάς των διαστάσεις. Και αι | Αθήναι, καταστάσαι πρωτεύουσα νεοπαγούς κράτους, ήρχισαν να | προετοιμάζονται δια την εκ νέου απορρόφησιν της ικμάδος του έθνους. | Αλλά η προγονική κληρονομία δεν είχεν εξ ολοκλήρου σπαταληθή και | οι μεταγενέστεροι αδελφοί του μικρού Χορμόπουλου, εκ των Ηπειρωτικών | ορέων και εξ όλων των στενωπών της αθανάτου πατρίδος, διέπλευσαν την | Αχερουσίαν της μοίρας των με την γαλήνην του μαρτυρίου και της θυσίας. | Και τα βαρβαρικά έθνη ηπόρησαν και κατ' ιδίαν εκάγχασαν- ακριβώς όπως | αι Αθήναι. | Χτυπάτε της οργής προφήτες | καμπάνα στην Καισαριανή | νά 'ρθουν απόψε οι Διστομίτες | νά 'ρθουν κι οι Καλαβρυτινοί | με σπαραγμό κι απελπισία | για τη χαμένη τους θυσία. | Άραγε είναι αληθές ότι η θυσία των απέβη επί ματαίω; | Ουδείς δύναται να αποφανθή μετά βεβαιότητος και ουδείς δύναται να | προεξοφλήση το μέλλον διότι η ιστορία των ανθρώπων είμαι μία | συνεχής παλινδρόμησις. Αλλά με την διαρκώς ογκούμενην υπερτροφίαν της | Αττικής αι προοπτικαί διαγράφονται σκοτειναί. Οι αρχαίοι Θεοί δεν | υπάρχουν πλέον δια να δώσουν την λύσιν, και ούτω, θάττον η βράδιον, | αι Αθήναι θα συγκεντρώσουν εις τους κόλπους των και θα εξαφανίσουν δια | παντός την Ελληνικήν αρετήν, ως ο Κρόνος εις το απώτατον παρελθόν | κατέτρωγε τα ίδια αυτού τέκνα ή ως ο Ήλιος εις το απώτατον μέλλον θα | συγκεντρώσει εις τας αγκάλας του τους πλανήτας του | και θα καταβροχθίσει αυτούς! | Γένοιτο! και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν. | Πότε θ' ανθίσουνε τούτοι οι τόποι; | Πότε θα 'ρθούνε κανούργιοι ανθρώποι | να συνοδεύσουνε την βλακεία | στην τελευταία της κατοικία;

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης