Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Ο Αντώνης Καλογιάννης τραγουδά Μουστακί





















Ο Αντώνης Καλογιάννης σε τραγούδια του Ζωρζ Μουστακί

Τα τραγούδια και οι στίχοι τους:

01. Στην καρδιά σε ζητώ Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί | Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Στην καρδιά σε ζητώ | αγάπη σε ζητώ | στην καρδιά που γερνά | και γω σε νοσταλγώ | στη ζωή που περνά | και πάει στον καιρό | και πονάς και πονώ | κόσμο σκοτεινό | Μονάχοι μες τη νύχτα | και μες στη λησμονιά | μας φεύγουνε τα χρόνια | δεν γυρίζουν πια | Ήταν η αγάπη μας | μια άνοιξη χρυσή | και γι' αυτό η πληγή | πονάει πιο πολύ | Τα χέρια μου στα χέρια σου τα κράτησες | Τις μέρες μας τις λίγες τις περπάτησες | Κάποιο πικρό πρωί | που έφυγες και συ | για να 'βρεις άλλη γη | που δεν υπάρχει αρχή... | Στην καρδιά σε ζητώ | αγάπη σε ζητώ | στην καρδιά που γερνά | και γω σε νοσταλγώ | σαν σκιά μου περνάς | και πας μες στον καιρό | και πονάς και πονώ | καθώς σε καρτερώ | Μονάχοι μες τη νύχτα...

02. Μοναξιά Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί | Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Έζησα μες στην παγωνιά, χωρίς την αγκαλιά σου, | μα σε σκεφτόμουνα βαθιά, σα να ’μουνα κοντά σου, | μέρες και νύχτες πέρασα και ήσουν η σκιά μου, | εσύ που είσαι μια ζωή και είσ’ η μοναξιά μου. | Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου. | Έρχεσαι πάντα σιωπηλή, κοντά μου σαν τραγούδι, | κήπος βαθύς ο ύπνος μας κι εσύ λευκό λουλούδι, | στ’ αλήθεια πού θα πάει αυτό, με σένα μοναξιά μου, | να πνίγομαι στα όνειρα κι εσύ να ’σαι κοντά μου. | Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου. | Μ’ έμαθες τόσα μοναξιά και τόσα έχω χάσει, | που κι αν μ’ αφήσεις μια στιγμή, τίποτα δε θ’ αλλάξει | κι αν έζησα στη μοναξιά, ποτέ δεν ήμουν μόνος | κι αν πέρναγε η μια πληγή, με τύλιγε ο πόνος. | Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου.

03. Χορός Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί | Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Χόρεψε όσο το μπορείς, χόρεψε σαν παιδί, | χόρεψε γύρω από τη γη τράβα και όπου βγει, | χόρεψε για να βρεις τα χείλη, τα φιλιά, | χόρεψε πριν σε βρουν τ' άσπρα σου μαλλιά. | Χόρεψε όσο το μπορείς, χόρεψε σαν παιδί, | διώξε την πίκρα την παλιά, πέταξε μακριά, | χόρεψε για να βρεις τους δρόμους της καρδιάς, | φίλησε όπου βρεις τα χείλη της φωτιάς. | Χόρεψε όσο το μπορείς, χόρεψε σαν παιδί, | χόρεψε μέσα στ' όνειρο σαν όνειρο κι εσύ, | χόρεψε για να βρεις την τρέλα της καρδιάς, | σφύριξε για να βρεις τραγούδια λευτεριάς. | Χόρεψε όσο το μπορείς, χόρεψε σαν παιδί, | γύρισε δες και τα παλιά τα χρόνια, τα πικρά, | γύρισε για να δεις μπόρες και παγωνιά, | γύρισε για να δεις το αίμα που πονά. | Χόρεψε όσο το μπορείς, χόρεψε σαν παιδί, | γίνε για πάντα σήμερα το σήμερα που ζεις, | χάραξε όπου βρεις το δρόμο της χαράς, | χόρεψε για να βρεις το χώμα που πατάς.

04. Οι αγάπες περνούν Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί | Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Οι αγάπες μια μέρα περνούν | κι ό,τι ζήσαν μπορεί να ξεχνούν | μα κάποιαν ώρα μετρούν | τον άδειο κόσμο που ζουν. | Κι έρχεται ο πόνος ο παλιός | ένας θλιμμένος ουρανός | κι είναι ο δρόμος σκληρός | άδειος, βαρύς ο καιρός. | Οι πληγές στη ζωή δεν περνούν | είν' σκιές που για πόνους μιλούν | κι είναι το δάκρυ βαρύ | που 'χει στα μάτια γραφτεί. | Σ' όλους τους δρόμους που περνάς | μάτια πικρά θα συναντάς | χωρίς να βρίσκεις σκαλιά | για ν' ανεβείς πιο ψηλά. | Οι χαρές στη ζωή μας κρατούν | τα φιλιά που μας φύγαν πονούν | μα κάποιαν ώρα μπορεί | να ξανανθίσει η γη. | Γιατί η ζωή είναι σκληρή | και η καρδιά δεν το μπορεί | να ζήσει δίχως φτερά | σαν ναυαγός στη στεριά. | Οι αγάπες γοργά προσπερνούν | και τα χείλη για πάντα ξεχνούν | μα μια καρδιά μπορεί σαν φωτιά | να πάει μακριά, μακριά, μακριά.

05. Το ταξίδι Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί | Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Έφυγα μ' όλα τα πανιά | για το ταξίδι του νοτιά | κι έχω για πλώρη τα όνειρά μου, | ένα κορίτσι στην καρδιά μου | και για πυξίδα τα πουλιά. | Για τον παλιό μου τον καημό | έριξα γράμμα στο νερό | να ταξιδέψει με το κύμα, | έριξα πίσω μου το κρίμα | και πάω πρίμα στον καιρό. | άφησα πίσω μου πληγές | στις πολιτείες τις πικρές | που μού 'χαν γίνει μαύρο μνήμα, | άνοιξ' η πλώρη μου το βήμα | και πάω πέρα απ' τον καημό. | Έφυγα μ' όλα τα πανιά | και μ' οδηγό τη λησμονιά | καί 'να κορίτσι στην καρδιά μου, | έχω τα μάτια της κοντά μου | και συντροφιά μας τα πουλιά.

06. Ο μέτοικος Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί | Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Σαν σύννεφο απ' τον καιρό | μονάχο μες τον ουρανό | πήρα παιδί τους δρόμους | Περπάτησα όλη τη γη | μ' ένα τραγούδι στην καρδιά | και τη βροχή στους ώμους | Μ' αυτά τα χέρια σαν φτερά | που δεν εγνώρισαν χαρά | πάλεψα με το κύμα | Κι είχα βαθιά μου μια πληγή | αγάπη που δε βρήκε γη | χαμένη μες το κρίμα | Με πρόσωπο τόσο πικρό | από τον ήλιο το σκληρό | χάθηκα μες τη νύχτα | Κι ο έρωτας με πήγε κει | που 'χα στα χείλη το φιλί | μα συντροφιά δεν είχα | Με την καρδιά μου μια πληγή | περπάτησα σ' αυτή τη γη | που είχα να τη ζήσω | Μα μου τα πήρανε μαζί | το όνειρο και την αυγή | και φεύγω πριν αρχίσω | Σαν σύννεφο απ' τον καιρό | μονάχο μες τον ουρανό | θα 'ρθω ξανά κοντά σου | Μέσα σε κείνη τη βροχή | που σ' άφησα κάποιο πρωί | κι έχασα τη ζωή μου | Θα 'ρθω ξανά απ' τα παλιά | σαν το πουλί απ' το νοτιά | την πόρτα να χτυπήσω | Θα 'ναι μια άνοιξη πικρή | που όλα θ' ανοίγουνε στη γη | κι απ' την αρχή θ' αρχίσω

07. Μεσόγειος Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί | Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Μεσόγειο τη λεν και παίζουνε γυμνά | παιδιά με μαύρα μάτια αγάλματα πικρά | γέννησε τους Θεούς, τον ίδιο το Χριστό | το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τον καιρό | μεσ' τη Μεσόγειο | Το αίμα τους αιώνες σκάλισε εκεί | τα βράχια και τους κάβους και τη βαθιά σιωπή | νησιά σαν περιστέρια αιώνιες φυλακές | το καλοκαίρι εκεί δεν τρέμει τις βροχές | μεσ' τη Μεσόγειο | Οι κάμποι κι οι ελιές χάνονται στη φωτιά | τα χέρια μένουν μόνα κι άδεια τα κορμιά | λαοί της συμφοράς και πίκρα του θανάτου | το καλοκαίρι εκεί δε χάνει τα φτερά του | μεσ' τη Μεσόγειο | εδώ στη λίμνη αυτή γεννήθηκα κι εγώ | μεσόγειος του φόβου και των πικρών καιρών | τα όνειρα που 'παίζαν στα βαθιά νερά | γινήκαν δέντρα μόνα στα ξερά νησιά | μεσ' τη Μεσόγειο | Τον Παρθενώνα κρύβουν σύννεφα βαριά | στην Ισπανία εχάθη η λέξη

08. Γι’ αυτούς που ζήσαν μόνοι Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί | Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Φωνή μου εσύ πικρή, εξόριστη αδερφή, | τ' Απρίλη την πληγή, πες μου ποιος θα την πει. | Μη ρίχνεις τα φτερά κι αν σε χτυπούν σκληρά | αυτοί που δεν μπορούνε να φτάσουνε μακριά. | Γι' αυτούς που ζήσαν μόνοι, μεσ' την άγρια τη σιωπή | ειν' τ' όνειρο μεγάλο και θ' ανθίσει ένα πρωί. | Πονέσαν στη Μαδρίτη, βογγάνε στη Χιλή | και στο Βιετνάμ το αίμα πότισε τη γη. | Πατρίδες ξεχασμένες, στην άκρη αυτού του κόσμου, | διψάνε για μια μέρα, φωτεινή και λαμπερή. | Γι' αυτούς τους ξεχασμένους, τους μόνους, τους πικρούς | γι' αυτούς που τρώνε μπόρες και σκληρούς καιρούς, | καρδιά μου αγκάλιασέ τους, μη φεύγεις μακριά, | τραγούδα αυτό που βλέπεις, στον κόσμο τη χαρά.

09. Είναι αργά Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί | Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Είσαι μόνος εκεί | σαν αστέρι στη γη | με χαμένη φωνή | κι είναι αργά. | Οι καιροί σε χτυπούν | οι πληγές θα σε βρουν | φεύγει πάει η ζωή | κι όλα τα παίρνει η βροχή. | Τραγούδησες πρωί | λεύτερος σαν πουλί | μα δεν ήταν αυγή | κι ήταν αργά. | Ήσουν τόσο παιδί | κι είχες πίκρα πολύ | φεύγει πάει η ζωή | κι όλα τα παίρνει η βροχή. | Και όμως αγαπάς | στον κόσμο που περνάς | πιο μακριά θα πας | κι ας είναι αργά. | Είναι τόσο πικρή | μια ζωή στη βροχή | που ο ήλιος κι αν βγει | θα μείνει μόνος μες τη γη. | Δεν ήξερες καρδιά | της νύχτας τα πουλιά | σε πήρε ο βοριάς | κι ήταν αργά. | Για μια τόση χαρά | νά ‘χεις τόσα φτερά | πέρνα, πέρνα ζωή | κι όλα θα γίνουνε βροχή. | Όταν ήσουν παιδί | είχες όλη τη γη | μια αγάπη πιστή | και δεν ήταν αργά.

10. Η λευτεριά μου Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί | Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Την λευτεριά την κράτησα καιρό | για χρόνια στην καρδιά μου | η λευτεριά με κράτησε κι αυτή | ν' ανοίξω τα φτερά μου. | Για να πάω μακριά, για να μείνω βαθιά | σ' αυτό π' αγαπούσα | για να γίνω φωτιά, για να γίνω ζωή | τη ζωή μου κρατούσα. | Τη λευτεριά την κράτησα ψηλά | στα πιο βαθιά όνειρά μου | τη λευτεριά την έκανα ζωή | σκιά στα βήματά μου. | Για να βρω μια γωνιά, να ζεστάνει ξανά, | την πικρή παγωνιά μου | πήρα δρόμο πλατύ, για ν' ανοίξω στη γη | τα μεγάλα φτερά μου. | Τη λευτεριά κρατάω στην καρδιά | την πίκρα μου αφήνω | τη λευτεριά σαν όνειρο τη ζω | τα μάτια μου σαν κλείνω. | Μεσ' τον μαύρο βοριά, με τη νύχτα κοντά, | μια καρδιά μου ζητούσες, | για να πάω ψηλά, | πιο κοντά στη χαρά | λευτεριά με κρατούσες. | Τη λευτεριά την κράτησα καιρό | για χρόνια στην καρδιά μου | η λευτεριά με κράτησε κι αυτή | ν' ανοίξω τα φτερά μου. | Βήμα-βήμα, ξανά σα λαός που περνά | πίσω αφήνω το κρύο το αφήνω νεκρό | για να πάω εκεί να μιλήσω στον ήλιο. | Για να πάω μακριά | για να γίνω φωτιά | λευτεριά σε κρατούσα.

11. Που τραβούν οι δρόμοι Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί | Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Που τραβάν οι δρόμοι του Νοτιά | που πηγαίνουν μες στην καταχνιά | τα σκαριά που φύγαν με αφήσαν μοναχό | για να μη σαλπάρω πουθενά | με κατεβασμένα τα πανιά | και διπλά δεμένα τα σχοινιά | ούτε πλώρη μήτε σπίτι μόνο με απονιά | κι ούτε μιαν αγάπη να πονά | Πέταξαν οι φίλοι τα κουπιά | δίχως μια φωνή ούτε μιλιά | τόσα χέρια φύγαν κι ούτε πια που αγαπάν | ξέχασαν τα χρόνια τα παλιά | Περπατώ στην άμμο μοναχός | κι είναι ο κόσμος γύρω μου γυμνός | τ' όνειρο χρυσό, έφυγε πάει κι αυτό | και τραβάω μόνος και πικρός | θα ζεστάνω στην παλιά φωλιά | ότι μου έχει μείνει στην καρδιά | για να βρω στον ήλιο τον χαμένο καιρό | κύμα είναι ο κόσμος και περνά | Μα θα μείνω πάντοτε ορθός | κι άστον να φυσάει ο καιρός | της καρδιάς μου η φωτιά αυτή με κρατά | για να μη με πάρει η λησμονιά | για τον πόνο είμαι ο γυμνός | φύλλο που το παίρνει ο καιρός | τα φιλιά και τα κορμιά μας γίναν μοναξιά | μα ο δρόμος είναι ανοιχτός | Που τραβάν οι δρόμοι του νοτιά | που πηγαίνουν μες στην καταχνιά | τα σκαριά που φύγαν με αφήσαν μοναχό | για να μη σαλπάρω πουθενά

12. Η θάλασσα μου ‘πε Τραγούδι: Αντώνης Καλογιάννης
Μουσική: Ζωρζ Μουστακί | Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου
Η θάλασσα μου ’πε τραγούδια γαλάζια | κρυφά να σου πω, στο γιαλό. | Στα είπα και χτίζω τον κόσμο κοντά σου, | κι η ζωή μου γιορτάζει, στο γιαλό. | Τραγούδια γαλάζια, μεγάλα ακρογιάλια, | φωνές που με χτίζουν, φιλιά που μ’ αγγίζουν. | Αγάπες πικρές, στιγμές μου μεγάλες, | περνάει η ζωή, σαν αστραπή. | Η θάλασσα μου ’πε τραγούδια με τ’ άστρα | βαθιά να σου πω, στο γιαλό. | Στα είπα και βρίσκω τον κόσμο κοντά σου, | κι η ζωή μου αστράφτει, στο γιαλό. | Τραγούδια γαλάζια, μεγάλα ακρογιάλια, | φωνές που με χτίζουν, φιλιά που μ’ αγγίζουν. | Αγάπες πικρές, στιγμές μου μεγάλες, | περνάει η ζωή, σαν αστραπή.

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης