Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2011

Μπαλάντες (MINOS & EMI)





















01. Το ναυάγιο Τραγούδι: Πέτρος Πανδής
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Θα μείνω κι εγώ μαζί σας μες στη βάρκα | ύστερα απ' το φριχτό ναυάγιο και το χαμό | το πλοίο βουλιάζει τώρα μακριά | που πήγαν οι άλλες βάρκες ποιοι γλίτωσαν | εμείς θα βρούμε κάποτε μια ξέρα | ένα νησί ερημικό | εκεί θα στήσουμε τα σπίτια μας | Γύρω, γύρω στη μεγάλη πλατεία | και στη μέση μια εκκλησιά | θα κρεμάσουμε μέσα τη φωτογραφία | του καπετάνιου μας που χάθηκε ψηλά, ψηλά | λίγο πιο χαμηλά του δεύτερου πιο χαμηλά του τρίτου | θ' αλλάξουμε τις γυναίκες μας και θα κάνουμε πολλά παιδιά | κι ύστερα θα καλαφατίσουμε ένα μεγάλο καράβι καινούργιο | ολοκαίνουργιο και θα το ρίξουμε στη θάλασσα | θά 'χουμε γεράσει μα θα μας γνωρίζουνε |μόνο τα παιδιά μας δε θα μοιάζουνε με μας.

02. Δρόμοι παλιοί Τραγούδι: Μαργαρίτα Ζορμπαλά
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα | κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ | νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή | Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά | κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ | Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ | κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες | Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα | κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε

03. Κάτω απ' τα ρούχα μου Τραγούδι: Μαργαρίτα Ζορμπαλά
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Κάτω απ' τα ρούχα μου δε χτυπά πια | η παιδική μου καρδιά | λησμόνησα την αγάπη πού 'ναι μόνο αγάπη | μερόνυχτα να τριγυρνώ | χωρίς να σε βρίσκω μπροστά μου | ορίζοντα λευκέ της αστραπής και του ονείρου. | Ένοιωσα το στήθος μου να σπάζει στη φυγή σου | ψυχή της αγάπης μου αλήτισσα | λεπίδι του πόθου μου αδυσώπητο | νικήτρα μονάχη της σκέψης μου.

04. Χαρά, χαρά Τραγούδι: Πέτρος Πανδής
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Χαρά, χαρά ζεστή κι αγαπημένη | τραγούδι αστείρευτο σε χείλια χιμαιρικά | στα γυμνά μου μπράτσα το είδωλό σου συντρίβω χώρα μακρινή | σαν τη θάλασσα απέραντη | κουρέλι μακρινό της πικρής αναζήτησης | άσε να φτύσω το φαρμάκι της ψεύτρας σου ύπαρξης | άσε να οραματιστώ τις νεκρές αναμνήσεις μου | ανελέητο κύμα της νιότης μου | ω! ψυχή την αγωνία ερωτευμένη.

05. Οι στίχοι αυτοί Τραγούδι: Μαργαρίτα Ζορμπαλά
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Οι στίχοι αυτοί μπορεί και να είναι οι τελευταίοι | οι τελευταίοι στους τελευταίους που θα γραφτούν | Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δε ζούνε πια | αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι | Τα θλιβερά τραγούδια τους γενίκανε πουλιά | σε κάποιον άλλο ουρανό που λάμπει ξένος ήλιος | Γένικαν άγριοι ποταμοί που τρέχουνε στη θάλασσα | και τα νερά τους δεν μπορείς να ξεχωρίσεις | Στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός | να γεννηθούμε στο χυμό του εμείς πιο νέοι

06. Μες στην κλειστή μοναξιά μου Τραγούδι: Πέτρος Πανδής
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Μες στην κλειστή μοναξιά μου | έσφιξα τη ζεστή παιδική σου άγνοια | στην αγνή παρουσία σου καθρέφτισα | τη χαμένη ψυχή μου | εμείς αγαπήσαμε | εμείς προσευχόμαστε πάντοτε | εμείς μοιραστήκαμε το ψωμί | και τον κόπο μας | κι εγώ μέσα σε σένα | και σ' όλους.

07. Και περνούσανε τα τραμ Τραγούδι: Πέτρος Πανδής
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Νεκρός κείτονταν μες στο δρόμο | Βαθειά, βαθειά στην πλάτη το μαχαίρι | κανείς δεν άπλωσε το χέρι | κανείς δεν πάτησε το Νόμο. | Και περνούσαν και περνούσανε τα τραμ | Νταραντατάμ, νταραντατάμ. | Κλείσαν τα μαγαζιά οι γειτόνοι | και τα μαζέψαν μάνι-μάνι | σκορπίσαν όλοι από το σεργιάνι | άλλωστε πήρε να νυχτώνει. | Και περνούσαν και περνούσανε τα τραμ | Νταραντατάμ, νταραντατάμ. | Στου φαναριού το φως γυαλίζει | το κάθετο λεπτό λεπίδι | αδιάφορο πελώριο φίδι | το τραμ περνά και κουδουνίζει. | Και περνούσαν και περνούσανε τα τραμ | Νταραντατάμ, νταραντατάμ.

08. Όλα έχουν αποδελτιωθεί Τραγούδι: Πέτρος Πανδής
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Τώρα μπορεί ο καθένας να μιλά και κυρίως να γράφει | για την αγωνία της εποχής το αδιέξοδο | την απανθρωπιά του αιώνα | τη χρεωκοπία των ιδεολογιών τη βαρβαρότητα της μηχανής | για δίκες για ρήγματα για φράγματα | για ενοχές για γρανάζια | όλα έχουν κωδικοποιηθεί | ταξινομηθεί | αποδελτιωθεί

09. Όταν μιαν άνοιξη Τραγούδι: Μαργαρίτα Ζορμπαλά
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης | Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης
Όταν μιαν άνοιξη χαμογελάσει | θα ντυθείς μια καινούργια φορεσιά | και θα 'ρθεις να σφίξεις τα χέρια μου | παλιέ μου φίλε | Κι ίσως κανείς δε σε προσμένει να γυρίσεις | μα εγώ νιώθω τους χτύπους της καρδιάς σου | κι ένα άνθος φυτρωμένο στην ώριμη, πικραμένη σου μνήμη | Κάποιο τρένο, τη νύχτα, σφυρίζοντας, | ή ένα πλοίο, μακρινό κι απροσδόκητο | θα σε φέρει μαζί με τη νιότη μας | και τα όνειρά μας | Κι ίσως τίποτα, αλήθεια, δεν ξέχασες | μα ο γυρισμός πάντα αξίζει περισσότερο | από κάθε μου αγάπη κι αγάπη σου | παλιέ μου φίλε

Επιμέλεια: Νίκος Ταξείδης